Sunday, December 30, 2012

Happy 2013!

"I" am. Felt lips. Without even kissing. I am deeply hedonistic about feelings these days. Everything is crystalising through feelings, feeling determining my thoughts, my words, my actions. Didn't even matter that those lips belonged to a guy. But he's right, I'm in love. Still.

Saturday, December 15, 2012

онол номер 24: төгс байдлын тухай

There is no other perfection except for the present moment 
when the moment is felt exquisitely in all its multidimensional entirety.

хэн ч төгс биш. дээр нь хүн бүрийн төгс гэж үздэг зүйл нь өөр өөр. яахав тодорхой нийгмээс өгөгдсөн гоо сайхан ба хүний зан чанарын тухай нийтлэг ойлголтууд юуг төгс гэж үзэхэд бас нөлөөлдөг л дөө. өөрийнхөө төгс гэж боддог зүйлийг бусдаас олж харсангүйдээ гутрах, гомдох, цөхрөх биш, зүгээр л хүн бүр шал өөр өөр ертөнц гэдгийг, амдьралыг огт өөр линзээр харж, ойлгож, мэдэрдэг гэдгийг нь л санахад, тэр өөр өөр ертөнцийг бас мэдэрнэ гэдэгт нээлттэй байхад л болно. эцэстээ бидний амьдралд болж буй зүйлс туйлын нейтрал байхыг ч үгүйсгэшгүй. ззөвхөн бид түүнд хэрхэн, ямар реакц үзүүлж байна, юуг юу гэж ойлгож байна гэдгээс их зүйл шалтгаалдаг. бид ухаан орох цагаасаа юуг хэрхэн ойлгох талаар гадны ба дотоод кондишноор угаалгацан байдаг учир "болно", "болохгүй", "ёстой", "ёсгүй", "зөв", "буруу", "сайхан", "муухай", "эршүүд", "эмэгтэйлэг" гэдэг ойлголтуудаа үүсгэчээд, тэрүүгээрээ бүх зүйлд ханддаг, шүүдэг. тэр нь нийгмийн бүлэг бүлэгт өөр, соёл соёлд өөр, улс улсад өөр, нөгөө үнэт зүйлс, өөрийгөө тодорхойлохуй, өөрийн айдентити шүү дээ. нөгөө талаас амьдралд өмнө нь тогтсон ойлголтууд, зарчмуудаасаа гарах, тэднийг тэлэх шаардлага гардаг. өөрөө тэдгээрээ эвдэж чадахгүй бол тэр чинь эвдрэх, тэгснээрээ чи өөрөө ч уян хатан болох нөхцөлүүдийг амьдрал чамд өгдөг. харин төгс байдлын түлхүүр бол бүх зүйлийг байгаагаар нь, бүх зүйлийг зөвхөн яг тухайн мөчид нь мэдрэх, тэр мөчийг бүхэлд юутай хээтэй нь мэдэрч чадвал угаасаа бүх зүйлийг байгаагаар нь хүлээж авдаг. илүү ч үгүй, дутуу ч үгүй. яг байгаагаараа бүх зүйл төгс. төгс бусаас төгс зүйл ингэж үүсдэг байх нь.

Wednesday, December 12, 2012

2012/12/12

Амтай нь ярихыг чихтэй нь сонсох, гартай нь бичихийг нүдтэй нь унших хэдхэн тоогоор өнөөдөржин бөмбөгдүүлэх юм биз дээ, амар байна уу гэж. Ингэж давтагдсан огноог бид дахин энэ яваа нас байтугай бидний үрийн үрсад, тэдний 100 дахь хойч үе ч үзэхгүй л болов уу. Бүр шинэ мянган гартал гэдэг чинь би тоондоо муу хүн цээжээр бодоход 988 жилийн дараа гэдэг мөн хол уу, хүний дундаж наслалтыг 65-70 гэж үзвэл? Дэлхий 988 жилийн дараа ямар болсон байх бол? 3000 онд бид бүгд яаж амьдарч байх бол? Хүмүүс бид ямар болсон байх бол? Матрикст амьдраал айн. Харин юун Нио, махан электрод болцон гэвтэж байвал яах уу хэхэхэ Байгалиа авч үлдэж чадсан байх уу, хамгийн чухал нь 3000 онд? Эсвэл шал өөр галактикт, шал өөр гариг дээр дахиал нэг гаригаа ямар нэгэн байдлаар бузарлаад шааж байх болов уу?! Хүн гэж харанхуй амьтан, дээрээс нь амьтны хамгийн ухаантай ч, хамгийн доод нь болох замдаа орчихсон гэжуугаа, нөгөө Кали юг буюу өвгөд эмгэдийн монголчлон хэлж заншиснаар "галав юүлэх" цөвүүн эринд нь бид амьдарч байгаашт, нээрээ. Галав юүлээд байхад та нар мэдээгүйм үү. Энэ цөвүүн эриний эхлэл МЭӨ 3012 оны 1-р сарын 14-нд буюу Кришна бурхан гэртээ харьсан өдөртэй дүйцсэн юм гэнэлээ. Уншихаар үнэн л дээ: муу нь сайнаас илүү, худал үнэнээс илүү, үгүйсгэл итгэл үнэмшлээс илүү, хуурмаг жинхэнээс илүү, үзэн ядалт хайраас илүүд тооцогдох болсон энэ цөвүүн, харанхуй галав юүлэх эрин юм гэсэн энэ эрин. Кришна бурхан энэ үеийн талаар хүмүүст хэлэхдээ үнэт зүйлс, идеалтай хүмүүст их хатуу, хүнд байх болно гэсэн гэдэг. Харин цаг нар улиралгүй усан их бороо орж эхлэх нь эрин дуусахын дохио болж, цэцэгнээс цэцэг, жимснээс жимс дэлгэрэхэд энэ эрин төгсөнө. Дараа нь Сатья юг буюу амгалан тайвны дээд Алтан эрин. Өмнөх их цэвэрлэгээ нь харин 432 мянган жил үргэлжилдэг тээ. Дээд буюу хайрлах, нигүүлсэх сэтгэл бус доод, адгуусан сэтгэл нь давамгайлна гэсэн үг байх, нийтэд нь харахад. Гэхдээ бас маш их хурц гэрэлтэй хүмүүс их байлээ, олон ч тийм хүмүүстэй учирч, таньж, хайрлаж, дурлаж явав, явжээн. Мянган бурхадын үе ирнэ гэж ээжээсээ сонсч байсан юм байна, манай өвөө ээжид ярьдаг байсан юм гэнэлээ. Тэр үе ойртсон гэж зарим нь хэлдэг, ялангуяа энэ болон бусад ертөнцүүдийн энергитэй ажилладаг хүмүүс. Амныхаа пянгаар ч юм уу, өөрөө бодож олоогүй шүү, тэр энергиудтэй ажилладаг хүмүүсийн жишээг энд өглөө. Энэ цөвүүн хар эринд арван мянган жилийн Алтан үе өгөгдөх ба түүнээс хойш бүх зүйл харанхуй мунхаг, шунал тачаал, худал хуурмагт умбахын гэсэн. Гэхдээ бүх зүйл бас тийм харанхуй биш. Хиндү шашинд энэ галав юүлэх эринийг үйлийн үрээсээ бүрмөсөн ангижирах, гэгээрэхэд хамгийн тохиромжтой, хамгийн эцсийн боломжийг олгосон онцгой үе гэдгийн байлээ. Хиндү судлаач эрдэмтэд тэр арван мянган жил үргэлжлэх Алтан үе нь энэ сарын 21-нд эхэлнэ ч гэж зарим нь үзэж байгаа сая олж уншлаа, маяагийн хуанли дуусахтай ойролцоо үед эхэлнэ гэж хэлж байгаан байна, товчдоо. Дэлхий шинэ ухамсарт, дээд шатны ухамсарт орно гээд байгаа нь хиндү шашны таамгаар нэг ийм. Сүүдэргүй бол гэрэлтэйг мэдэхгүй. Тэр их хурц гэрлийг авчрахын тулд 430 мянган жил харанхуйд умбуулах гэж. Эргээд 2012/12/12-рлуугаа ороход: дараагийн давтагдсан огноог хартал 988 жил гэсэн чинь энэ харанхуй үе дуустал 427 мянган жил гэдгийн хажууд ёстой инээдтэй санагджээн үү. За ер нь би хиндү шашинтай биш ч эртний түүх судрууд нь нэгийг бодогдуулдаг учир сонирхдог, уншдаг. Бас сая хиндү хуанли, маяа хуанлиг харьцуулсан нэг юм харснаа бас энд оруулсан нь энэ. Happy 2012/12/12, the last of the millinnium!

PS: Өнөөдөр Даррэн Аронофскийн "Амьдралын эх булаг" үздэг хэрэг ээ. Аль дээр татчаад үзэж амжихгүй байсын.

Monday, December 10, 2012

Winter thunderstorm

Dream-like -- "I must be asleep, of course, a thunderstorm in winter is impossible" -- thought flashes just as the cracking, immensely loud sound dazes me into a limbo state between wakefulness and dreaming. Disoriented, my senses are regained one by one, and I begin to smell. The smell in my room, the smell around my bed, you, your smell is what jolts me awake just as another thunderbolt hits nearby among high-rise buildings, echoing, rumbling and merging with the high winds from the sea. I am now fully awake in my cozy den of purple and lilac feathery heaven that is my bed, with you by my side. You!... Yes, you're still here. I turn my head, carefully slip my arm through your slim waist and suddenly your skin goes taut as the muscles wake beneath their sheath, the pattern of breathing changing, and your head turns to, what I imagine, look first at the window and then at me. You are now awake, or near awake, too. It's pitch dark. Although I can't see the details of your face, I know your eyes are on me. "Sounds like a storm, my love, how strange! In the middle of a winter, too..." I brave the icy January embrace of my bedroom air, getting out of the cozy purple heaven, pull the corner of the curtain to see sheets of water pouring down the panes and lightening flowering across the black skies, breathtakingly magnificent in all its raw, untamed fury. So it is a storm, a winter thunderstorm, alright. Nothing is impossible. I return to my -- now our -- bed, already badly shivering, hug you from behind and shamelessly put my feet in between your legs to warm them. You giggle and gasp at the iciness I bring back, and my lips begin the nightly worship of you, your shoulders, your jawline and finally your mouth, while my hands do their own worship of every inch of skin on you. I can no longer pull away from that fountain of life that is you, can never pull away... Your breathing thickens and soon rasps underneath my lips, our sounds drowned in the furious elements unfolding outside. In love, so in love, nothing else matters, nothing. Only now, only you, only this winter thunderstorm.

Saturday, December 8, 2012

I can see you

Your daily life is your school, your temple and your religion.
- Kahlil Gibran

 I'm in my bed talking to a friend. It's dark, noone can see. Tears pour. Cleansed... Freed. Finally letting it all down, talking.

What if we are to live in a world where each and every one of our emotions was felt with the exact strength, nuance and accent of their original by others? Could we stand all that naked truth from everyone, all that barrage of direct feelings and images? Could we keep our sanity? Or would that finally bring peace because people will finally be able to see people for who and what exactly they -- we all are? Would that enable better communicattion and problems solved with maximum outcome for everyone involved? The most ideal world, even? Global citizenship, at last, where the humanity is one? Call me a dreamer, I am that.

Why is it so painful to feel? After all this time, why does it feel painful to feel? I wasn't ready, but I am ready now. To move ahead without fear, negation, rejection. 

What if I knew what lay ahead even before it all started? What if I willed it to happen, by the sheer energy of thought? What if that, after all, was taken away in an instant that brewed, bubbled in a lazy, slowed-down version of volcanic lava bubbles, for which I should've been ready, but wasn't? What if... There shouldn't be anymore whatifs, it's not about choice anymore. It's simply a reality of my feelings that I'm learning to accept. Call me a human, I am that. A unique world all of my own as unique as yours or theirs, or anyone's. Fascinating as anything anyone finds fasciation in.

I can see you. I do. I have, for longer than I admit to myself. 

Wednesday, December 5, 2012

утга учир, баяр хөөр, аз жаргал, тайтгарал, уйтгар гуниг, харуусал

Өөрчлөлт шаардлагатай бол хий. Үгүй бол өмнөөс чинь хийгдэнэ. Тэрний нэг жишээг өнөөдөр харж, мэдэрчээд ирлээ. Миний амьдралд өөрчлөлт хэрэгтэй байсан л, гэхдээ энэ олон хүмүүсийн амьдралд бас уу. Магад. Өнөөдөр 100% бар ЛГБТ бар байхаа больж, стрэйт эзэдтэй боллоо. Амьдралын маань дэндүү их инээд хөөртэй, гунигтай, гайхамшигтай, хааяадаа гутармаар өдрүүд ингээд дуусав. Шинээр амьдрах ёстой учир. Гэхдээ ямар их мэдрэмж үлдэж байна вэ. Маш их баярлалаа, бүх ЛГБТ болон ЛГБТ хүмүүсийн хүний эрхийг хүндэлж, хүн утгаар харьцдаг байсан стрэйт хүмүүс, нэг хүн бүрчлэн - танд баярлалаа! Нэг л та нарын гадна талд, хол олон жил явсаан, нэг л онолдсон хүн, ийш тийш тайлан бичиж, хүмүүс судалгаанд оролцсонгүй, өөрсдийнхөө эрхийн төлөө нэгдсэнгүй гэж гутарч, цухалдаж, бухимдсан хүн. Тэр үед хүн бүрийн амьдралын баяр жаргал, зовлон гунигийг нь хуваалцаж явах цаг завгүй, бас эхнэртэй хүн чинь тэр болгон гарах нь ч ховор, гэр ажил, гэр ажил, гэр ажил. Гэртээ очоод ЛГБТ асуудалтай холбоотой ажил, ажил, ажил. Гэхдээ хайртай хүнтэйгээ хамт байсан минь эргээд харахад хамгийн чухал байсан юм уу даа. Бүгдийг нь хуваагаад, илүү сайн чадацгаахаа хийнэ. Ярилцана. Бие биедээ санаа өгнө. Нэгийгээ сонсоно, тусгана. Хааяа ажлаа хийлгүй, өөрсөддөө амралт өгөх үедээ дэвэн дэлхийн зүйлсийг хамж ярьсаар, би түүний цэв цэнхэр нүдэнд нь ууссаар өдөр эхэлсэн яриа үүр цайлгасныг анзаарахгүй. "Хэзээ 4 болчив?" гэж гэнэт цаг харснаа гайхна. Хайртай хүн... Ганцхан хүнийг хайрлахын оронд маш олон хүнийг чин сэтгэлээсээ, голын голоосоо та нарыг харж чадсан учир харсан бүгдээ хайрласан арван гурван сар -- тасархай, гайхалтай, мартагдашгүй. Та нар байгаагүй бол би хэзээ ч өнөөдөртөө хүрэхгүй байсан. Эхнээсээ дуустал. 1997 оны 9-р сарын эхээр болсон тэр ЛГБТ эрхийн хуралд анхны илтгэгч болж, өмдөндөө чацгалан барин амьдралдаа анх удаа их олон огт танихгүй, Энэтхэгийн энд тэндээс ирсэн олон мэргэжлийн хүмүүсийн өмнө ЛГБТ хүмүүсийн зөрчигддөг эрх, үзэн ядалтаас үүдэлтэй гэмт хэргийн талаар илтгэл тавьж билээ. Чацгалан барин. Бусад орны туршлага, ойлголт, практик, яагаад Энэтхэгт мөн ийм хууль хэрэгтэй байгааг сонингуудаас цуглуулсан мэдээнүүдийг иш татаж байгаад тавьсан илтгэл. Манайхан яагаад ч юм намайг "Чи чаднаа" гээл эхний илтгэгч болгочдын. Би яахав, хоёрдугаар курсын мангар бацаан "За за" гээл, бүдүүн хадуун зүрхтэй. Ер нь хүмүүс намайг их хөөргөж, өөрийнхөө хүслээр бол хэзээ ч хийхийг хүсэхгүй, магад зүрхлэх ч үгүй зүйлсийг "Чи чаднаа" гэж хийлгэдэг байсан юм байна. Тэр телевизийн ажил байна, үүний тоонд хэхэх. Тэгээд ийм төрлийн сэдвээр Энэтхэгт анх удаа манай сургуулийн оюутнууд санаачилж зохион байгуулж байсан тэр хуралд ирсэн олон ЛГБТ хүмүүстэй танилцаж, ярилцаад нээх гоё бүрэн дүүрэн амьсгалж билээ. "I am just one of many!" Энгийн л гэдгээ, олны нэг гэдгээ л мэдрэх. Тэр мэдрэмжийг бусдад өгөхийг хүссэн. Дэндүү энгийн. Тэр мөчөөс хойш амьдрал минь бүхэлдээ ЛГБТ хүмүүстэй холбоотой ирж. 2000 оны 2-р сард Тавьланг үүсгэж байгуулалцаж байсан нэг залуутай танилцаж, сайн найз нөхөд болоод, хамтдаа хэсэг ажиллаж 95157015 гэж ижил хүйстэн хүмүүсийн итгэлийн утас ажиллуулцгаагаад, Ганданд оффислоод. Харамсалтай нь 2001 оноос хойш үйл ажиллагаа зогссон. Зөвхөн ХДХВ-ээр ажиллах ёстой л гэсэн шаардлагыг санхүүжүүлэгч байгууллага тавьсан, би ч тэр уулзалтанд нь очоогүй л. Гэхдээ тийм бодлогын асуудал байсан. Бид хүний эрхийн байгууллага учир зөвхөн ХДХВ-ээр ажиллахгүй, бусад асуудлаар ч бас ажиллана гэдгээ мэдэгдээд, цаашдын санхүүжилтгүй болоод зогсч байсан. Бас өмнөх жилийн тайлангаа хариуцах яамдуудад өгөөгүй билүү, юу билээ. Ямар ч байсан урам мохох дөхсөн. Гэхдээ тун удалгүй 2003 оны сүүлээр Астрея шударга ёсны төлөөх лесбиян сангаас Монголын эмэгтэйчүүдийн сангаар дамжиж санхүүжилт ирээд, МИЛК/Монголын лесбиян, бисексуал эмэгтэйчүүдийн мэдээлэл, олон нийтийн төв (англиар Mongolian Lesbian Infromation and Community Centre/MILC)-ийг 2004 оны 1 сараас ажиллуулав. Харамсалтай нь би тун удалгүй Япон явж суралцах болсон. Тэр хооронд МИЛК-ийг тодорхой цагдаагаас "Садар самуун сурталчилсан" гэж хэд хэдэн удаа утасдаж дарамталснаас болж МОНЭС ч "Та нар тусдаа төрийн бус байгууллага болж гарах хэрэгтэй" гээд, дараа дараагийн оролцооны арга дээр суурилж нөхцөл байдал, хэрэгцээг гаргасан судалгаа ч хийгдэхгүй байсаар төслүүд ч бичигдэлгүй санхүүжилтээ үргэлжлүүлж чадаагүй. Дахиад л санхүүжилт. ЛГБТ Төв, ЗЭМ, Хамтдаа, Дэмжих бүгд санхүүжилтгээс хамааралтай. Гэхдээ хамгийн бодит үйл ажиллагаа хийж чадаж байгаа байгууллагууд нь л санхүүжилттэй байгааг мартах учиргүй. Хамгийн бодит хэрэгцээг хангах бодит үйл ажиллагаа хийсэн нь. Юу, яаж. Тэрийг зөвхөн олон нийт дундаа орж, холилдож, хутгалдаж байж л мэднэ. Мэдэрнэ. Заримдаа ямар нэгэн зүйл хийж чадна, заримдаа чадахгүй. Хүн бүрийн нөхцөл байдал өөр. Гэхдээ л үндэс нь, үндэс нь... Яг ижилхэн: хүн. Энгийнээс энгийн зүйл. Хүнийг хүн утгаар нь харах. Олж харахад хайрлахгүй байхын аргагүй. Хүн бүрийн ертөнц өвөрмөц, дэндүү өвөрмөц. Эцсийн дүндээ би ЛГБТ хүмүүсгүйгээр хэзээ ч өнөөдөртөө хүрэхгүй байсан, хэзээ ч ийм итгэл төгс, хүчтэй явахгүй байсан гэдгээ хэлэх гээл нуршиж өгчээнаа хахаха. Эхнээсээ дуустал ЛГБТ хүмүүс миний амьдралын утга учир, баяр хөөр, аз жаргал, тайтгарал, уйтгар гуниг, харуусал байсан. Байсаар байх болно. Хэчнээн 100% хаагдсан ч миний сэтгэл зүрх та нартай, та нарын төлөө, бидний төлөө 1000% цохилсоор байх болно. Хайртай. Гэхдээ л... энэ өөрчлөлт надад л хэрэгтэй байсан болохоос... гэсэн асуулт л үлдлээ дээ.

Sunday, December 2, 2012

Happy birthday to myself :)

It's only an hour and a half till my birthday, physical, then on December 5 it'll be a year and a half since I began the hormone replacement therapy. Momentous year and a half, and an even better year, my 35th. I've certainly kept up my last resolution, to love myself more, and that's been awesome. In the process of listening to myself more and loving myself better, I made a discovery or two along the way. The past year was all about friendships, connections, digging deep into people and into myself, friendships fostered, souls touched, souls nurtured. Plus, the surgery number one was done, and to think I thought it would be years before I could afford that. Surgery number two: still haven't made up my mind when/where, still have a year and a half to deal with it, all in its good time. The end of January will also mark my last two years as a bachelor. Everything is as it should be. Peace, serenity and peace, again, are my modus operandi these days. No matter what, who, how. And this year's birthday resolution: to keep loving myself more, and to quit smoking. The month I spent in gym from mid-October to mid-November gave me glimpses of what I can do, so I want to continue working out, and smoking isn't really helpful. So happy birthday, Anaraa! I love you for everything you are and will be still! Happy 36th and happy year and a half, you, toddler :D

Tuesday, November 20, 2012

Update on love, life, and other L-letter words

My peace I give to you 

Love: nothing to report except that I'd become irrevokably convinced of my decision I made on 3 November that I must be thankful for the new world being opened by my emotions towards someone very special, to be open in the future to all possiblities those feelings uncovered in me, and to move on. That no matter how strongly or genuinely I felt, the feelings were never reciprocal, that the confession I'd shoved down their throat months ago was choking the life out of them. Three weeks ago I couldn't possibly imagine the state we'd be in today. Yet here we are, everything's working out for the best. Life: things in life except love are picking up. After weeks and weeks, or more like three months of walking with my head in the clouds, I finally decided to get into the work-mode, so been busy tackling the big translation job to be done by the end of December, which should enable me to buy my ticket to Quito. Other L letters: L is a beautiful letter, isn't it. So is someone whose name starts with L. - I'm seeing them on Saturday for the first date (well, it is a date to me...).

Wednesday, November 14, 2012

Онол номер 23: Аз жаргал

"Аз жаргалын нууц бол эрх чөлөө. Эрх чөлөөний нууц бол зүрх зориг" -
                                                                                 Эртний Грекийн түүхч Тусидайдес 
Аз жаргалын нууц бол бүгдийг мэдрэх. Жинхэнэ утгаар нь мэдрэхэд энэ болгоныг хайрлахаас өөр аргагүй. Энэ болгоныг хайрлахын хажуугаар эдгээр мэдэрч буй мэдрэмжиндээ уягдахгүй байх, бүх зүйл эцэстээ хоосон гэдгийг мэдрэх, бүх зүйл эцсийн дүндээ яг байх ёстойгоороо, явагдах жам ёсоороо явж байгаа гэдгийг хүлээн зөвшөөрөх эрх чөлөө юм шиг санагддаг. Би эрх чөлөөтэй, чи эрх чөлөөтэй. Гэхдээ эрх чөлөөгөө эдлэхийн тулд хүн мэдрэмжээрээ амьдрах зүрх зоригтой байх ёстой. Мэдрэмж агуу, дэндүү баялаг учир. Гэхдээ тэр мэдрэмж ч эцэстээ зөвхөн эхний алхам, маш чухал ч гэлээ. Бүгдийг хайрлах ч юунд ч, хэнд ч үл уягдан мөч бүрийг алдалгүй амьдрах. Аз жаргал. Ер нь аз жаргал гэж юу вэ. Аз жаргалыг хүмүүс "Хэзээ нэгэн цагт ийм зүйл тохиолдвол би аз жаргалтай болно" гэж янз бүрийн зүйл боддог. Тэр нь боллоо ч хүмүүс аз жаргалтай болдоггүй төдийгүй "Тэгвэл одоо энийг л авчвал, хийчвэл, өөрийн болгочвол" гэж шунасан ч аз жаргалыг олдоггүй түүх давтагдана. Аз жаргалыг гаднаас биш, өөрөөсөө олох. Нөхцөл байдлаас биш яг одоогийн орчноосоо олох. Хэзээ нэгэн цагт биш, өнгөрсөнд биш, яг одоо л зөвхөн байгааг мэдрэх. Тэгэхэд л туйлын амар амгаланг эдлэж, тэр нь аз жаргал гэдгийг бас мэднэ. 

Аз жаргал бол бүхнээс чөлөөлөгдөх эрх чөлөө.

Tuesday, November 13, 2012

..........

Шинэ зүйлс. Ногоон зүйлс. Эхэлж буй зүйлс. Мөч бүр. Мэдрэмж бүр. Одоо. Аз жаргал.

New beginnings. Green things. Beginning things. Every moment. Every feeling. Now. Happiness.

Thursday, November 8, 2012

The last stop

Karmic fruits. Kali yuga, the era humanity finds itself in for the last couple of millennia, is known for its fast and quick delivery of the consequences for your actions and inactions. Even the mental ones. Last night I realised that my, and perhaps, many people's, last karma is detachment. Detachment, that elusive state of mind, a prerequisite for enlightenment, together with unconditional love, is my last stop. That I am learning to let go, still. That I'm still learning to love, and to let go, that I still have a long way to go. If it took me a few years to learn other karmic, soul lessons, how long will this last?

Saturday, November 3, 2012

Answers


Often, I don't need answers. If I desire an answer to a question or a doubt, I ask for it, I'm not shy about what I truly want. Lately I find that I hadn't been able to ask for answers because the answers to my certain questions or statements have always been obvious. Instead of hearing the words, I hear and feel the orchestra of feelings, those very soul-tearing, gut-wrenching feelings bouncing up and around, inside and about. Afraid to face my reality as dismal as it may and probably does seem to others, I grow inward. I'm branching out inside myself, learning the stillness of growing things. Getting used to the green, growing things. Fresh things. Things inside taking root and expanding. My answers lie inside me, have always been there. Now I learn silence. Stillness. The quietude of the tremendous energy of green, fresh things requires solitary contemplation and solitary movement. Do trees look back on their sapling era and laugh at that one bittersweet romance with the passing spring wind that left the sapling broken at the time, but which had helped it grow into a beautifully shaped tree? Would I look back at this period of much confusion and yearning, and laugh? Or would I heave with uncontrollable sobs? Will I have retained the peace I learnt during this period, will I carry all this forth? I never needed answers from people. All the answers have always been inside me. Things are as they are. No more, no less.

Thursday, November 1, 2012

Cyborg files - 1

You and I sit across from each other, with space, objects and silence separating us. Both programmed to not acknowledge the obvious, the glaring, the unhidden. I stare at the flame between us. I see your face within the flame. You look up and say "If I could transfer my feelings to you right now, you will probably go numb with shock or scream out loud." You continue "If I close my eyes, I feel as if an awful lot of water would come out from my eyes, as much as a river". I ask "Why." "Just". 

If I could transfer my feelings to you right now, I think, you will feel yearning. Deep, deep, deep yearning. Wonder. Amazement. Happiness. Serenity. Anticipation. Yearning. Programmed to deny these feelings in inter-species since I'm a soldier, and you're a utility, we sit in silence, utterly entranced. Utterly comfortable. Although I can't touch you, you're in every bite of my system. In my head, I touch you, hug you all the time. To let you know I'm here, I'm alive, and that I'm with you. That I love you. Despite all the programming.

Friday, October 19, 2012

Онол номер 22: мэдрэмж ба үйлийн үр

Мэдрэмж ба үйлийн үрийн холбоог хүмүүс ойлгодог уу? Би өөрөө сайн мэдэхгүй ч нэлээд бясалгасны дараа өөрөө ойлгосноо хуваалцахыг хүсэв. Зүрх сэтгэл, оюун ухаан, сүнсийг чинь өнгө, хөгжмөөр дүүргэх тэр л мэдрэмжүүд чинь альтернатив, энэ бодит байдлаас өөр бодит байдлыг үүсгэж байдаг. Ядаж л тэр ертөнц бий болох боломжийг нээж байдаг. Мэдрэмжээ дагасан ч бай, үгүй ч бай ямарваа зүйлийг хайрласан чинь, хайрлаагүй чинь үйлийн үр үүсгэж байдаг. Мэдрэмж, зөөлөн хэрнээ очир мэт хатуу сүнсний бүжиг. Тэр бүжиг хааяа бидний амьдарч буй ертөнцөөс илүү бодит ертөнцийг мэдрүүлдэг. Мэдрэмж нь тэгээд үйлийн үрийн үндэс. Ямар нэгэн зүйл хийсэн ч бай, үгүй ч бай.

Хөлд салхи орчоод хоёр сар болж байна. Тайван байдлаа алдсан нааш цааш холхих миний бие сэтгэлийн минь хөдөлгөөнийг толины тусгал мэт хуулна. Зөвхөн тэрний хажууд л тайван. Яах ч ёсгүйгээ мэдэх, мэдрэх өр зүсэм. Земфира, чи агуу шүү, чиний дуунуудгүйгээр энэ үе минь аялгуугүй байх байсан. "Энэ хайр оддыг зорьсон пуужин, энэ хайр торонд хашигдсан гал" Тюрийн Брэйкс гэж их лаг мэдрэмжтэй хоёр залуу байна, Ирландын фоок рок хамтлаг, би блогтоо өмнө нь хоёр дууг нь оруулж байсан. Ийм л байна. Түр баяртай.

Wednesday, October 17, 2012

Theory number 22: feelings, karma, etc.

Does anyone understand the relationship between feelings and karma? I wish I could, I've my theories nonetheless. Feelings, as they arise filling your heart and soul with music and colours, create an alternate reality, or at least a possibility for an alternate reality. Feelings, whether you act on them or not, create a karma of attachment or detachment. Feelings, those tender, but diamond-hard tentacles of soul movement, are sometimes more real than the reality we inhabit. Feelings are the foundation of karma. Whether you act on them or not.

Wednesday, October 10, 2012

The slayer

The slayer of hearts. The slayer who loves, above all, and who is loved. The gentle assassin, me. Unwitting victims from afar, hearts hemorrhaging, morphing into words, spilling out in music and colours. The gentle assassin whose only fault is his limitless heart.
Time to dot the "i"s. Time to breathe and write again, to revel at the small, victorious discoveries. Time to recuperate. Time to love, again. Soon.

Friday, October 5, 2012

Acceleration of the universe, etc.

Never been fond of mathematics, much better of physics, but the childhood fascination with astrophysics and cosmology continues on: I find myself these days genuinely wanting to study quantum physics, at least to the extent of self-improvement. Incredibly fascinating, the little facts of life such as that the universe is accelerating and expanding, that there is surely a correlation between the finite energy, the way quarks interact, and the infinite parallel universes multiplying at neck-break speed. The last few times I've been in love, I'd romanced weather, skies, and now, stars and galaxies. It's fairly normal, isn't it. Acceleration of time is what's happening in my world: I'm acutely aware of every day, of each night, of every hour, while at the same time I seem to be suspended in no-time zone. Suspended, I cling to ordinary routines: going to bed at the break of dawn, with numb brains and screaming fingertips, the dear face in my head, waking up with still that one only face, screaming heart, and numb tongue, act as if nothing has changed, but so much has changed and still is changing... Because the universe is expanding, my own.

Wednesday, October 3, 2012

...

Sometimes people hide their feelings as it's easier to deny them and pretend they're not there rather than face them and be honest about them. As long as it's not hurting anyone, silence is fine, although most of the time silence does hurt someone or the other. Striking the balance between silence and non-silence is essential for the full expression of one's feelings.

Wednesday, September 26, 2012

No bounds, no ties, no promises

I'm in love. Been quite some time since I began to recognise my feelings. You know, you remember the first glimpses of those. They scared you then. Here, now: I've been acting as if I own you and that's a complete irrationality because I don't, and I won't. Neither would I want to possess you, I say, but I do, I do, I do. I know I'm in love and that's new, the process, the shades of feelings and the points of desires. Compellingly honest, for better or worse, my motto in life is to keep a complete transparency wherever possible, I had to express my feelings. Sometimes just to express is enough. Nothing required in return. Simply expressing what can't remain hidden anymore. How calm I remained when I was given a similar, but stronger confession of love a few days ago, almost unshocked, almost knowing. Calm... As if I knew what emotions underlay our very first hug that night. Same as you. You acted as if you already knew, as if you were almost expecting those words, those emotions. You remained so calm. Now take the love, that soul-to-soul recognition of greatness and goodness in you and me, and journey forth. No bounds, no ties, no promises.

Monday, September 17, 2012

Momentous week

Soul-wrenching longing. Inevitable departures. Love left behind. Momentousness of this week is hanging over me with its far-reaching consequences. Am I ready to discard all that's dear to me and move onto unexplored realms? Ready or not, this is inevitable. A very momentous week indeed. Eyes on the horizon. Ready, steady, go.

Saturday, September 15, 2012

The eyes of others

Do you see me? Do you really see me for who I am? What do you see? Do you see I've finally come into my true self, nearly fully having reached the acceptable – acceptable to me, that is – levels of manhood in my own eyes? Do you see? What do you see? Do you know me? All those years of pain trying to be someone I actually felt I wasn’t spilling out in rage and anger over small injustices. Fuelling my negative anger, pushing me forward, nagging me. Never letting me relax. Now here I am, fifteen months into my transition, a happy, balanced, quirky, but oh loving man, surrounded by his close friends and community who love him and accept him, even if at times they do find him a little too quirky. But most of all, finally relaxing. Finally taking that waking breath in the morning, immediately feeling so happy, the time and space where every day is a gift. Serenity. Happiness. Serendipity. Love.

What do you see, the eyes of others, I wonder.

Tuesday, September 4, 2012

For the record - 6

Fuck it. Totally. The judge took the decision within 3 minutes after announcing the recess. She wouldn't have had the time to read all 70+ pages of the case. She had completely dismissed my argument that this case was prosecuted under the wrong section of the Criminal Code, plus that the attack from 25 February was a hate attack. The case was dismissed. No justice was served. Even if I do go ahead with the appeal stage, the appeal level courts rarely, if at all, overturn the lower court's decision. Furthermore, they wouldn't re-classify the case to ensure the right prosecution. Since the perpetrator is on the loose, there is no guarantee for the safety of my person anymore. I have to make a decision, soon, to ensure my safety and equal protection. Haven't been this down in a long while. I feel like obliterating myself with hard liqueur, but that just doesn't serve any purpose, except to make me sick for the night. And all that exposure of myself as a trans dude, for this?! Case dismissed?! Fuck it. Completely.

Monday, September 3, 2012

For the record - 5, etc.

Tomorrow afternoon is the court hearing of the case that's been pending with the police for investigation and re-investigation since late February, early March. Although it was a classical hate attack, the police never investigated along these lines and had not been able to see the difference between the hate crime, crime of passion and "hooliganism". My year didn't start all too well as the attack happened on the third day of the Lunar New Year. Hopefully with tomorrow's hearing the end year will end better, i.e., with the violent perpetrator behind the bars for a few years, at least. I have prepared my statement, to the effect that there is a clear understanding that the attack constituted a classic hate crime. 

Had a great week-off last week. A very fun weekend outside the city with my friends, had many adventures and a total blast of a time, complete with the Disco-Time-Machine that took us through 70s, 80s and 90s hot disco numbers from all over the globe. It was quite an adventure to remember. 

Not much to report otherwise. Pray for tomorrow that the justice is upheld.

Wednesday, August 8, 2012

Grateful

I am grateful for all the beautiful people, past and present, in my life. I'm grateful for their love, which is wisdom. I am grateful for all the things I can afford to have. I am grateful for all the memories that I've accummulated by this time. I am grateful I've known more love than some ever get to feel in their lifetime. I am grateful for each and every mistake I made in my life, for had it not been for them, I wouldn't be here, today, my truest self. I am grateful for the people who scorned me, who put me down, who violated me in so many ways, for had it not been for their scorn, derision and violence, I wouldn't have become as strong as I am today. I am grateful, today, now.

Sunday, July 29, 2012

Зүгтэй зүггүй, инээдэм ханиадам

Өнөөдөр тариагаа хийх ёстой байснаараа энэ жилийнхээ 3 дахь тариагаа очиж авчаад ажил дээрээ ирээд хийв. Хэд хоногтоо л жоохон чинэрч, өвдөх биз. Тэрнээс гадна бас өөр нэг зүйл өвддийн, тариагаа хийгээд долоогоос арваад хоног. 

Энэ ажлын долоо хоног ингээд дуусч байна. Хурдан л өнгөрөв, жоохон хүн багатай л долоо хоног байв. Ирэх долоо хоногийн сүүлээр Playtime үзнэ. Шинэ содон зүйл гэвэл зарим найзыг ойлгоход хэцүү болчиж. Жоохон гомдов. Гэлээ гээд яахав. Сэтгэлээ хаах. Уучлах. Хоёрхон л сонголт байдаг. Харъя.

Зүггүй зүйлсээс: хүмүүсийн зүүдэнд орж л гэнэ, би. Миний шилжилттэй, бие махбодтой холбоотойгоор. Сайныг бэлэгшээсэн, ерөнхийд нь харвал. Нарийн өнгийж задлавал ч ёстой эвгүй, гэхдээ хэрэв тийм зүйл боллоо гэхэд яг л тэр зүүдээр нь л болох байх, төсөөлвөл хэхэх  

Ирэх долоо хоногоос бичиг баримтаа шинэчлүүлэх талаар хөөцөлдөж эхэлнэ. Маш чухал алхам, хамгийн чухал алхам. Хурдан шийдчихвэл паспортоо шинэчлүүлэх хэрэгтэй. Тэгээд л "сайн байна уу?"

Saturday, July 7, 2012

Another instance of violence

Yesterday at around 10pm, two gay guys came into the bar, both quite drunk. Gerelt, a gay guy, told me that anyone could cut their hair short and become trans, and that he, too, could've been trans. He began calling me a bitch who has done nothing for the lesbians and gays in Mongolia. I answered that he could talk to me when he has done half of what I'd done for the communtiy and I moved away to sit at a table while I was working till then at the bar. He came to sit at my table, and asked me if I knew him, Chinzo's Gerelt, I said I didn't, and asked him to leave the table as I didn't want to talk to him. I kept asking him to leave, he stood up with a glass in his hand raised as if to strike and made a motion as if to strike, I pushed him away so as to not be hurt. He then struck me on the mouth, forced me back onto the sofa and started punching me on the head, and on my chest. Thank god the surgery wounds have healed up. Chinzo interfered, but my guess is that in fact he was holding me down as I was rained by punches, with two guys on top of me. For over an hour I had tried to call the police, but the trunks were busy, for over an hour. 

I'm sick and tired of the culture of violence. I am sick and tired of feeling incredibly insecure. Exhausted from the fact that people think they can violate each other, for no reason. I am sick and tired. The LGBT community in Mongolia has a long way to go, same with the society, in terms of self-respect, and respect for others, and their inviolate personal space.

My head's hurting since then. I thought a good night's sleep would help, but no.

Monday, July 2, 2012

Rings

Ten years ago I wore three or four rings at any point of time, then traded them for one, then two seven years ago. Since last year I only wore bracelets. Leather, bronze junkets, Buddhist symbol and Tibetan writing bracelets, silver, silver in rubber band clasps, but mostly leather, home-grown, made by strong Mongolian hands. A friend of mine grabbed my biceps and told me it was time for me to grind some raw hide into perfect softness, which was how men were trained in their strength in the olden days. Apparently he ground many in his teens, and man, was he a skinny dude, tendons sticking out, but strong. Rings. Stone rings, silver rings, metal and steel, titanium, and once, a very short-lived gold ring. Mostly silver, because I always thought, and still think, of gold as gaudy. Fish, tortoises, elephants, ruby-eyed snakes, runic symbols, Gothic patterns, Mongolian hammer weaving, plain old nothing-to-adorn-them bands. Bought, found, received, proposed, proposing, wed, even. Then I swore off them. Lost my engagement ring in many moves last year, but managed to keep my wedding band. As a souvenir, and a reminder. I look at rings judiciously. Or better still, rings evoke mixed feelings in me. They express much about their owners. Can you imagine a goth girl wearing heavy eye goo, and at the same time, a cutesy pink hello-kitty junket on her, say, index finger? You get my point. And owners express a lot through their rings of choice. One of my exes used to wear a heavy gold swastika ring. Erked me big time. Tried talking her out of that ring many times, resorting to even buying an equally heavy gold one for her birthday, just to make her give up that monstrosity of a statement. She started wearing them both, right next to each other, one on the middle finger, and another on the ring finger. Another one of my exes never wore rings, but she loved the way the unevenness of my many steel rings sometimes gently caught on her skin, the cool of it, the heaviness, and sometimes, after a morning or lunch-time quickie, the lingering musky perfume of femaleness that I would make her smell when I got home "This is how you tormented me the whole day". After a year of us being together, I finally bought her a ring, a bit similar to one of my junket rings she secretly wore when she was going on her performances. She loved it, but she lost it after we broke up. Because she had to handle the studio equipment day in and day out, and compose and mix on the synth, she would take that ring off her index finger and put it on top of the synth. She must've lost it that way. 

I was given a ring a few days ago. The twin of it is on the finger of a lovely girl who I dated sometime ago. Why would she give me a ring long after we stopped dating, I keep asking myself. Why give me a ring, a twin of which is on her finger? I look at it, the shape exactly matching my wedding band, the souvenir and the necessary reminder of my now sworn bachelordom, and wonder if this time the silver will outlast the titanium which still carries the meaningless engraving. Then I remind myself that it was just a present. No promises. No oaths. No "I love yous till death do us apart". Just a ring, whose shape simply makes me think back on things best left in the past...

Sunday, July 1, 2012

Сэлх г.м.

Саруулынхаа буянаар сайхан нэг оройг зусланд нь Саруул, нөхөртэй нь, найзуудтайгаа мар мар, пар пар хийсэн шигээ өнгөрөөв. Харамсалтай нь тэр оройжин цээж хөндүүр оргиод нэг их юм ч ярьж чадахгүй, бүр нойрондоо дийлдээд байсан нь ханиад хүрчихсэн байсных байж. Тэр шөнөдөө халуурч хоноод, өглөө нь хоолой хошного сэрдгийн. Тэгээд тэр өдөртөө бас халуураад, өчигдөр бас халуураад, өнөөдрөөс л гайгүй болж байх шиг байна. Нян тараах мөчлөг нь эхний гурав хоног байдаг учир гайгүй биз, байдгийнхаа баруун хаяанд өнөөдрөөс очно.

Сонгуулийн өмнөх өдөр Чингэлтэйгээс нөгөө л Ганзоригийн хэргээр дуудаад, Сэлхээс ирсэн өдрөө очсон чинь Орбитад үзүүлсэн тодорхойлолтыг маань эд мөрийн баримтад хавсаргаагүйгээс гадна 5 сарын 31-нд хүлээлгэж өгснөөс хойш бүр ор тас алга болсон, харин цагдаа маань "тэрийг чинь буцааж чамд өгсөн" гэж гөрдөн баахан миний уурыг хүргэв. Зодуулсны маргааш шүүх эмнэлэг анх ороход "нүдний эмнэлэгт үзүүл, нарийн мэргэжлийн тодорхойлолт хэрэгтэй" гэснийх нь дагуу л очиж үзүүлсэн учир тэр Орбита эмнэлгийн тодорхойлолт мэдэээж эд мөрийн баримтын тоонд оролгүй яахав. Шүүх эмнэлгийн дахин шинжээчдийн баг бүрдүүлсэн ч томографийг уншсан тэд нарын дүгнэлтээр ухархайн цууралт байгаагүй гэсэн дүгнэлт дахин гарсан байлээ. Гэтэл Орбитад, мөн дараа нь Перфект дээр томографийг уншаад шууд "Ухархайн цууралт" гэж хэлсэн, нэг нь бичсэн. Харин тэр бичсэн тодорхойлолт одоо байхгүй. "Хувийн эмнэлгийн тодрхойлолтыг бид эд мөрийн баримт гэж үзэхгүй" гэснийг нь яана. Ажлаа хийж чаддаг төрийн эмч, цагдаа Монголд байна уу? Үгүй л бололтой. Ямар ч байсан тэр хэргийг илүү хүндрүүлж, үл ялих шалтгаанаар танхайрсан болгож авч үзэж байгаа юм билээ. Харин сэдэл нь үзэн ядалтаас үүдэлтэй. Үзэн ядалтаас үүдэлтэй бол хувийн сэдлээс зодсон гэж үзээд хөнгөнөөр яллах юм гэнэ. Гэтэл үнэндээ үзэн ядалтаас үүдэлтэй гэмт хэрэг гэдгийг одоо хүртэл Эрүүгийн хуульд оруулж өгөөгүй байгаа. Оруулна гэсэн амлалт авсан ч оруулаагүй байгаа.

Ааааан тийм, хамгийн чухал зүйлсийн нэгийг мартах гэж байна. Сонгууль! Бүх зүйл нам жим өнгөрөв, ямар ч байсан МАН, МАХН л гарахгүй бол ард түмэн амар. Би өөрөө иргэнийхээ үнэмлэхийг олохгүй гэрээ, 100%-аа баахан сандаачилсан даа. Тэгсэн иргэний шинэ бүртгэлд ороогүй хүмүүсийг сонгуульд оруулахгүй ч гэхшиг юм бас сонсогдсондог. Монголын засгийн эрхэнд байдаг хүмүүс ёс зүйтэй хүмүүс байсаар ирсэн бол хэзээ ч гар хурууныхаа хээг өгөхөөс татгалзахгүй байх байсан ч, тийм биш юм даа.

Friday, June 22, 2012

roaches, assassins, lovers and rain

Feels like a monsoon season here - global warming! - most days it's drizzling, pouring, or at least spitting, all after a spell of few weeks of driest heat, afterwards humid heat adding to the sense of being in a tropical zone, at least in the spaces I inhabit. Nothing to report. Life continues as is, with all the roaches, assassins and lovers. Every day I'm aware I've come to a point in life where I know for a fact that I'm happy. Walk down the street - happy. See a child's pure smile - happy. See lovers' tenderness toward each other - happy. Wit sparring with friends - damn happy. Don't need anyone or anything special to feel happy. Don't need things to feel happy, although that helps ease the practical side of living. Serenity, happiness, lightness of being. Awareness of the fact that I'm ready to close a chapter, to finally dot the "i"s. And live to tell about it. There are few people I truly miss on almost everyday basis, but again, I'm now content knowing I had touched their souls, that they had equally touched mine, stayed in my life to move on when the time came. Dot the "i". Seriously. And live to write about all the roaches, assassins and lovers.

Tuesday, June 12, 2012

stardust

we came from stardust, and will return to stardust. some people leave the brightest trail of it though that shines long after they've returned to stardust. miss you so much in my life, my dearest friend, but you're right where you need to be, watching over your beloved people. you've been gone for three years. every few months i miss you so bad my stomach churns in despair. but twice since you'd been gone, i've felt your presence and so much love, and saw you, finally, again, in my dream. miss you, babe, and i'm so happy you're still around me, watching over me. love you. still do. always have.

Thursday, June 7, 2012

Ппппффффффффффтттт

Энэ бол унгасны тухай бичлэг биш. Унгас шиг хүмүүсийн тухай бүр ч биш. Зүгээр л хааяа ядраад ппппфффффффффтттт гэмээр байдаг даа, тэрний тухай. Бүр нарийндаа ярьвал тэрний ч тухай биш. Ер нь юуны ч тухай биш ч гэх юм уу. Ппппфффффффффттттт. Өнөө өглөө босоод нэг талынхаа хагалгааныхаа шархыг хараад толгой бүр сонин болсон ч тухай биш. Тэр бол зүгээр л хөөрхий хэдэн хоног антибиотик уугаад, сайн цэвэрлээд л, боогоод л байхад өөрөө эдгэчих зүйл. Жоохон нэг хэсэг газраа идээлцэн байлээ. Нэг их сонин биш. Нээрээ гээл ярих гэхээр нэг их сонин сайхан зүйл ер алга. Ааан тийм. Нээрээ мартсанаас өнөө орой нэг цэнхэр цамцтай дөч нэлээд өнгөрсөн гар орж ирээд намайг гей болгоод харчихсан шүү дээ. Хэд дэх удаа ч юм. Нэг найзтайгаа маш нарийн зүйл ярьчихсан зогсч байтал "Та хоёр явдгийм уу? Ийм юмнуудыг битгий тоож бай", бараг л "Оронд нь намайг тоочих" гэх гээд байгаа юм уу, хаашаа юм, хөх инээд хүрсэн гэж. Олон л хүн намайг гей болгоод харчих юм байлээ. Тэгсэн нөгөө хөөрхий Анараа хүсээд хүсээд болж чадахгүй ганц зүйл нь гей штээ. Хүсээд байгаа ч юм байхгүй л. Хөөрхөн ч юм шиг. Үнэн тайван болчихсон байгаагаа хараад мэдрээд, бас дотны хүмүүс маань тэрийг хараад мэдрэхээр сайхан л байна. Нээрээ нэг сонин байгаа юм байна шүү. Пппффффффффтттт ердөө биш: миний их сайн найзуудын зарим нь зургаан сарын дундуур, зарим нь долоон сард, зарим нь найман сард ирэх сураг сонсогдоод дотроо бөөн баяр. Юусан яасных нь пппфффффффффтттт тээ. Заз, үг олдож үхэр холдлоо байз. Номоо уншаад унтах минь. Пппппфффффтттт.

