Friday, April 27, 2012

Толгой олгой болсон тухай биш л дээ

Наркозонд орсноос бас болсон байж болох ч наркозонд орохоос ч өмнө нэлээд мартамхай болцорцон байсан, хэдэн жилийн өмнөөс. Нэг юм өчигдөр орой блогдоо бичнэ бичнэ гэсээр мартааск. Бангкокын гей гудамж болох Силом гэгч гудамжаар Хар Сувдтай явсан тэр оройн тухайн мэр сэр сэтгэгдлээ бичсүү гэж бодсон гэж худлаа яриад ч яахав. Гэхдээ санатлаа тэрийг бичье л. Хаа газрын л гей газар гей газар л байдаг хойно, нэг их өөр ч юм байсангүй, содон ч зүйл байсангүй. Гэхдээ нэг зүйл л эвгүй санагдсан: стрэйт жуулчид. Хаашайн ЛГБТ хүмүүс жуулчдын үзүүлэн, үзмэр, орон нутгийн гайхамшиг юм уу хаашайн. Баахан баахан стрэйт эрс эмс энд тэнд сууж байгаа хүмүүсийг том том хараал, бүр үхэх нь ээ үгүй ерөө. Үнэн дургүй хүрсэн гэж. Бас өөр нэг ажигласан зүйл бол хаа газар оросууд нээрээ тэнэж явах юмаа. Тэр Telephone гэж ажиллаад 25 жил болж байгаа гей баранд хос болтой хоёр хижээл насны орос бие биедээ туниад л. "Чи ингээд дуугүй суугаад байх байсан юм бол яах гэж гарсан юм бэ. Би харилаа шүү" гэж шингэхэндүү хоолойтой, ааштайдуу нь үглэхийн. Нөгөөх нь утсаараа оролдоол, дуугүй байж байснаа  "Явбал явж л байхгүй юу даа хө" жихшиг хэхэх хөөрхөн гэж жигтэйхэн. Нэг таалагдаагүй зүйл бол хөгшин үхдэггүй гарууд залуухан гей залуус, эсвэл охидыг хөтлөцөн, эсвэл сугадцан явжаахийн. Шижгийн гэж. Үгүй яахав үнэхээр хайр дурлалд нас хамаа юу байхав, гэхдээ үнэхээр жартай өвгөнд харваас хорь хүрсэн үү, үгүй юу залуу, эсвэл охин дурлах уу? Үгүй л болов уу. Камбожид бүр л аймаар гэж сонсч байсан ч бас л жихүүдэс, эгдүү зэрэг төрж байлээ шүү гэж. Яахав, 10, үсрээд 15 насны зөрөөтэй бие биедээ хайртай хосууд зөндөө л байдаг. Гэхдээ 30, 40 насны зөрөө гэхээр л худлаа санагддын. За за, угаасаа толгой олгой болж хөөрхий. Ер толгойд орж ирдэггүй ээ. Ингээд онгоцондоо ч суух болчлоо.

Thursday, April 26, 2012

Last hours in Bangkok

A very happy dude, I am. I was picked up and taken across the city to Dr Pichet's clinic (link opens in a new window, by the way), and had some of the stitching removed. The rest of the stitches were left in place since the doctor said they could do another week in place. Which is fine by me, no hurry getting those off since I'm still travelling some thousands of kms and I'd rather feel they're safe in place than worry about the semi-healed stitches coming apart... Let them come off later. Seriously, I can't say enough thanks to the doctor and his wonderful staff!

The life-improving trip I had waited for for so long didn't start well after landing in Bangkok, as I had described my ordeal with the first clinic. Nevertheless, here I am, a very happy man, looking forward to getting home, in his last hours of Bangkok stay. When I get back tomorrow around this time, I'll stay the night in UB (I can guess about my one-night whereabouts since I don't have a place anymore), and will take a trip to the countryside to stay with my mother for a week or so for further recuperation. Mom will be excited to eat 5 kgs of mangoes (god knows where mother picked up super-luxurious eating habits and preferences, she was only a chick growing up in the socialist times in Mongolia! Albeit, mom was one of the handful of Mongolians who ever got to see the Beatles perform live in Bulgaria in the height of their fame, in 1969. I should really write a whole separate entry on that). Then I go back to the city and start looking for a proper job that will finance my further surgeries by Dr Pichet. Yes, it's time I became gainfully employed because the bar is only getting enough revenue to cover the lease, no more, no less. Also I'm tad tired of doing nothing but bar psychology day in and day out, despite my overwhelming love for my beautiful, diverse community. Time your older brother went back on the labour market!

Wednesday, April 25, 2012

Стрэйт, гей, гей, стрэйт, стрэйт... Метросексуал!

Би гей залуучуудын стилийн мэдрэмжийг их таашаадаг. Аргагүй биз дээ, ухамсарт амьдралын маань ихэнх хэсэг гей залуучуудын дунд өнгөрлөөшт. Гей залуучууд үнэхээр мэдрэмжтэй хувцаслдаг. Биедээ анхаарал тавьдаг. Эрүүл мэнддээ ч тэр. Ялхайж таргалаад, хүн харахын аргагүй болсон, эсвэл хааш яайш хувцасласан гей залуучуудыг харсан хүн байна уу? Бараг л үгүй. Бусдыг нь дуурайж чадахгүйгээс хойш ядаж гей залуучууд шиг хувцаслая л даа. Хааяа скиний шааж, бүр хааяахандаа олон хүнд харагдах тусгай тохиолдолд нүдний контур тавина. Тэгэхээр л хүмүүс намайг гей гэж боддог юм шиг байгаан. Зарим найзууд "Маргааш скиний өмсч яах юм бэ, гей харагдийшт" ч гэх шиг. Тэгэхээр нь явуулаад "Яадгийн, гомо харагдаж шаанаа" гэнэ. Тэгээд боддог юм: ер нь яагаад стрэйт залуучууд гей залуучуудын давуу тал болох зүйлийг дуурайж болдоггүй юм? Ер нь скинийг зөвхөн гей залуучууд өмсдөг гээд хэн хэлцийн? Зөвхөн гей залуучууд өөрийнхөө гадаад төрхөд анхаардаг гээд хэн номлоцийн? Боди биетэй, лаг стилэрхэг залуу болгон гей гээд хэн айлдцын? Яахав Монголын одоогийн нөхцөлд энэ нь нэлээд үнэний ортой л. Тэгвэл биедээ арчаатай, хувцсандаа анхааралтай байхаар гей харагддаг юм бол яагаад гей харагдаж болохгүй гэж? Надад дургүйцэх зүйл огт алга. 

Цаашлаад гей харагдахын давуу талууд бас байна. Нэгд: гей харагдвал стрэйт эмэгтэйчүүд их таашаанаа. Учир нь гей залуучууд стрэйт эмэгтэйчүүдийн хувьд ямар нэгэн аюул, заналхийлэл агуулдаггүй. Бүр сайн найзууд байж чаддаг. Аргагүй л дээ, тэд адилхан эрэгтэй хүнийг хайрладаг, эрэгтэй хүнд татагддаг нь ярианы сэдэв болж, ойлголцоход ч дөхөм байдаг байх. Тиймээс хэчнээн гей биш ч гэсэн гей харагдвал стрэйт охидуудтай танилцах, дотны харилцаа үүсгэхэд амар байх гэж бодож байна. Хоёрт: стрэйт залуучууд гей харагддаг залуучуудад эр бяраа гаргадаггүй. Яахав адгийн тэнэг новшнууд бол гей баагий байна гээд бүр илүү гаргадаг л даа. Гэхдээ ихэнх тохиолдолд үгүй. Хүмүүжил сайтай айлын хүүхэд бол өөрөөсөө бяр муутанг дээрэлхэх биш, түүнийг хамгаалах ёстой гэж яс махандаа шингэтэл ойлгосон байдаг. Дээрээс нь над шиг хүчирхийллийн эсрэг байр суурьтай хүнд бол энэ нь ч амар. Гуравт: ажлын байран дээр гей харагдвал хүмүүс чамайг хүчтэй өрсөлдөгч гэдгийг тэр болгон ойлгохгүй. Ер нь ЛГБТ хүмүүс хар багаасаа амьдралын олон талыг олон өнцгөөс харж сурсан байдаг. Тэр хэмжээгээрээ ч аналитик сэтгэхүйдээ сайн, суурь мэдлэг, боловсрол ч сайн байдаг. Гэхдээ ЛГБТ хүн гэдэг утгаар нь яагаад ч юм бусдаас арай бага ухаантай ч юм шиг зарим хүмүүс үздэгийнх нь яг эсрэгээр хэн ч чамайг лаг гэж бодоогүй байхад өөрийнхөө бүх чадлыг гаргаад, ажлын амжилтад хүрэх боломжтой. Гэхдээ мэдээж ажлын нөхцөлд гомофобиор өвчилсөн хүмүүс таарахыг хэн ч үгүйсгэхгүй, за тэгвэл тэгээд л гей харагддагийнхаа төлөө амьдрал чинь там болоод л дуусна. Хэзээ ч юу ч хийсэн тэр гомофоби өвчтөнд таалагдахгүй, боломж л олдвол чамайг загинаж зандраад л, ямар ч санаачлага гаргасан тэрийг чинь үгүйсгэчээд, харин цаашаа өөрөө санаачилсан болоод дээшээ явуулж кок аваад л. Хүсэх зүйл биш. Тийм баагийнуудтай зөндөө л ажиллаж байсан хүний хувьд ганц л хэлэх зүйлтэй: гомофоби бол өвчин. Тэр өвчинг эдгээх амаргүй. Эдгэхээс нь нааш тэр газраа ажилласаар байвал чи өөрөө гүн сэтгэлийн хямралд ороод сүүлдээ амиа хорлоно шүү. Эртхэн гарсан нь дээр. 

Стрэйт залуучууд гей залуучууд шиг харагдахаасаа айх хэрэггүй. Ердөө л тэдний давуу талыг дуурайх хэрэгтэй биз дээ. Харагдлаа гээд болчихгүй хойно. Цаашлаад гадаадад метросексуал гэж нэг стиль үүссээр хориод жил болж байгааг манайхан мэдэх л байлгүй. Тэр нь стрэйт залуучууд өөртөө анхаарал тавьснаар маш гей харагдах стиль шүү дээ. Бэлгийн чиг баримжаатай огт холбоогүй. Гэхдээ гей залуучуудыг дуурайсан стрэйт залуучуудын ганган стиль, амьдралын хэв маяг гээд ойлгочиж болно. Монголын метросексуал залуучууд маш олон болтугай!

PS: 2012 оны эх гэдэг хэнд татагдаж, дурладаг маань илүү өргөн болж өөрчлөгдөж эхэлж байсан үе тул өөрийнхөө гей талыг өөрөө ч харахыг хүсдэггүй байсан тийм үе болно. Одоогийн өндөрлөгөөс харахад үгүйсгээд үгүйсгээд алга болчихгүй л байнадаг, яахав дээ, байж л байхаас.  

Tuesday, April 24, 2012

Reveal + tissue pathology results

As usual, the punctual driver from Dr Pichet was right on time to pick me up and to ferry me to the clinic where the drains and some stitches were rmoved. It won't be exaggeration to say that I am in love with my chest, hahahah! It looks amazing, all that I'd wanted since the time they started protruding, to my shock and horror. Gone. Only a beautiful flat chest remains. Dr Pichet said that he will do the final check up before I leave, and then I'll be clear for the travel back. The tissue pathology was done, as it is a must for transguys who had begun their hormones. The pathology test was clear, although it did show some cystic formations, which as one knows, have a a tendency to grow into benign tumours, if not removed on time, and those into malign. Which again, made me aware that I'd have to hurry up with the second surgery, the removal of other organs, at the earliest date possible. So definitely coming back to Dr Pichet in a few months when I'd scrubbed enough money together. Did I say that I was in love with my chest?! Ah, yes, of course. Never thought I'd be saying this about a male chest, of all things, but I'll just say it again: I am soooo in love with my chest, I'm gonna marry myself lol Thank you, thank you, thank you, Dr Pichet! You, kind and compassionate miracle worker!

Monday, April 23, 2012

....

... олон жилийн өмнө олон жил хайрласан тэр эмэгтэй. найз охинтой болоод хэдэн жилийн дараа салахад дандаа л хажууд зүүдлэгддэг тэр эмэгтэй. жилээс жилд хамгийн эхэнд төрсөн өдрийн мэнд хүргэдэг тэр эмэгтэй. юу ч болж байсан, яаж ч байсан хамгаас илүү намайг ойлгодог тэр эмэгтэй. жаргал, зовлон аль алинд нь холоос ч гэсэн сэтгэлээрээ хажууд байсаар ирсэн тэр эмэгтэй жилдээ хоёрхон удаа цахим шуудан бичдэг байсан ч хэдэн жилийн өмнөөс овоо их юм бичдэг болсон юм. экстэйгээ нийлснээс хойш санагдаж байна. харин эксээсээ салснаас хойш бүр илүү бичих болсон, "чи зүгээр үү" гэж ирээл. сүүлийн хоёр имэйлд нь хариу бичиж ч амжихгүй байсаар бангкокт ирсэн, халуун оронд ирэх тоолондоо түүнийг боддог гэж өчигдөр шөнө түүнлүү имэйлдэв. хариу нь бүр бүхэл бүтэн хагас хуудас гээч. бууралтсан гэнэ. уул нь надаас хоёр дүү. спортын телевизийн ажлаа өгөөд, өөр ажил хайх гэж байгаагаа бичиж. дахиад нүүх гэнэ. найзууд хүмүүстэй суугаад суугаад, сууцан найзууд нэг байтугай хоёр дах хүүхдийнхээ зулайг үнэрлэж байгаа гэнэ. хариуд нь би яагаад энэ олон жил ямар ч хайр дурлалын амьдралгүй яваад байгааг нь асуув. уйддаггүй юм уу, ганцаарддаггүй юм уу, суурьших болоогүй юу гэж. надад хэзээ ч худлаа хэлдэггүй, худлаа хэлэхгүй гэсэндээ тэр зүгээр чимээгүй болчдог зангаараа овоо хэдэн сар надруу юм бичихгүйг нь мэдэж л байна. экстэйгээ энэтхэг явахаараа түүнтэй уулзана, харин экс бид хоёрыг үлдээгээд 1-2 хоногоор ч хамаагүй яриулна гэж хэлдэг байж билээ. миний хамгийн агуу хайр байсан юм уу даа...

дэндүү өөртөө итгэлтэй сонсогдож магад гэхдээ үнэн бол үнэнээрээ сайхан юм чинь: би хайрласан эмэгтэй болгондоо бүх сэтгэлээ зориулж, жинхэнэ ёсоор хайрлаж жаргаасан ч холоос түүнийг хайрласнаараа өөрөө жаргасан нь энэ л эмэгтэй. нэг экстэйгээ хэзээ билээ уулзахад "тэр чинь л чиний жинхэнэ хайр байсан юм биш үү" гэж билээ. түүнд ухаагүй дурлаж хайрласан яг тэр үедээ би түүнийг хамгийн агуу хайраа гэж өөртөө хэлдэг байсан. арван зургаан жилийн дараа ч хамгийн агуу нь гэсэн энэ мэдрэмж өөрчлөгдөөгүй л байх юм.

Rain, snow, rain, rain, snow...

Apparently it rained and snowed last night in Ulaanbaatar, preceded as usual by an incessant dust storm for hours prior to the unleashing of the skies. It was still snowing there an hour ago, people wrote. I miss it all: silence as if everything's wrapped in the cottonwool, sounds buffered by the air itself, the air of greyish-white hue full of snowflakes, incredibly bright but at the same time clouded skies, and the best of all, huge flakes slowly waltzing to the ground, white ethereal icicles caressing the ground with each gentle landing -- serenity of it all. Have always loved the spring and summer snow in Ulaanbaatar, outworldly experience. Although not in Ulaanbaatar, I, too, was woken up by the rain last night: the tropical downpour drummed on the metal rooftop of a neigbouring house that extends right outside my 4th floor window. I listened to the beat of the downpour, sometimes growing stronger with the wind picking up and hurling sheets upon sheets of water onto my window, and then slowing down, and then again picking up. On and on and on. Exact opposites: bucketfuls of tropical rain and silent, humongous snowflakes.

Sunday, April 22, 2012

Post-surgery update

With my surgery safely under the belt, the next day after the surgery, 20 April onwards I've been taking it slow, staying in bed, only getting up for toilet, breakfast, and meals when they are brought in. Had a visit from a friend yesterday afternoon, was really glad to have him around, plus the yoghurt and juices and water he brought for me was good, too. 

Onto the matter at hand: I just got back from Dr Pichet's surgery, where he had a quick check and got my drains changed as the left one was full. If the other is not draining, that means there isn't much to drain anyhow, and so therefore not to worry. Then the two lovely nurses, Ms Tikki and Ms Tak, the ones who were on duty the day I got my surgery, changed my bandaging, so I got to see my chest! When the last bandage was removed from my post-surgical chest, I looked at it, from one side to the other, and again, once more, sweeping sides, looking at it, hypnotised. Obviously not much to look at, with all the stitches, bloody bandaging over the nipples, etc, but I was so happy to see it flat, just like I saw it my dream. I think I may have had tears. I couldn't take my eyes off it while they were getting the new bandaging around my torso. My thoughts and feelings were: here I am, a 35 year old dude who finally got to inhabit the body I had wanted from the time I found out I was physically a girl. Here I am, finally, finally, finally on the last stretches of a road that seemed so far off only a few years ago because my then partner who I loved so much, who meant the world to me, used to tell me unequivocally that our marriage would be over if I transitioned, and being the fool that I was, I, of course, chose my marriage, making this very situation with my serenely happy presence post-surgery, very near impossible. Here I am, finally, finally able to claim my true identity. Finally, finally. 

A quick word for my mom: all those nights and days that my mother stood watch over me, taking care of me, saving me after the burns that were sure to take my life, or at the very least would've left me a cripple for life, a tough case of measles when I was already a teenager, followed shortly by my suicide attempt. All those days and nights that mom loved me and made sure I lived, for all that here I am now, her son. The one child she always loved most. And the one child among her children who always loved her the most. I informed her the next day after the surgery that the surgery went well, and she was really happy, I'm quite sure she even cried a bit with relief because we both knew that her side of the family did not endure surgeries very well. But no worries, mom, I am very fine. Love you so much, mom, and see you at the end of the week!

Friday, April 20, 2012

First surgery - check

The first of the three surgeries that I need to complete the sense of who I am is done. After freaking out at the PAI on 17 April, and for good reasons, I began to furiously search for other well-reputed surgeons who do FTM chest reconstruction in Thailand, and found Dr Pichet, a very kind man who was fantastic at communication, leaving out no information, or details both prior to the surgery as well as after. He and his team were nothing but kind, understanding, well informed, really and truly trans-sensitive as well. I am simply so grateful. At this time, I'd prefer to get my next two surgeries with Dr Pichet as well, when I can afford them. While I was in the pre-op room, I could overhear a conversation from time to time of the staff talking with another patient across the room. While on my way to shower, I saw her, too. She was a little big-boned, but really pretty, tall, blonde girl, someone also on her journey to transcend the boundaries of her birth sex. There were we, two individuals on a life-long journey, from two opposite corners of the world, and inexplicably our lives brushed briefly in a clinic of a Thai surgeon who, in a way, became a godfather to both of us. I was so touched, and so reassured by her presence. Although I wanted to talk to her, I wasn't sure my self-intro would be welcome, so I simply lay there, feeling supremely serene and happy that my surgery was finally taking place, only a day later than initially planned. Of course, the surgery was done under the general anaesthisia, so no memories. Was wheeled in at 5 minutes to 3pm, and woke up at 10pm. A little sore, a little painful around the chest area, only natural, couldn't keep my eyes open, so I slept and slept and slept. And this morning, after my medications I was discharged and brought back to my hotel where I am resting now. Just before going into my surgery, I kept remembering my dream I had in late March 2011, during my last days in the USA: I was looking at myself in the mirror, rubbing my hands over my flat, fully healed chest, grinning like an idiot and saying to myself "Finally! At the long last!!!"

Wednesday, April 18, 2012

Үйлийн үрийн тухай

За одоо нэлээн дээр шөнө хэдэн хүмүүстэй ярьж суухдаа үйлийн үрийг их механик, өнгөцөөр ойлгодог ойлголт түгээмлийг хараад өөрийнхөө хэмжээнд, ойлгодгоороо тайлбарламаар санагдав. Барууны гүн ухаанд үйлийн үрийг Кантын тезис, антитезис, синтезисээр ойлгож болно. Харин би яаж тийм зүйл багадаа олж уншсан байхав. 15 настайгаасаа хойш бурханы шашны тухай олдсон бүх номыг уншиж, үйлийн үр гэдгийг яс махандаа суутал их чухал зүйл юм байна гэж ойлгосон. Муу үйлийн үртэй учир ингээд буруу биед төрчиж, хар нялхаасаа яр шарханд баригдаж, тэрнээсээ болж хүмүүст дээрэлхүүлсэн юм байна, муу үйлийн үртэйгээсээ л болж буруу биед төрчөөд, хүйсийнхээ хувьд буруу хүмүүст татагддаг юм байна гэж олон сар жил тархиа гашилгаж, шааж, өөрийгөө үзэн ядав. За тэгээд амьдрал минь дардан байгаагүй нь ойлгомжтой, ихэнх хүмүүс туулж гардаггүй олон л зүйлийг туулж эхлэв. Бас л нөгөө "миний муу үйлийн үр" гэж бодно. Сүүлдээ гэнэт уур хүрч, "кастын тогтолцоог олон мянган жил хүчирхэг байлгаж, олон зуун сая хүнийг дарамталсан нийгмийн тогтолцооны үндэс. Бас хүн хэчнээн сайн байхад олон утгагүй, тэр хүний үзэх ёсгүй зүйл тохиолддог юм чинь үйлийн үр гэж худал, зүгээр л шашны суртал ухуулга" гэж хүртэл үгүйсгэж эхэлсэн нь 1999 оноос. Зөв замаар будаа байтугайг тээгээд байхад яагаад бүх зүйл шороо болоод байгаа юм бэ гэж уурсч эхэлсэн үе. Мэдээж нөгөө л шууд, механик тайлбарт үндэслээд. Гэтэл нөгөө л буддын шашны номнуудыг унших тусам, мөн шинэ үеийн хэмээн нэрлэгддэг хиндуизм, буддизмд үндэслэсэн орчин цагийн ертөнцийн хүмүүст зориулсан номнуудыг унших тусам үйлийн үр гэдэг нь илүү өргөн, гүн зүйл гэж ойлгосон. Буддын сургаалаар сүнс дахин дахин төрөл олдог. Дахин дахин өөр өөр төрөл олж төрөөд байгааг бас л үйлийн үртэй холбож тайлбарладаг. Сайн үйлийн үртэй бол, сайн хүн явсан бол төрөл нь дээшилж төрнө, үгүй бол эсрэгээрээ. Гэтэл яагаад тэр үйлийн үр байдаг, эцсийн зорилго нь юу болох талаар бараг л багцалсан тайлбар байдаггүй. Миний энд тэндээс уншиж, хүмүүстэй ярьж, өөрөө ойлгосноор эцсийн дүндээ үйлийн үр гэдэг нь сүнсний ойлгох ёстой, суралцах ёстой зүйлийн нийлбэр. Тухайн насандаа үйлийн үрээ гүйцээгээгүй нас барвал адилдуу орчинд адил үйлийн үрийн нийлбэрээ эдлэхийн тулд, сурах ёстой зүйлээ бүрэн сурахын тулд дахин төрнө. Ихийг суралцаж мэдсэн бол арай дээрдэнэ. Мунхаг дунд байсаар үхсэн бол доордоно. Хамгийн чухал нь энэ нь эцсийн дүндээ үйлийн үр гэдэг сүнсний хөгжлийн үндэс, хөдөлгүүр, арга зам. Олон шашинд амиа егүүтгэхийг үздэггүй. Харин яагаад буруушаадаг тухай тайлбар бас л хомс. Гэтэл тэр нь нөгөө л үйлийн үртэй холбоотой. Яагаад гэдгийг тайлбарлахаас илүүтэй гэм нүгэл, загалмайтнууд бол бурханы эсрэг нүгэл, МУ-ын эрүүгийн хуулиар бол эх орноосоо урвах л гэж зарлигддаг. Гэтэл тайлбар их энгийн, минийхээр шүү дээ. Үзэх ёстой, сурах ёстой зүйлээ үзэлгүй, суралгүй өнгөрсөн учир, түүнийгээ үгүйсгэн илүү үйлийн үр хураасан учир дахин дахин төрнө, тэр л зовлонгоосоо илүүг ч эдэлнэ. Давж гартал нь, ойлготол нь бүх зүйл үргэлжилнэ. Үйлийн үр гүйцвэл яах вэ гэсэн том асуулт. Хүмүүний үйлийн үр гүйцэх гэдэг бараг байдаггүй. Зөвхөн гэгээрлийг олвол хүмүүний үйлийн үр нь цагаарч, дахин хуримтлагдахааргүй болдог. Харин насны үйлийн үр, төрлийн үйлийн үр гүйцэж болно. Үйлийн үр нь цагаарсан бол төрөл арилжих буюу нирваан дүрийг олох замдаа орно, бурхан болно гэсэн үг. Харин зарим бурхан болсон, эсвэл гэгээрээд бурхан болсон хүмүүс энэ дэлхийдээ бас үлддэг. Тэд нь бодь сэтгэлтэн буюу бодхисатва нар. Тэд зөвхөн хүн төрөлхтөнд туслахын тулд эндээ үлддэг.

Тайландад ирээд гурав хонолоо. Өмнө нь арваад удаа Бангкокт ирж байсан ч дандаа ажлын шугамаар, өглөөнөөс орой хүртэл сургалт, эсвэл хуралдаа суусаар байгаад таарна. Нэг ч удаа эндэхийн бар орж үзээгүй гэвэл хүмүүс дооглох ч үнэн хойно. Алдартай тай массажийг нь ч хийлгэж үзээгүй. