Saturday, October 29, 2011

The king of pain in love

Predictable, in a way, but here I am, in love. Again. Once more. Once again spelling rain. Something that had seemed so far off, if not impossible, if ever again. Unfathomable. But here it is, knocking around my ribs and my intestines, fluttering in my waking haziness, grounded in my awareness, knitting itself into my existence. Once more. The exquisite feeling of pain, just enough to make me whince, but pain nonetheless. The king of pain I am, in love. Doesn't matter who she is, what will or won't happen, when, how, whether, nothing at all matters. What matters is that I am alive, in love, and in joy. Mostly in joy, sometimes in inextinguishable pain, just a human experience. She's a creature of pain, too. Pain is etched into the lines that run down her cheeks. Pain is seen through her eyes, pain of something I can't yet define, but it's there. She mostly frowns, but when she smiles, when she smiles, she lights up the room. She's such a total badass, too, the perfect one for me. Someone I can see myself loving till the end of my days. Alas, she's way too scared of who I am. So what the hell is the point. Oh, but the feeling. Such an awful long time I had felt this soul movement. How incredibly unbelievable, here I am, the king of pain in love again. All hail the king!

Tuesday, October 25, 2011

Сэтгэлийн орон зай

Хайр дурлалдаа автсан ч сэтгэл минь хэвээр. Өөрөөрөө. Бухимдан цөхөрсөн ч сэтгэл минь хэвээр. Өөрөөрөө л. Алдсан оносон ч, амьдрал яасан ч сэтгэл минь хэвээр л. Өөрөөрөө л. Хайлсан, халагласан ч бай сэтгэл минь яг хэвээр. Өөрөөрөө. Тэр эмэгтэй миний сэтгэлд орж ирснээс хойш харин баяр хөөрт их автаж. Мэдрээгүй удсан байсан тэр л хөөрөл, тэр л баясал, тэр л гэгээн гуниг, тэр л ая, тэр л өр өвдөм, ертөнцийн хамаг өнгө нийлсэн тэр л мэдрэмж... Өөрийгөө л бүүвэйлсээр байгаа энэ л мэдрэмж. Хэн нь чухал биш, яах нь чухал биш, юу болох нь бүр чухал биш. Бүх зүйл болдгоороо болно гэсэн итгэл л. Болох ч бай, үгүй ч бай.

Sunday, October 23, 2011

......

всё. дурлал. тэр л барин тавин зүйрлэмгүй гэгээн өр өвдөлт. зүрхээ чагнахад тэр маань ".............аааааааааааААААаааааАААААААААаааа..........." хэмээн хашгирах ч тэр нь шивнээ мэт. ойн түймэр ойртоход өвсний үзүүрээс уурших шүүдрийн дуслын амь тавихдаа орилох тэр л орилоон. үнэхээр дурлана хайрлана гэдэг л. өлзийтөгсийн хэлснээр хайч аваад нүдээ сох хатгаад, харанхуйд тэмтчихийн нэр юм гэнэлээ. дахин дахин дахин дахин дахин. шимширнэ. энэ л мэдрэмжийг мэдрээгүй ямар олон жил яваа вэ. арван хэдэн жил. тэр л зүрх, хоолой, гэдэс нэгэн зэрэг атгагдан базагдах, амьсгалж үл чадах галзуурам шимшрэлт. солиором өр өвдөлт. яагаадыг ч мэдэхгүй нэг мэдэхэд дахин бий болсон энэ шимшрэлт. нэг л анзаарахад өдрийн бодол, шөнийн зүүд. хайр сэтгэлд айдас байх ёсгүй. нэгэнт л үүнийг мэдэрч эхэлсэн л бол яах ч бай тэр мэдрэмжиндээ гүн бат шингэн орж, шунан түүндээ умбах ёстой. умбасаан. шингэсээн. энэ л мэдрэмж. айдасгүй, ичгүүргүй энэ л мэдрэмж. дурлал. шүүдрийн дуслын уурших орилоон. зүрх, хоолой, гэдэс нэгэн зэрэг базагдан атгагдах тэр л агшинд бүх ертөнцийн дуу авиа, өнгө будаг, амт, үнэр нэгэн зэрэг чиний бүх бие махбод, сэрэхүйд мэдрэгддэг энэ шимшрэлт. нүдээ сох хатгасны дараа тас харанхуйд тэмтрэн тэмтрэх өөртөө итгэлгүй хурууны үзүүр. солиором гэгээн өр өвдөлт. эхлэл төгсгөлгүй мэдрэмж. учир начиргүй, логикгүй мэдрэмж. ямар олон жил болоо вэ. галзуурам... цэг.

