Friday, September 30, 2011

Exclusion

As it's getting colder, I worry about my mother being on her own in the countryside in a small summer bungalow, albeit with her sister in the next house. I called her last night, we spoke for a half hour. Was told that one of my aunts passed on. Another victim of the medical incompetence in Mongolia, unfortunately a common occurence... A rapid succession of emotions: disbelief, anger, sadness. What shocked me was that it happened about two weeks ago, but no one bothered to tell me. Just like with father's passing that I was told on the day of his funeral, but at least I was far away then. This aunt and I were not close since I grew up, but she used to babysit me when I was a toddler of a little more than a year. I bet she was the one who told my parents that I would habitually refuse to sit down to pee, consequently always wetting my pants... The fact that no one bothered to tell me about her passing on knocked the air out of me. The who-I-am must inspire an inordinate amount of shame in the members of my family. But it is not my fault that I am who I am, it's not their fault either that they feel so much shame. Made me keenly aware, once more, that I walk alone in this life.

Wednesday, September 28, 2011

It's time, it's time, it's time...

It's time I started dating again is what I've been thinking last one month, maybe. However, recently I felt totally objectified in my encounters with members of the fair sex. In my two latest encounters, at least. Not so much in the first one  - although that date's very presumption of an interesting evening with me was based on her objectification of me as that presumption inherently stemmed from the fact that she knew who I was, and so saw me as utterly "different", "other", and thus, fascinating - as in the second one, which was a hell of a disaster. Complete and utter wreck of an attempt. Well, except for the sex, of course. Yes, indeed, it's been exactly two weeks since I started dating again. Clumsy, out-of-practice, quite entertaining, perhaps, from a third party's point of view, dating efforts, but self-motivated, non-imposed dating efforts nonetheless. The wheels are rusty since they have not turned since 2004, but I will be back to my truly suave self soon, I've seen the glimpses of it, I know it's still there, I've seen it still works, it's still alive. One good thing that came out from these very initial efforts was a firm knowledge that although I am ready to date again, I can't say the same about another relationship, or anything serious, to that matter. And it felt good to acknowledge my present state of self vis-a-vis potential relationships. Definitely no more drama or games. Or rejection of my truest desires and innermost needs.

It's time I seriously thought about what, where and how my life is. With my transition, I can barely access the necessary medical services because there are simply no professionals here who are specialised in this area, AT ALL. Plus the ever looming imminence of violence from certain groups of people who hold extreme xenophobic, homophobic and transphobic views. Plus the now knowledge that the Government will simply say "Oh there's no threat to your life", as they did once before during the height of print, online and telephonic harassment and threats, coupled with many cars following me, no mistake ever about what they were doing. Plus the recent sighting of a dude who was following me openly in daylight with a swastika armband. It's all becoming too much. And it's time I thought about my life, first and foremost. I was talking to two friends last night, both of whom I had not seen in a longest while, they were horrified. Anyone would be, as it happens. So it's time I put some dots on the i-s, so to speak. To end an era, and to move on. With some moderate accomplishments, with many heartbreaks, with little triumphs and dreams-fulfilled to speak for me. It's time I moved on. By November I will know the answers that I need to know. I will be ready then.

Tuesday, September 27, 2011

Бичкэн ажиглалт

Зарим хүмүүсийн хувьд би хүн гэдгээсээ илүү "юм" болчиж гэж өнгөрсөн арваад хоног бодогдлоо. Яагаад гэхээр арваад хоногийн өмнө би болзож эхлэв. Амьдрал урагш явахад бэлэн болсон учир. Бүх зүйл сэтгэл зүрхийг минь урж тасдаж байсан тэр түнэр харанхуй үе ард хоцорч байгаа учир. Эксээсээ шал өөр эмэгтэйг хайж эхэлсэн учир. Сэтгэлийн эрэл эхэлнэ гэдэг өмнөх хайр дурлал бараг л мартагдсан гэсэн үг. Гаднаас нь харахад нэг сайхан хүн энд тэнд охидуудтай ууж дуулж, буу халаад л, сүрхий зав чөлөөгүй нийгмийн идэвхтэй болж байгаа дүр зураг бий ч миний хувьд энэ бол хувьсал биш хувьсгал. Бүхэл бүтэн амьдралаа хамт өнгөрөөнө гэж бурхан тэнгэр, гэр орныхон, хамаатныхаа өмнө амлалт аваад, түүнээс өөр хэнийг ч хэзээ ч хайрлахгүйгээр хамтынхаа амьдралаа зохиосон ч гэрлэлт, хайр дурлал, үүрд мөнхийн гэдэг ойлголтууд нь гэнэт хоосон болж таарсан миний хувьд дахин хайрлах, дурлахаас айх нь ойлгомжтой. Харин тэр айдсаас гадна арван хоногийн өмнөөс би хүн биш, зарим хүмүүсийн хувьд "юм" болчлоо гэсэн том мэдрэмж гэнэт орж ирээд. Шинээр танилцах, уулзах, болзох эмэгтэй болгон намайг хүн гэдгээсээ илүү үзэгдэж харагдаагүй "юм" гэж харж байгаа юм шиг санагдаад. Ямартаа ч өнгөрсөн хоёр болзооны нэг нь намайг "юм" гэж харсан нь маргааш нь л тодорхой болсон. Гэтэл би юм биш, хүн байгаад байдаг. Хүний л мэдрэмж, сэтгэл хөдлөл, баяр баясгалан, айдас надад байгаад байдаг. Яалтай хорвоо вэ гэж...

Sunday, September 25, 2011

Under the frog, etc.


Finished Under the frog by Tibor Fischer, an incredibly funny look at Hungary following the World War II, related through the eyes of a twenty-something basketball player whose obsessive, day-and-night dreams are of two matters: getting out of Hungary, and sex. The misadventures indulged in by the narrator and his best childhood friend who also happens to spy for the Secret Police are many, and mostly tragi-comic. The mantra repeated by Fischer thrhoughout "It surely can't get worse than this, it has to end soon" was something I could very wholeheartedly agree with.


Another gem I've been reading on and off for the last one month is Nobody passes by Mattilda Bernstein Sycamore. A collection of various writings on the passing, or not, more often, leaves me wanting to read more, but I will soon finish the book. Oh well.


Reread recently the now classic collection of lesbian (and trans!) short stories. Trans because Radcliffe Hall's "Miss Ogilvy finds herself" was truly an early 20th century transgender person's story. Very sweet. The cover art of the book never fails to elicit much laughter from me, you can see why. And that's it for today.

Friday, September 23, 2011

I am in no way, shape, or form scared or ashamed of your transition...

Just a quick, transition-related sharing, this time a truly upbeat one. Some of my exes have been quiet about my transition. Mostly because I have been waiting for a chance to see them face-to-face to share what's happening with their former lover, although I did email most of them. Obviously some of them must've been reading my blog because I got an email from an ex who still pops into my head from time to time, who, still, after so many years holds a special place in my heart. Many sweetest and also many best-forgotten memories are related to that one ex. I got an email from that ex a few minutes ago: "I am in no way, shape, or form scared or ashamed of the fact that you began your transition. I'm actually happy for you, in fact, proud of you because you, someone I'd loved so much at one time, are finally trying to become his true self." The words I so wanted to hear from yet another ex, but never did. The one who wrote always knew what and who I was. Deep down. Inside out. And wasn't ashamed of loving me. The only thing that did surpise me was that s/he also wants to transition. I guess we were fags, transfags, after all :p Two female-bodied, butch, genderqueer people in love, expressing their masculinity inside out, in their relationship as well as in daily life. It was way too much for some people who always did a double take on us and would eventually gather their guts to ask "So who gets to be on the top?" The answer was, still is, we both did.

Thursday, September 22, 2011

..........

Үс нэг нэгээр унах мэт
Нүдэнд гуниг сууна.
Зүс сэм сэмээр гундах....
Зүрх өм цөм өвдөх...
Гуниг.

Тэнгэрт үүл хурах мэт
Сэтгэлийн бүрэнхий өтгөрнө.
Ингээд л суумааргүй...
Эндээс цааш амьдармааргүй...
Бүрэнхий.

Г. Аюурзана "сэтгэл рүү шагайгч Түүнд", 53-р тал

Wednesday, September 21, 2011

Сэтгэл гутрал

Be kinder than necessary, for everyone you meet is fighting some kind of battle.

Сая "The Beaver" гэж Жодий Фостерын найруулсан шинэ кино үзлээ. Сэтгэл гутрал хүмүүсийн амьдралд хэрхэн нөлөөлдөг, түүнээсээ гарахын тулд гол баатар яаж байгаа тухай кино. Сэтгэл гутралд орсон хүмүүс хэрхдэгийг, тэр нь ойр дотны хүмүүст нь хэрхэн нөлөөлдгийг үзүүштэй, тэрүүхэндээ энэ эмзэг сэдвийг эвтэйхэн хөндсөн санагдсан. 

Зарим хүмүүс гаднаас нь харахад ямарваа бодит том шалтгаангүйгээр ч юм шиг сэтгэл гутралд ордог ч цаана нь үл үзэгдэгч шалтгаан явж л байдаг: ялгаварлан гадуурхалтад өртөх, бэлгийн хүчирхийлэлд өртөх, өдөр бүр, минут бүр буруу биед төрснөө мэдрэх. Зарим нь маш том харагдах шалтгаантай: хайртай, дотны хүмүүсээ алдах, тэднээсээ салах, хүчирхийлэлд өртөх, эрүүл саруул биетэй байж байгаад гэнэт өвдөөд хийж чаддаг байсан зүйлсээ хийж чадахаа болих, эсвэл бүр хөгжлийн бэрхшээлтэй болох, эсвэл хөдөлмөрийн чадвартай байж ажилд орж чадахгүй байх гээд сэтгэл гутралын шалтгаан цөөнгүй. Хүн болгоны сэтгэл гутралд орох болсон шалтгаан ба тухайн асуудлын том бага хүн хүнээсээ л өөр. Яг яагаад байгаагаа ч бүрэн мэдэж ойлгодог хүмүүс цөөн. Өөрөө сэтгэл гутралд орсноо ихэнх хүмүүс мэддэггүй олон жилийг өнгөрөөдөг. Гэр орныхон, хань ижил, найз нөхөд нь ч тэр болгон анзаарахгүй, ойлгохгүй. Сэтгэл гутралаасаа болоод хүмүүстэй уулзах сөхөөгүй, тэнхээгүй, ажил сургуульдаа үлгэн салган явахыг, бусад боломжтой бүх үед унтахыг нь хажуугийн хүмүүс үл ойлгон, түүнийг их зантай болсон, ааш нь хувирсан, магад шашинд хэт автсан хүмүүс байвал бүр буг чөтгөр шүглэсэн ч гэж үздэг байхыг хэн мэдлээ. Анзаарах, ойлгох, ярих буюу анхан шатны туслалцаа үзүүлэх сэтгэцийн эрүүл мэндийн наад захын соёл, мэдлэг байхгүйгээс сэтгэл гутралд орсон байгаа тайвандуу хүнийг "бааштай, залхуу", харин сэтгэл гутрал нь сөргөөр илрээд байгаа нэгнийг "солиотой" гэдэг юм байна гэж харлаа. Ялангуяа Монголд. 

Сэтгэл гутрал даамжирвал тухайн хүн амиа хорлоно. Магад бусдыг ч хүчирхийлж эхэлнэ. Учир нь тэр юуг ч нарийн нандин, үнэтэй гэж үзэхээ болино. Түүний хувьд амь, амьдрал нь сонин биш байгаа учир бусад бүх зүйлд тэгж хандана. Ямарваа зүйлийн гэрэл гэгээ, сайн сайхан, ертөнцийн өнгө, дуу, чимээ, бусдын зүгээс ирж буй хайрыг ч анзаарах сөхөөгүй өөрсдөө саарал роботууд болдог. Сэтгэл гутралд орсон хүмүүс саарлаас саарал манан дотор живж явдаг. Энийг харах аймаар. Хажууд нь байх бүр аймаар. Яаж ч туслаж чадахгүйгээ харсаар тэр хүнийг үгүй болж байгааг харах хамгийн хүнд байдаг байх.

Tuesday, September 20, 2011

Day 108

Nothing much to add in terms of the changes. They are persistent, and I am happy. My next shot's in 3 weeks, so need to get my blood works done in a week's time to monitor the levels as well as liver and kidney function as they can get affected by the HRT.

PS: The strangest thing is my facial structure is kind of changing. Noticed it a few weeks ago, but was sure it was merely a play of light. But today saw some of my pics from a few nights ago at a Nisvanis performance (Amgaa, you still rule, dude!), and indeed my jaw's becoming heavier-looking. Some people asked if I put on weight, but nothing changed in my diet, so it's gotta be the bone structure itself.

Wednesday, September 14, 2011

Childhood friends leaving...

Taking a few minutes off from the article I've been writing to vent a bit. Just found out that my childhood friend's going away with his family, for good, to the States. Next week. Another childhood friend's been living abroad for so long that we see each other once in a few years, this year apart. I can't shake off the feeling that I'll just have no more friends left here soon. I do, of course, but not friends who knew me from my young days, and that's different. I am a bit lost. And sad. Very sad. When lovers leave, that's an order of things, but when friends leave, that's just hard.

Friday, September 9, 2011

Day 97

A very quick transition update, although there's little of significance that's worth reporting. Everything's progressing as it should. It's the beginning of the fourth month on T, nearly 100 days, the first of many more hundreds of days to come since I've come to embody myself finally, fully. 

My voice: I caught up with many community folk during Mr Gay Mongolia attended by over 200 people (although the event was truly more of a transgender women's pageant rather than anything remotely resembling Mr Gay elsewhere) many of whom I had not seen for months. Some were delighted, some a bit apprehensive about the changes they saw in me. It's a diverse community after all, not everyone will have the same level of understanding or acceptance of what I'm going through, and that's just a reality that is fully accepted.

Hair: A week ago I finally bought the electric razor I was after to start shaving as it was a necessity already where a very light beard was sprouting on my chin, which simply shouts "Pubescent boy!" Chest and stomach are getting hair, too. Not surprisingly as my uncles on mother's side are all extremely hairy dudes for Mongolians. Their faces look blue from the stubble and shaving, they always seem to have a 3pm shadow, a rarity in itself in Northeast Asian men.

Emotions: Very stable. Very in the head/mind/body - aware, able to snap out of emotional situation and able to see the emotions and the situation separately. But... very tired. The exhaustion's on the spiritual level, or so it feels. I'm sort of immobile. Stuck. Immersed in a vat of liquid freezing agent, frozen is how I feel. I guess autumn's affecting me already with its melancholy feel and echoes of the frosts and snows to come. 

And yeah, the one other not so pleasant side effect of the HRT is driving me up the wall. Will avoid the TMI. Signing off.

Wednesday, September 7, 2011

Meditation, poetry, body, etc.

I started doing a Vipassana meditation with my counsellor a couple of months ago, and from this week I've started doing the longer versions, twice a day. It feels amazing, and feels right. With my previous various meditation techniques it often felt forced, as in I was making a lot of effort. But with this technique, I'm so much more simply aware, mindful.

The etc part: I decided to remember my body as well from this week. I'd planned to get up this morning quite early to go to the nearby gym, woke up, saw the overcast sky, the chilly look, so went back to bed. But will start working out, it's definitely in my priority list of things to do.

It looks like an early autumn's descending on Ulaanbaatar. I venture outside only rarely, once or at most twice a week the last month, but it really looks like I could chill my brains out if I stepped outside. It wasn't much of a summer, this year, the coldest summer in recent memory. And now it's autumn already.

I discovered newly one Mongolian poet whose same-sex attractions and even love are thinly veiled in number of poems. Indeed delightful. If a bit depressing.

My sixth month in banishment begins today. What a year.

Monday, September 5, 2011

Дөрөв дэх сар эхэллээ

Шилжилтийн апдэйт монголоор хийгээгүй бас удаж. Өнөөдөр эхэлснээс хойших дөрөв дэх сар эхэлж байгаа учир бичихээр шийдлээ. Бас нэгэн хайрынхаа талаар дурсмаар санагдлаа.