Tuesday, June 5, 2012

A year on

June 5. Here I am, marking my first year on hormone replacement therapy, a year of absolute assurance that yes, this is exactly what it was that I had wanted and needed to do since the age of ten, that this is precisely what was amiss prior to my transition. The physical changes were almost immediate: my voice began cracking and changing already after two weeks, at first painful, but ultimately exhilarating growth down there, steady expansion of hair growth, and the last few months, of facial as well as belly fur. The emotional changes were instantaneous: a few minutes after my first injection I physically felt incredible peace and calm instead of my habitual high-strung nervousness that was often ready to overflow in anger and rage, if situation demanded it. Of course, I am still what I am, but that strung out, haunted and hounded female-bodied person who felt so wrong being in that mode (body, etc.) is no longer there. Instead, a man, centred, often calm even in the most strenuous of circumstances emerged. A happy man. I hate most of my pictures from before the transition. In most of them, no matter where, who with, how, I am straining too much, smiling too much, pretending, trying to pass, but ultimately failing to convince myself because as I look back at those pictures, I only see someone trying so hard to be something that he never was. The last one year of externalising of what I had felt throughout my life helped me to claim my human identity and to calm down in the process. No one would be mad enough to call me serene, but even I know that I no longer give off that high vibration frustration and staccato outbursts of energy. And what a year in terms of new friendships and connections! When someone is finally one with himself, it is so easy being in one's skin that all connections with others acquire a deeper, more genuine, truer shade of soul connection. Beautiful friends I made are thus reflections of my soul. Beautiful people that are in my life now are reflections of my being in this world. The beautiful community that fully embraced my transition to the extent that I catch gay guys being fascinated with me has been a blessing. Without them, my friends and my community, my transition and my living as a fully-fledged male, albeit transmale, would've been unthinkable. A year of scouring that left only those in my life who mean a lot to me, and I, to them. How could I not be happy. Spaces freed and spaces filled. Pieces finally falling into their rightful spots.

Sunday, June 3, 2012

Бодоод бодоод бодын шийр дөрөв биш буюу ЛГБТ хүмүүс зар сурталчилгаанд

Тайландаас гарч байхдаа нэг блог бичлэг хийнэ гэчээд Сөүлд оччоод юу гэх гэж байснаа мартаад баахан толгойгоо гашилгасан ч олоогүй нэг юм болсон доо. Тэгсэн сая нэг сурталчилгааны зураг харангуутаа саналаа. 2010 оны сүүлээр Бангкок явахдаа нэг томоо зурагт самбар Суварнабхуми онгоцны буудлын хурдны зам дээр байсныг сая явж байхдаа санасан юм билээ л. Тэр нь нас бие ойролцоо харваас лесбиян хос Sony Bravia үзээд гэртээ тарайгаад, аз жаргал дүүрэн мишээл цалгиулсан байсан зураг. Харин сая олж харсан маань JC Penny-гийн аавуудын өдөрт зориулсан хоёр хүүхдээ тэврээд, бөөн инээд хөөр болон тоглож буй хоёр гей, ойлгомжтой хос. Ижил хүйсийн гэр бүлүүд байсаар байгаа, харин тэдний сэтгэл зүрхэнд хүрэх зар сурталчилгаандаа томоохон компани, корпорацууд сэтгэл оюунаа зарцуулдаг болсон нь овоошт гэж хэлэх гээд сар илүү мартсан байж. Харин өнгөрсөн 12 сар байна уу, 11 сарын Гялбаа сэтгүүл дээр бас л ижил хүйсийн хосын дүрслэл бүхий, эрүүл амьдрах тухай нийтлэл гарсан байсан нь Монголд маань ч энэ төрлийн ЛГБТ хүмүүсийг багтаасан зар сурталчилгаа маш удахгүй хийгдэж эхэлнэ гэдэг итгэл үнэмшлийг төрүүлсэн дээ. Байгаа зүйлийг байгаагаар нь харуулах тусам тэр нь энгийн зүйл гэдэг нь тодорхой болдог тул боллоо доо, боллоо.

Зүүдээ зүүд зүүд зүүд

Ер зүүдээ санадаггүй болчихоод байгаа юм. Хичээгээд хичээгээд. Гэхдээ уржигдар өглөө буюу 6-р сарын нэгний өглөө зүүдлэсэн зүүдээ үүр түүрхэн сая санав. Хэдэн хоногийн өмнө нэг аура төв орж өөрийнхөө аураг оношлуулав. Ер нь жоохон ядраад, бас яагаад ч юм байнга ойр дотно байгаа хүмүүсийн энерги ердөө л намайг доош татна гэхээс өөд нь татахгүй байгаад би өөрөө гайхаад, хэзээ л хүний энергид автдаг хүн болчлоо доо гээд нэг үзүүлье гээд очсон хэрэг. Зөндөө л юм хэлж байхын. Сүүлийн үед их ганцаадрсандаа ч тэр үү, хань ижил гэж би асуув. Тэгсэн чинь гадаад хүн байх магадлал маш өндөр гээд. Тэгэхээр нь гадаад эхнэртэй байсан л гэв. Тэгсэн чинь, үгүй, ирээдүйд чинь гэхийн. Ер нь л тэр бага зэрэг ойлгомжтой гэж боддог юм. Угаасаа ч Монголд одоо хагас дутуу эр намайг тоочих стрэйт ч, лесбиян ч байхгүй нь тун ойлгомжтой болоод удаж байна. Бас өчнөөн л сайхан монгол охид байх нь байдаг ч арай л биш санагддаг нь тэдний ухамсар, сэтгэхүйтэй холбоотой байх. Ядаж л миний сонирхол, оюун ухааныг дээд цэгт нь өдөөж чадахгүй байвал хэсэг зуурын биеийн харилцаа л үүснэ. Гэтэл хань ижил гэвэл сэтгэл, бие, оюун бүгдээрээ намайг татах ёстой биз дээ гэх зэргийн юм бодоод л унтсан. Гэтэл шөнө нь яг экс шиг цэнхэр нүдтэй бүсгүйг өргөөд гал тогооны ширээн дээр суулгаж байгаад үнсч өгч байх юм. Надруу бөөн хайр дүүрэн, урсгал цэнхэр харцаар хараастай... За тэгээд болох юм болохоороо л болох байлгүй. Тэр болтол бараг ганцаараа ч явж байсан нь онох биз. Нэг иймэрхүү зүүд зүүдлэсэндээ бас баярлаж байна, ямар ч байсан хайр дахиад ирэх л юм байна.

Wednesday, May 16, 2012

Randomer on LGBT rights in Mongolia - 2

Tonight on the eve of the IDAHO, I got one of the best news: the Executive Director of the LGBT Centre Otgonbaatar was asked to join the Civil Movement Party to stand in the parliamentary elections this June! Although the party is represented by very strong, passionate and capable women and men, it didn't gain seats in the Parliament last time, for obvious to anyone who's savvy in the Mongolian political and especially electoral situation reasons. This time there is a definitely better ground for the party to succeed, what all with the majority parties losing all the electoral confidence. Imagine, all my boldest dreams about the LGBT rights progress in Mongolia may thus become a reality much sooner than even I dared to think, if the long-standing comrade gets elected into the Parliament of Mongolia! It will be such a victory for the whole community, such a grand example, such an inspiration to the younger generation, and such personal vindication for so many voiceless among us. The day I will see an openly proud and out gay person in the legislature is close, oh so close! Such interesting times in Mongolia, LGBT folk, such exciting times.

Байр, байр, байр

Над шиг 36 шүргэж яваа мөртлөө өөрийн гэсэн орох оронгүй залуус Монголд цөөнх үү, олонх уу? Миний харж байгаагаар олонх болчоод л байна, яалт ч үгүй. Нэг өрөө байрны түрээс л гэхэд 500 мянга гэх юм. Тэгээд бүр хагас жил, бүтэн жилээр нь түрээсийг нь авна гэж гүрийхийг нь яана. Гэтэл хүмүүсийн цалин хэд билээ гэж бодохоор тэр хүмүүс яг хэнд зориулаад байраа түрээслээд байгаа вэ гэсэн асуудал гарч ирнэ. Үнэхээр түрээслэгдээд байгаа учир л хүмүүс ийм үнээр түрээслүүлээд байдаг байх. Тэр эмч, багш нар хөөрхий бие дааж амьдарна гэж мөрөөддөг ч үгүй байх. Яаж ийгээд 200 мянган төгрөгөө өөртөө, хүүхдүүддээ зохицуулах вэ л гэж боддог байх. 2000 оноос хойш буюу 138 сар би байрны түрээсэндээ бүр наад захаар, хамгийн багаар тооцолоход ойролцоогоор 50 мянган доллар зарсан байх юм. Нэг өрөө байтугай байрны мөнгө байгаа биз? Гэтэл тэр нь бөөнөөрөө байхгүйгээс л ажиллаж хөдөлмөрлөсөн цалингаа бүгдийг нь байрны түрээсэнд өгөөд дуусгасан хүн байх юм. Аан бас экс эхнэрийнхээ Австралийн их сургууль дах магистрынх нь төлбөрийн 90%-ийг хийсэн. Ядуу орны энгийн сэхээтэн гэр бүлээс гаралтай, ариун цагаан хөдөлмөрөөрөө олсон мөнгөө ариун цагаанаар зарцуулсан хүн бас яахав дээ, болж л байгаа биз дээ. Өөртөө юмгүй үлдэх нь аргагүй биз дээ.

Ганц бие, ам бүл цөөнтэй хүмүүст зориулсан нэг өрөөтэй нийтийн байрнуудыг олноор нь барьж, сарын түрээсийг нь 300 мянгад багтаагаад, ашгаа ч олоод явах боломж баймаар л юм, энэ барилга барьж байгаа хүмүүст. Гэхдээ ингэх нь тэдэнд яагаад ч юм ашиггүй санагддаг бололтой. Ямартаа ч бие дааж амьдарснаасаа хойш л орон байр түрээслэсээр хамаг мөнгөө түрээсэнд өгөөд дууссан над шиг хүмүүс их л байдаг байх. Түүнээс илүү хувь  нь байр орон түрээслэх мөнгөгүйдээ ээж аавынхаа бөөрөнд шигдээд, ажиллаж олсон хэдэн борыгоо цуглуулаад цуглуулаад байрны урьдчилгаанд дөнгөн данган хүрэхтэй үгүйтэй суусаар байрны үнэ ч тэнгэрт хадсаар, өөрийн гэсэн орох орон бол зөвхөн мөрөөдөл төдий хоцорч буй залуус ч их. Ер нь л бодоод байх нь төрөөс ийм байруудыг олноор нь бариулаад, түрээсийг нь зохицуулаад байвал олон залуус бие даасан амьдралтай болж, ээж аавыгаа зулгаалгүй, зовоолгүй, холголгүй амьдарчих л байх.

Хааяа тансаг тансаг зэрэглэлийн байрнуудын хажуугаар өнгөрөхдөө юу боддог гэхээр "Энд яг яаж хөлжиж баяжсан хүмүүс амьдардаг бол?" гэж. Эрдэнэтээс ирснээсээ хойш Монголдоо л эксклюзив, аймшигтай дээд зэрэглэлийн 154 метр квадрат байранд өдөр хоногийг өнгөрөөж байна. Өдрийн түрээс нь 200 доллар, сарын түрээс нь 5 мянган доллар гэсэн, бүү үзэгд. Надад ямар юмных нь тийм мөнгө байхав, мөрөөдөөд ч нэмэргүй. Найзынхаа буянаар л хэдэн хоног тарвалзаж байх шив, өдрийн түрээсээр тооцвол бүр 2 мянга илүү долларын байранд амьдарчихсан байна шүү. Ийм байранд амьдрагсад гэхдээ үнэхээр энгийн ард хэрхэн яаж амьдардаг тухай бодох сөхөөтэй байдаг болов уу? Нэг байр нь л гэхэд 500 мянгаас 1 сая долларын үнэтэй байранд сууж байгаа хүмүүс илүү их мөнгө хэрхэн яаж олох тухайгаа л бодохоос үнэхээр ард түмэн хэрхэн амьдарч байгаа, юу ямар үнэтэй байгааг бодохыг ч хүсдэггүй биз. Харин энэ болгоныг хараад ой гутна. Ой гутна, бөөлжис цутгана, уушиг савсайна. За тэгээд эцэстээ бизнес хийж буй хүмүүстэй ч юу ярих вэ, тэд ариун цагаан хөдөлмөрөөрөө бизнес хийгээд л олоо байлгүй (үгүй бас ариун ч юу байхав, томоохон хөдлөхийн тулд заавал хээл хахуулийг нь өгч байж л хөдлөнө шүү дээ, тэгэхээр бас л ариун цагаан биш болчоод байгаа юм). Харин тэр төрийн түшээ нэртэй, төрөөр бизнес хийгчдийн томоос том толгойлогч Энхбаяр мэтээс эхэлсэн улстөр, эдийн засгийн "бүлэглэл"-тэй л ярих яриа хатуу.  Элбэгээ сайн ажлаа хийж байгаа, ёстой зөв. Дахиад ч ерөнхийлөгчөөр сонгогдоно, тэр бол яриангүй. Дахиад ч саналаа өгнө гэж байгаа.

Зөөө тэгээд нэг орох оронтой болчих юмсандөө. Ядаж л ийм тансаг газар байхаар чөлөөтэй ч хөдлөж чадахгүй, энд тэндэхийн юмыг нь унагаад хагалчих вий гээд хэхэх. Найз нөхөдтэйгээ л байр хамтарч хөлслөхөөс биш дээ энчдоо. Өөр арга чарга алга шив.

Monday, May 14, 2012

Put a smile on

So there is this friend who I saw a few times in 2009 and once in 2010. She always puts a smile on my face with her emails that I look forward to. Incredible soul. From the first moment I saw her, I felt such warmth and connection, don't know why. She always puts a smile on my face.

Another thing that always puts a smile, albeit a sarcastic one, is Enhbayar, the former Prime Minister. He's being released after being arrested a month ago under the charges of corruption and financial embezzlement. Just saw how he was covering his ears and walking around in a cell muttering to himself as if possessed (he does seem to be possessed by greed and insanity, unfortunately), refusing to listen to the charges and to answer the questions. I listened to the statement he read out a few days ago from a hospital where he was taken into because of the hunger strike, and couldn't help but laugh hysterically at the godfather of evil, both political as well as economic, in Mongolia.

As a mastermind behind the state of emergency in July 2008, as a man in charge who imposed that emergency and allowed for 5 people to be killed on the streets of Ulaanbaatar, as a politician who never owned any business prior to entering politics, but who is now said to have billions of dollars to his name, he never fails to put a smile on my face, albeit that's more of a dismayed grimace. A historic moment of him being arrested was said to have ignited his upporters, but hey, it also ignited all of us, ordinary voters who would never ever again vote him into any position. When I was in Japan in 2005, he was elected into the President's office. I called my mother although I very rarely called her from overseas, once half a year, if that, to vent: Really?! Truly people elected him again into the office, and this time even as a President?! Are Mongolians brainwashed to such an extent that they no longer see the processes of politics and how it affects us in our daily lives, and to still choose this a-hole into office?!?! She replied: "Hush now. I undestand your sentiment. I feel as if I can't even voice my displeasure, though. People are shocked." A few days ago I was talking to a cab driver for the entire one and a half hours that we were stuck together in impassable streets of Ulaanbaatar as it often is when it snows or rains. Although a cabbie, he knew exactly the rent of the friend's place I'm staying in during the time I need to find an apt. Although just another cabbie, he knew the difference between the majoritarianism and proportionalism. Although an ordinary cabbie, he vehemently supported me when I told him that depending on the outcomes of this election, I will be making a decision whether to stay in this lawless country, or to move on to a country where laws are implemented, where I can walk and live and work in peace. Well, that and the outcome of the complaint I filed with the Chingeltei district police. If that violent and lying perpetrator is not put away, I will anyway have to leave the country since even the state would not protect me from such hate crimes. And getting back to the one who never fails to put a smile on my face, alright, a grimace then: Mongols of conscience will not be fooled anymore. We don't have to accept evil in any form, and this election will determine once and for all the future of this country. It is an incredibly important election we have ahead this summer.

Crowdfunding!

As many of you know, we are doing an online crowdfunding for the first time in the history of the Centre, and it happens to be for the Equa...