Friday, October 21, 2011

Цастай өдрийн өглөөний мэнд

Чамтай өчигдөр орой уулзав. Дэндүү олон хоног өнгөрсөн мэт санагдсан ч үнэндээ гуравхан хоног хараагүй өнгөрсөн тэр цаг ямар удаан байв. Дэндүү удаан. Дурлачихсан гэдгээ аймаар сайн мэдрэх, мэдэх, бас найдваргүйг нь мэдэх, ойлгох үнэхээр хэцүү. Чамтай уулзах тоолонд, сэтгэлдээ маш их зүйл мэдрэх тоолонд маргааш нь бороо, эсвэл цас орж байгааг чи анзаарсан уу? Би анзаарсан. Нэг их ач холбогдол өгөхгүй байгаа ч миний сэтгэл зүрх анзаарсан. Тэнгэрийн ааш аягийг мэддэг ч юм шиг ярьдаг ч үнэндээ тэнгэр бид хоёр яг адилхан цэлмэж, уйлж, хайранд автдаг. Хайранд автах тоолондоо хунгарлан цагаардаг. Анзаараад бас хэдэн жил болов. Чамтай байх болгонд хур бороо бууж байгааг чи анзаараагүй ч анзаарч магад гээд би энд бичлээ. Цастай өглөөний мэнд...

Wednesday, October 19, 2011

Tomboy


Олон сар хүлээсэн нэг киногоо сая олж үзэв. Европын кинонуудын онцлог нь Америк, эсвэл соц үеийн монгол кино шиг болж буй үйл явдалд тойм хийгээд, дүгнэлт өгөөд, буруу зөв, тийм үгүй гэж шүүгээд байдгүйгээрээ үзэгчид мэдрэх, дүгнэх эрх чөлөө олгодгоороо их таалагддаг. Бас нэг тийм л кино байв. Tomboy гэж банди шиг охиныг өхөөрдөн нэрлэдэг англи үг. Хүүхэд насандаа олон охид tomboy стильтэй буюу монголоор тэвэг тоглож, чулуу нүүлгэж, энд тэнд банди нартай зодолдож гүйдэг охидыг хэлдэг үг. Тийм хөдөлгөөнтэй банди шиг байж байгаад шилжилтийн нас нь эхлэхэд ихэнх нь охин төрхөндөө ордог. Үгүй ч хүмүүс байдаг, над шиг бүхэлдээ биеэ, хүйсээ үгүйсгэдэг хүмүүс бас тэр tomboy дунд бий. Зарим нь лесбиян болж өснө, зарим нь транс, зарим нь эмэгтэй шиг л эмэгтэй болно. Харин энэ киноны гол баатар Микэль/Лоор хэрхэхийг хэн мэдлээ.

Лоор шинэ газар нүүж ирээд эхнээсээ түүнийг харсан охин банди гэж бодоход зүгшрүүлэлгүй Микэль хэмээн өөрийгөө танилцуулан хүүхдүүдтэй найз нөхөд болно. Тэрээр өөрийгөө хэрхэн мэдэрч байгааг киноны эхний хэдэн мөч, ганцаараа биеэ харах, дүүгээрээ үсээ тайруулан сахал хийх тэр мөчүүдэд харж болно. Хамгийн чухал нь магад Лисад үнсүүлдэг тэр мөчүүд. Хэчнээн аравхан настай ч түүний өөрийгөө мэдэрч буй, охин гэдгээ үгүйсгэж буйг хараад эргээд арван настай болсон мэт, анх урссан цусаа харан шоконд орж байсан маань санагдав. Дүүгээ өмөөрөн нэгэн бандийг зодсоны дараа банди, бандийн ээж нь гэрт нь ирээд "Микэль, танай хүү манай хүүг зодсон байна" гэхэд Микэль/Лоорын ээж эхэндээ үл итгэн, үгүй гэж гүрийх ч Микэль/Лоор хэргээ хүлээсний дараа ээж нь түүнийг бүх найзууддаа эмэгтэй гэдгээ хэл хэмээн даашинз өмсүүлэн гулдчин гарна. "Чи эрэгтэй хүүхэд гэж хүмүүст өөрийгөө хэлээд, түүндээ итгээд явж байгаад чинь би уурлаагүй, гомдоогүй. Яах ёстой юм бэ? Чи хэл л дээ. Сургууль дээрээ чи тэдэнтэй дайралдах л болно. Чиний төлөө л үүнийг хийж байна" хэмээн ээж нь түүнд хэлсэн хэсэг нь их хөөрхөн. Гэхдээ тийм ч түүнээс нь болоод хүүхдүүд түүний эр, эмийг шалгана хэмээн хөөн туудаг тэр хэсэг нь дотор маань их түгшүүртэй байсан ч харин ч гайгүй...

Магад ийм хүүхдүүдтэй ээж аавууд гадаадад ийм байдлаар хэдэн жил хараад дараа нь хүйсийн эмнэлэгт, эсвэл сэтгэл зүйч дээр дагуулж очдог. Харин тэнд нь бэлгийн бойжилтыг нь зогсоох тариа хийдэг. Тэр тарианых нь дараа харин хэдэн сарын дараа дааврын шилжилтийн эм тариаг нь хийж эхэлнэ. Монголд тэгэх цаг нь хараахан ирээгүй ч хэзээ нэг цагт ирнэ гэж бодсон шигээ үзэж суув. Охин нь охин шиг охин биш охинтой, банди нь банди шиг биш бандитай ээж аав нар нэг үзээд, ойлголт авмаар кино байлээ шүү. Хүүхдүүд чинь яагаад гэдгээ мэдэхгүй ч өөрсдийгөө мэдрэх бүхэл бүтэн тусдаа мэдрэмж явдаг учир түүнийг нь ойлгож хүлээн аваарай.

Tuesday, October 18, 2011

That...

Some rambling's due. Nothing much to ramble about, just realised today I haven't been writing in my blog as often as I should've. October this year has been a bonus month of warmth that the summer lacked. Sunny days, a bit of rain here and there. Frozen puddles in the mornings, not that I am up and out early in the mornings, but the ice stays on till early afternoon. Temperature during the day hovers around 15C. Indian summer, a la Mongolie. I'm hanging out most days with friends, pretty much every day, or every other day. Good talk. Good vibes. Memories to last. Had my T shot on Saturday, already four and a half months passed since I began the HRT, amazing how time flies. No limping this time, a doc friend did my shot and showed me the proper angle to do it at. My voice's becoming rumblier and rumblier. It's definitely changing even from what I heard in my August audio recordings. Another news is my cousin's kid found me online after many years, haven't seen her since she was a toddler, she now would be in her early to mid-twenties. A staunch human rights supporter, among her causes Tibet and LGBT rights. I was amazed, grateful and touched to see another one in the family vocal about human rights. A new generation's growing up, and that's beautiful. Asked so far two girls out on a date, both said they would prefer to remain friends, and if I remembered they were lesbians... I take it I'm the queerest thing around: a transman still in his birth body, and no lesbian would come near, so much fun. A few days ago I was overwhelmed by intense fear "What if this is it in terms of my love life?!" A reader said "Chill, just change your surroundings". She's right, of course.

Бид чинь яачаав дээ...

Өнгөрсөн бүтэн сайнд би нэг найзынхаа компьютерыг янзалж өгөхөөр нэг газар уулзах болоод очтол тэр нь Нямд амардаг болж таарав. Би орон гаран, гаран гарантаад гарахдаа гэртээ утсаа мартаж таарав. Яаж харин түүний дугаарыг санаж байсан юм, энэ олон жил ганц хоёр л утасны дугаар санадаг хүн чинь. Тэгээд ирэхийг нь хүлээгээд зогсч байтал дөрвийн дөрвөн гадаад баагий надаас дальдчин зугатав. Яагаад гэхээр би монгол хантаазаараа гангарах дуртай, дулаахан өдөр байсныг ч хэлэх үү. Гэтэл нэг монгол охинтой хамт ирж явсан гадаад залуу намайг харснаа шууд дальдчин доош харж, нөгөө охиндоо жигтэйхэн наалдаад өнгөрлөө. Сонин санагдсан ч тоосонгүй. Хэдэн минутын дараа гурван Энх тайвны корпусынхан ирж харагдав, өмнө нь нэг уулзалт дээр харж байсан залуу байна дунд нь. Тэгсэн яг хэдхэн алхамын цаана ирснээ шууд гүйх шахам зам гарч явав. Тэгээд гэнэт ойлгов шүү дээ. Миний хантаазаас болоод байна гэж. Монгол хантааз, дээлтэй залуу болгоныг хэт үндсэрхэг баагий байх боломжтой, харин хэт үндсэрхэг хүмүүс зөв буруу, сайн мууг ялгалгүй муйхраар дайрч давшилна шүү гэж заалгасан болтой. Оргүй зүйл биш, дэндүү ортой. Дальдчин дальдчин явааг нь харах бүр эмгэнэлтэй. Хантааз, дээлтэй болгон үндсэрхэг биш, уламжлал, ёс заншлаа дээдэлсэн л хүн. Харин хэт үндсэрхэг хүмүүс арай өөр асуудалтай. Ай хөөрхий... Бид чинь яачаав дээ. Хүнээ л алдах ёсгүй энэ хорвоод...

Sunday, October 16, 2011

Онол 19 +

Нэг анзаарсан чинь онолуудаасаа бичээгүй хоёрын хоёр сар болчиж. Дандаа бодрол, өдрийн тэмдэглэл, шалан палан, сүүлдээ бүр нял пял болж хувирч байж шүү дээ, энэ Онолууд Бодролууд блог минь. Тэгээд өнөөдөр ээлжит онол, шилжилтийнхээ апдэйт бичсүү гэж бодов.

Онол 19: хүмүүс онгон болтлоо ганцаар явчаад сэгсийтлээ биш, циститтэллээ секс хийдэг. Бэлгийн хавьталд орохгүй байж байж байж, шинэ хайрт, амрагтай болоод өдөржин шөнөжин, хэд хэдэн хоногоор секс хийвэл циститдэг гэж миний нэг онол байна. Амьдралаас ажигласан зүйл. Тийм олон биш ч овоо хэдэн эмэгтэйтэй "бал сар" өнгөрөөж явсан хүний хувьд энэ бол байдаг бодит зүйл гэдгийг мэднэ. Харин хэдэн хоногийн өмнө нэг охин "Цистит хөдлөөд" гэхээр нь "Шинэ найз охинтой болчоод бал сардаж байгаа юм чинь аргагүй, циститтэлээ сексдэж байгаа юм чинь" гэж тэнд байсан охидын элгийг хөшөөв. Гэвч өдий насалчаад ийм зүйл анзаараагүй байна гэдэг эсвэл бага секс хийсэн, эсвэл жинхэнэ хуял тачаал бүхий секс хийж мэддэггүй гэсэн үг юм болов уу л гэж бодлоо. Тэгээд энэ талаар ийм холбоос орос дээр олсноо энд оруулж байна.

Шилжилтийн апдэйт: өчигдөр ээлжит дааврынхаа тариаг хийлгэв. Нэг эмч найз маань надтай хэд хоног хонож байгаа юм. Өмнө нь тариагаа хийх болгондоо хэд хоног доголж явдаг байсан ч тэр найз маань тариаг эвтэйхэн гээч нь хийж, одоо хүртэл доголоогүй л байна. Бас тийм их өвдөөгүй. Уул нь сүүл тийш аймаар л өвддөг юм. Харахад жоохон булчингийн өнгөнд хийчих шиг болсон. Гэхдээ сувилагч, эмчээр олон жил ажилласан хүн мэдэж байгаа байлгүй, булчинд хийсэн үгүйгээ. Хамгийн гол нь би 90 градусаар гуяндаа шаагаад байсан нь буруу, бараг л ясныхаа хальсыг гэмтээдэг байсан учир тэгэж доголсон байна гэсэн шүү. 90 биш, 70 градусын налуугаар өөртөө хийж байхаар өчигдөр харж авав. За тэгээд бүх зүйл журмаараа явагдаж байна. Дараагийн тариа маань 2012 оны 1-р сарын 14-нд. Цаг хугацаа амархан юм. Хоёр сарын дараа л гэхэд дааврын эмчилгээгээ эхэлснээс хойш хагас жил өнгөрсөн байх нь гэж бодсон чинь. 

Бас бус зүйлээс: нэг найз гэж нэлээд олон жил тооцож явсан нэгэнрүү хэдэн хоногийн өмнө утасдав. Тэгсэн намайгаа таньдаггүй ээ "Чи Анараагийн утаснаас ярьж байна, Отгоо л байштээ" гээд. Гэнэт гомдоод, энэ олон сар би хааяа мессеж бичихэд хариулаад, амьдрал маань хаана байгааг мэдэж байсан бол "Анараа байнаа" гэж хэлээд байхад таних л байсан даа гээд тэр хүнийг найзынхаа тооноос бүрмөсөн хасаад утсыг нь устгав. Бас бус хүмүүсийн утсыг устгав. Ер нь маш их цэг тавьж байна, сүүлийн үед. Зовох цагт чанар нь танигдсан хүмүүсийг л амьдралдаа үлдээж байх шив. Тэр нь ч сэтгэлд амар юм, төвөг цаашаа.

Thursday, October 13, 2011

Цэг

Өглөө сэрснээс хойш нэг л тавгүй байсаар. Утсаа хаагаад өдөржин л партины зураг фейсбүүк лүүгээ орууллаа. Уржигдар оройноос эхэлсэн сэтгэл зүрхний тавгүйтэл үргэлжилсээр. Гэвч тэр тавгүйтлийн дундуур маш их сэтгэлийн хөдөлгөөн, ходоод гэдэс мушгим, өр өвтгөм мэдрэмж бас мэдрэгдэж байсан ч өнөө өглөө сэрээд "За ерөөсөө болъё" гэсэн бодол. Хэн билээ гэдэг маань хэнд ч сонин биш учир. Эсвэл сонин ч ямар ч хэрэггүй учир. Эсвэл миний шилжилт зүгээр л бүх хайр сэтгэлийн ирээдүйг маань хаасан учир. Эсвэл нэг хүний хэлснээр "аймаар царай муутай", минийхээр "хүн тасарч унам царай муутай" учир. Эсвэл бүх зүйл нь нийлээд зүгээр л аймаар учир. Сэтгэл зүрхнийхээ асуудлыг цэглэхээр барахгүй одоохондоо ор тас мартах ёстой гэсэн бодолтой би өглөө сэрсэн. Учир нь тэр надаас айсан. Харин тэр тэгэж цаг заваа үрээд яах вэ гэдгээ тойруугаар хэлсэн учир. Сэтгэл маань татагдаад хуйлраад хоёрын хоёр тийш алга болсон ч одоо түүнийгээ тас өөрлүүгээ татаж, зүрхээ чангалах ёстой гэдгээ мэдэж байна. Мэдэрч байна. Би эргээд гав ганцаараа энэ шаналал дотор байвал илүү утгатай ч мэт. Надаар дүүрэн айдас байгаа нь тэрэнд, бас тэрэнд мэдрэгдээгүй. Шал хамаагүй стрэйт эмэгтэй л тэр айдсыг надаас олж харсан. Өөр хүмүүс олж хараагүй. Мэдрээгүй. Олж харахгүй, мэдрэхгүй. Миний зүрх сэтгэлийн асуудал, түүнтэй холбоотой айдас. Түүнтэй холбоотой цөхрөл. Өнгөрсөн "Ингээд л дууссан" гэдгийг гэнэт ухаарч буй мэт нус нулимсандаа хутгалдан барин тавьсан цэг, түүний маргааш дахин эхэлсэн шинэ мэдрэмж. Өмнө нь дөнгөж эхэлсэн байсан ч улам их гүн болсон тэр л мэдрэмж. Эхлээгүй байхад нь цэг тавьж дуусгах ёстой тэр л мэдрэмж. Ядаж мэдэрч байгаа нь яамай даа. Гэхдээ цэг.

Monday, October 10, 2011

Butches & Biatches Inc, бас бус

Өдөржин шөнөжин, хонон өнжин партидсаар өглөө үүрээр л гэртээ ирсэн хүн учир өмнө нь бичлэг хийж амжсангүй. Өөрийгөө нээх үндэсний өдөрт зориулсан Бахархалын парти бол үнэхээр сайхан болж өнгөрлөө. Butches & Biatches Inc бол партины хаан, хатдаа харуулсан шиг харуулав, бүх хүмүүс сэтгэл их өндөр байсан. Тараад бие биеэсээ салах санаагүй хүмүүс хэлхэлдсээр Баамынд очиж үргэлжлүүлсэн шиг үргэлжлүүлсэн дээ харин. Аан тийм, надаар тоглодог охин сүүл хавиар ирсэн байсан. "Уучлах уу намайг" гэж бүр шаардаж байх юм. Тэгснээ бүр балайраад "Хоёулаа эвлэрснээ зарлая" гэхээр нь гэнэт уур хүрээд хаяад сууцан. Хүн сэтгэлээрээ л байх хэрэгтэй. Харин өөрийнхөө сэтгэлийг ч мэдэхгүй хүмүүс надад огтоос хэрэггүй. Харж яваа хоёр гурван охин ирсэн байсан. Парти дээр хамт сууж ярьж хөөрч умруулж амжаагүй, зохион байгуулагчийн хувьд энэ тэрүүгээр гүйсээр. Санаанаас цаашлахгүй ч үгүй биз. Хүссэн болгоноо авчихдаг бол амьдрал сонин биш л...

Friday, October 7, 2011

Парти парти парти тайм

Сүүлийн үед "Амьдарвал амьдарсан шиг амьдар. Ид, уу, хүмүүстэй ярь, таал, таалснаа ичиж зоволгүй шууд хэл, эргүүл, умруул, үнс, боломж олдвол өвөрт нь ор" гэсэн уриатайгаар амьдарч байна. Хүн хэдий ч наслаа билээ. Ер нь найзуудтайгаа цагийг хөгжилтэй, яриа хөөрөөтэй ууж, цэнгэж өнгөрөөх ёстой гэж би боддог. Магад миний насныханд тийм боломж байдаггүй, эхнэр нөхөр, нялх нойтон хүүхэд шуухад гээд. Харин би азтай, нэг талаас. Эхнэр эсвэл найз охин байсан бол тэр нь мөнхийн хэнтэй юугаа яагаад хаагуур байгаад байгаам гээд чих ба утсанд хонх уяастай, гонгиноостой, гомдоостой. Би каалтаастай, гуйгаастай, уяраагаастай "Хайрт нь уугаагүй ээ. Хайрт минь, би чамдаа л хайртай, зөвхөн чамдаа, юунд ингэж харддгийм дээ, охид алга аа, найзууд маань л байна" гээд л. Гэтэл ганц бие байна гэдэг өөрөө өөртөө л тайлагнана. Амар сайхны дээд. 

Гоонь байхдаа би чинь нээрээ үнэн засрашгүй парти анимал байсан шүү дээ гэдгээ санаад. Гэрээс гарахгүй өнгөрөөдөг өдөр гэж байхгүй. Заавал гарч найзуудтайгаа буу халдаг, сэтгэлээ нээдэг, охин найрснаа, найрахаа ярьдаг, хамт юм сэддэг, түүнийгээ хийдэг, уудаг, бүжиглэдэг байж. Бараг сарын өмнөөс нэлээд хөдөлгөөнтэй болж эхлэхдээ "Нээрээ ийм байдаг билүү" гэж бодогдож байх шиг. 2000 онжингоо манай нэг найз бид хоёр долоо хоногтоо доод тал нь 3 удаа диско орж бүжиглэнэ. Би ганц нэг пийв, маш их ус, тэр маань юм уудаггүй учир ундаа зэрэг уугаад л бүжиглээд л байна, бүжиглээд л байна. Их сонин нь эр ч, эм ч хүмүүс бид хоёрыг хос гэж боддог байсныг одоо олж санаж байна. Хоёулханаа бүжиглэнэ, хүмүүс халдаж ирнэ гэж байхгүй. Тэгээд л шөнөжингөө бүжиглэчээд өглөө үүрээр 4-5 цагийн орчим хариад, усанд ороод унтана. Гурван цагийн дараа босоод ажилруугаа алхана. Тэрнээс бусад өдрүүдийг Бямбаа, үнэн худалч баагий Цоомоотой партидаж өнгөрөөнө. Цоомоо бол үнэндээ л хүнд гар, "Гараад ороод ирье" гээд л надад цүхнээ үлдээчээд явчихдаг байсан гар шүү дээ. Би хүлээгээд л суугаад л байна, суугаад байна. Хэдэн ч удаа тэгж байсныг бүр мартаж. Харин 2003 оноос хойш холбоо бараг тасарч дээ. Сүүлд 2007 оны 2 сард уулзсан бололтой. Дэндүү маапаантай нөхөр. Харин Бямбаа бид хоёр холбоотой хэвээр. Энэ жил 2005 оны эхээс хойш анх удаа түүнийгээ харж хэчнээн их сэтгэл гэсэв. За тэгээд нэг ийм л парти анимал хэрнээ ажлаа 110% амжуулдаг амьдралтай байгаад арван нэгэн жилийн өмнөөс ганц бие байхаа болиод, салангуутаа л өөртөө амьсгаа авах сөхөө өгөлгүй дараагийнхтай нь нийлсээр, сүүлдээ эхнэртэй болоод юусан ийсан парти. Гэхдээ тэрнээс өмнө ер нь л 2002 оны сүүлээс хэд хэдэн шалтгаанаар ер партидахаа больсон байсан. Тухайн үед телевизд ажилладаг байхад хүмүүс энд тэнд явахад таниад, үнэн ядаргаатай санагддаг байсны дээр тухайн үеийн найз охин тэнэг хартай баагий байсан учир сүүлдээ түүнийгээ тэвэрч хэвтэхээс өөр юм хийхгүй, орны гимнастик л хийсээр нэг жилийн хугацаанд маш их таргалсандаг...

Нээрээ санасан чинь тэр үед энд тэнд партидаж бүжиглэж байгаад ус ундаа, пийв авахаар тэкэнд ганцаараа очих болгонд нэг хоёр охин ирж заалттай танилцдаг байж. Тэр болгоныг нь "Стрэйт охидтой юугаа ярих вэ" гээд би авч хэлэлцдэггүй байсан шиг билээ. Магад охидын зүрхийг холоос шархлуулдгаараа алдартай гар байсан байж болох, тэр үед явж бүжиглэдэг байсан дисконууд дээр. Харин маргаашийн партиг би сэтгэл үнэн сэтгэл хөдлөөстэй хүлээж байнадаг. Нөгөөдөр нэг бичлэг бичигдэж л таараа. Яасан, ийсэн, ямар охин таалагдсан гээд л партины сонин сайхан бол их байх байлгүй. Юуны төлөө ганц бие билээ дээ хэхэхэ

Thursday, October 6, 2011

The strangest of things... +

is that I'm willing to forgive some, but not others. I'm willing to forgive those who may not have been the best of friends, but I find I can't forgive those who were, or who turned out to have been only supposedly (I'm not sure of the grammatical correctness of what I just wrote, but hopefully it still conveys the meaning). I'm willing and able to forgive those who were not very close, but not those who were, supposedly. Trust is an issue I've had for the longest time. After many years I find that it's still an issue, perhaps, in more ways than I thought. Just a thought to begin my today's entry.

Today was a busy day. Finally did a couple of tasks that I had pending since the weekend that should've been done at the beginning of the week, but which I'd pissed away celebrating the birthday of a girl I fancy somewhat (which apparently I did something about on Monday afternoon - hip hip hurray for me, but poor, poor shocked girl), consequently jumping up and down, slipping, falling and hurting my elbow very badly. Trying to recover on Tuesday, no luck, only unbearable pain resulted from a day of lying around passing in and out of consciousness, or what felt like it, so had to finally brave the medical system today to make sure no bones were broken as the elbow hurt like hell and wouldn't bend fully or unbend. Nothing's broken, thankfully, just badly crushed nerves and muscles, frayed tendons, a surgeon informed me today upon examining my x-rays. A good lesson for me. Reminded me of the time I had to ferry an ex's friend across the city in a rush-hour traffic, in a taxi, to the trauma hospital thanks to a huge, deep gush on her buttock, from the lower back to upper hip, from a broken toilet. The trauma hospital people did such a bad job of cleaning the wound that it abcessed, and she had to ask a doctor friend to open the wound again in a few days, and apparently lots of pus leaked out, first and foremost. How she didn't die of that is beyond me. Thankfully it was only me jumping up and down outside on an unpaved road, very un-adviseable, now I know. The swelling's gone down substantially today, and my arm's been mostly strapped up today.

Today marked the beginning of my fifth month in HRT. I'm due for my next shot in 12 days. My belly's furry, my face's somewhat hairy enough to require a shaving every couple of days, my facial contour's changed provided my eyesight's still good, too, my voice's deepened, my moods are stable, happy stable, 90% of the time. What more could I possibly ask? Only further medical help when and where needed.

Tuesday, October 4, 2011

дэндсэн дэндсэн

ууж идэх нь дэндээд одоо бүр сүүлдээ гэмтэж бэртдэг болох нь. гэнэт юу билээ гэж бодогдоод. зүүн гарын тохой маш хүнд. яс нь ч хугарчаагүй л бололтой. гэхдээ тэнийлгэж ч чадахгүй байна гэдэг чинь нэлээд бишдсэнийх. нэг охины төрсөн өдрийг нэг шөнө нэг өдөр тэмдэглэснээс хэмхэрхий тохойтой л үлдэх шив дээ хөөрхий.

Crowdfunding!

As many of you know, we are doing an online crowdfunding for the first time in the history of the Centre, and it happens to be for the Equa...