1. Намайг залуучууд их харах болсон байна шүү, бүү үзэгд. Анзаарвал дандаа баруун нүд нь том баагийнууд намайг харцан явж байх юм. Инээд ч хүрэх шиг. Хамгийн инээдтэй нь Мистер Бьютий дээр нэг гольфын цамцтай баагий намайг хэчнээн удаан харав. Хажуугаар эхлээд өнгөрсөн юм. Тэгсэн дараа нь бүр урдаас харцан сууж байвал яахуу. Хажуудаа байсан нэг охинд "Тэр хүн намайг гей залуу гэж бодоод түрүүнээс хойш хараад байна" гэж хэлж элгийг нь хөшөөв. Сонин, инээд хүрмээр үзэгдэл учир эхэнд оруулав.

2. Үсжилт. За тэгээд удам судар, генээ дагаад хар хүрэн баавгай төрхөнд нэг хоёр жилийн дотор орох нь тодорхой болов. Учир нь сарын өмнө нэг ажтал гэдэс, цээжээр дүүрэн үс ургаж эхэлж байсан. Сахал самбаа бол ярилтгүй, хусахаас өөр аргагүй болсон. Гуяараа тийм их үстэй байгаагүй ч байсан нь шигүү бас бүдүүн ширхэгтэй болсон харагдана билээ. 

3. Дуу хоолой. Ер нь бол удаан уулзаагүй зарим хүмүүстэй уулзахад намайг шилжилтээ эхэлснийг мэдсэн хэрнээ жоохон цочирдоод байх шиг санагдсан. Өөрт минь гэвэл их юм удаан ярьж чаддаг байсан ч одоо их ба удаан ярихаар хоолой ядардаг болсон байлээ. Эсвэл чанга ярих гэхээр хоолой шууд ядарчээлээ. Ер нь намдуухан умзад хоолойтой болох нь шиг байна, энэ янзаараа.

4. Сэтгэл санааны байдал маш тайван хэвээрээ. Урьд нь дүрсхийчих байсан зүйлүүд дээр ч ер нь л гүндүүгүйхэн болчихсон юм уу даа гэж өөрийгөө харж байгаа. Гэхдээ нөгөөтэйгүүр дүрсхиймээр зүйлүүдээс хол явахаар шийдсэн. Хол явж байгаа. Болж байна. Хамгийн чухал зүйл бол би өөрөө л юм байна гэдэг мэдрэмжтэй сэрэх, өдрийг өнгөрөөх гэдэг миний хувьд анх удаа мэдэрч буй зүйл учир их сайхан байгаа. Нээрээ л өөрийнхөө төлөө амьдарч үзээгүй надад ийн амьдрах нь амар л байна. Удахгүй гэгээрэх шинжтэй :)

5. Толгой хааяа өвдсөн хэвээр. 

6. Биеийнхээ шинэ үнэрт арайчуу гэж дасч л байна. Гэхдээ ямар ч лесбиян надад одоо хүрэхээргүй тийм үнэртэй болсон. Хөлрөхөөр ээ бүү үзэгд, огиод байгаа юм биш үү.

Ер нь л болох ёстой зүйл болохоороо болж өрнөж байна. Өнгөрсөн долоо хоног гурван хоног ходоод мушгиж үхэнгээ алдсаныг эс тооцвол. Яагаад гэдгийг мэдэж л байна. Гэхдээ тэр нөхцөлийг дахиж мэдрэхгүйгээр зохицуулалт хийсэн. Одоо болно зүгээр. Ханасан. Цадсан. Дууссан. 

Ходоод өвддөг гурав дах өдрийн өглөө яг тийм, яг дууссан гэж байгаа юм шиг миний анхны хайр зүүдэнд орж ирсэн. Тэр бүсгүй миний их сайн найз байснаас хэзээ ч амраг минь байгаагүй. Гэхдээ би түүнд ухаангүй хайртай байсан. Нэлээд олон ч жил. Зургаа долоон жил. Хайрын харилцаа дуусах болгонд тэр л миний сэтгэлд эргэж орж ирдэг байснаараа дахиад л орж ирсэн. Тэгээд л "За за, үнэхээр дуусч" гэж би ойлгосон. Би түүнд хайртай хэвээр энэ 15 жилийг өнгөрөөсөн үү гэвэл мэдээж үгүй. Гэхдээ яагаад сэтгэлд тийм ойрхон байдгийг нь мэдэхгүй. Дахиад нэг түүнийг харах юмсан. Нарийхан хуруутай, зөөлөөн гарыг нь атгаж суух юмсан. Өвөлдөө Монгол шиг өвөлжихгүй ч хааяа гар нь аймаар даарцан байна, түүнийг нь барьж, хааяа амьсгалаараа бүлээцүүлдэг байснаараа бүлээцүүлмээр. Үсээ надаар засуулна. Үсийг нь засахдаа өөрт нь мэдэгдэхгүйгээр толгойг нь үнэрлэдэг байснаараа үнэрлэмээр. Биед нь ойрхон зогсоход согтом ялдам үнэрэнд нь хамаг бие чинэрээд, заримдаа энд тэнд нь цөм цөм хайчилчихна. Шингэн хар очир нүдлүү нь хараад л, юу ч хамаагүй ярьмаар. Мумбай явж ирээд нэг их удаагүй би хэдэн хоногоор эргэж явж нэг хуралд суучаад ирэхэд тэр яагаад ч юм шигүү, уртаас урт, хацар дээр нь гүн сүүдэр үлдээдэг байсан сормуусаа юу ч үгүй хайчилцан байсан. Намайг түүнээс сэтгэлээ хөндийрүүлэн өөр хэн нэгэнд татагдах төдийд тэр яагаад ч юм өөрийнхөө гоо сайханд ямар нэгэн зүйл хийдэг байсан. 

Тэр надад хайртай байгаагүй, яаж тэгэх билээ. Гэхдээ л тэр бид хоёр дэндүү гэхэд дэндүү ямар нэгэн зүйлээр холбоотой байсан. Би түүний тухай зүүдэлсэн зүүд болгон минь үнэн болж таардаг байсан. Гэхдээ хоёрхон зүүд л биелээгүй байна. Биелэх ч үгүй биз. Нэг нь арван хэдэн жилийн өмнө зүүдлэсэн тэр намайг үнсч сэрээсэн зүүд. Нөгөө нь хэдхэн хоногийн өмнө зүүдлэсэн тэр зүүд. "Тэр олон жилийн өмнө би чамд ухаан мэдрэлгүй хайртай байсныг чи мэдэх үү?" "Мэдэлгүйдээ. Чи хэлэхгүйгээр бүх байдлаараа үзүүлдэг байсан зүйлийг би мэдэхгүй өнгөрөв л гэж. Гэхдээ тэр үед би чиний хайрыг хүлээж авах чадваргүй байсан." "Одоо юу өөрчлөгдсөн юм бэ?" "Би чиний хайраас одоо ичихээргүй болсон" 

Шилжилтдээ орсноосоо хойш түүнд захиа бичээгүй байж байгаад түүнийг зүүдлэсэн тэр өглөө сэтгэл хөдлөн сэрээд түүнд бичихэд тэр дор нь хариулахдаа урьд өмнө нь хариулж байгаагүйгээрээ урт захиа бичсэн байсан. Намайг энэ жилийн эхээр дэндүү хэцүү байхад мэдэрсэн юм шиг жилдээ хоёр удаа бичдэг имэйлээ байгаад, гурва дөрвөн удаа "Чи зүгээр үү. Яаж байна" гэж бичсэн. Гэхдээ бид дахиад уулзалдахгүй биз дээ. Уулзвал түүнээс хол амьдарсан арван хоёр жилээ нэг нэгэнгүй ярина. Сайнтай, саартай, инээдтэй, эмгэнэлтэй бүхнээ. Яг өмнөх шигээ. Тэр харин намайг чимээгүй сонсдог байснаараа сонсоно. Инээнэ. Оюутны байраар дүүрэн, хүмүүс цочиж сэртэл, зөрөөд явж байвал эргэж хартал инээдэг байснаараа инээнэ. Нисэхээсээ өмнө гэрлүү нь залгаж, түүний хоолойг сонсоод амьсгал авч чадахгүй уйлж байснаа санаж байна. Түүний сэтгэлд би гэдэг хүний жижиг орон зай байсаар байдгийг би сайн мэднэ. Яагаадыг мэдэхгүй, тэр надад хайртай байгаагүй. Минийхэд ч бас, гэхдээ би түүнд хайртай байсан.

Sunday, September 4, 2011

Wisdom from unlikely source

"Maturity is when you wake up every morning with a clear conscience" by Anaraa Nyamdorj.

Зүгээр л гоё

Өчигдөр би ойрд баярлаагүйгээрээ баярлаж сэтгэл хөдлөв. Санаагүй, бодоогүй газар. Нэг хүн хүүдээ намайг бодож Анар гэж нэр өгсөн гэнэ. Анар гэж нэр одоо их түгээмэл болсон ч намайг бага байхад ийм нэртэй хүн бараг байдаггүй байж. Манай доод ангид Анар-Эрдэнэ гэж байсныг эс тооцвол өөр Анартай нэртэй хүн би ер мэдэж байгаагүй. Харин 90-ээд он гарснаас хойш мангар түгээмэл болсон. Анарын олон зуун хувилбарт нэртэй хүмүүсээс гадна Анар үсчний газар, Анар хоолны газар, Анар кафе, Анар бичиг хэрэгслийн дэлгүүр, зүгээр дэлгүүр гээд алхам тутамд л Анар. Хүүдээ Анар гэж нэр өгсөн тэр хүн миний дотны найз ч биш, ЛГБТ олон нийтийн хүн ч биш, зүгээр л нэг сайхан авъяастай хүн. Тэгсэн чинь намайг тоогоод хүүдээ ийм нэр өгснийг сонсоод үнэхээр их уяран хайлсан гэж. Нэлээд хэдэн жил экстэйгээ жил болгон ярьдаг байсан бас нэгэн зүйл нь хүүхэд байсан. Намайг хүүхэд ч өсгөж чадахгүй, шилжилтээ ч хийх ёсгүй гэж хэлдэг байснаас нь болоод комплекстчихсан. Ямартаа ч шилжилтээ эхэлчихлээ, шилжилтийн хувьд бүх зүйл ном ёсоороо явж байна. Санхүүгийн хувьд болон амьдралын хувьд тогтворжоод ирэх цагт дахин хань ижилтэй болсон байвал тэр маань хүүхэд гаргаж өгнө. Үгүй бол хүүхэд өргөж авна. Хүүхэддээ хэрэгтэй бүх зүйлийг нь өгөх чадалгүй байвал мэдээж хүүхдийн асуудал сөхөгдөхгүй ч ээж нь намайг бодож нэрлэсэн нэгэн хүү энэ дэлхий дээр өсч торнисоор байна. Магад тэр л болчиж ч байгаа юм билүү, хэн мэдлээ.

Saturday, September 3, 2011

Mr Gay Mongolia, etc.

So tonight we have Mr Beauty pageant, which is your Mr Gay Mongolia. Gonna hook up with some of the girls for a fun night out.

Acute awareness of my transitioning body...

Thursday, September 1, 2011

Those onyx eyes

I again saw them in my most vivid dream. She was someone I had loved for years from kind of afar, never having enough courage to tell her I loved her. Never wanting to tell her because I knew she just didn't feel about me the way I felt about her. I was asking her in my dream: "So all those years ago, did you know that I was desperately and miserably in love with you?" "Of course I knew. You couldn't be more blatant about it without telling me." "Is that why you were so kind to me?" "Yes, and no. You were my friend, first of all. And that you were in love with me, well, I couldn't really face it then, but I can, now." "Why now?" "Because I'm not ashamed of your love now." 

Ask me about her now and I know very little. She has always been a privacy freak. I just know the surface facts of her life. Never shared those facts that my exes felt entitled to cram down my throat a month or two after the break-up about who they were with since we broke up, and even crying to me if their romance was not going the way they wanted. I don't think I'm still in love with her, no, how could it be, but something in my heart always yearns for her. One more love must be over, it's always then that my heart brings the memory of her back.

put on a face

put on a face                      a brave face, a dead face put on a face and go. put on a face                       a kind face, a br...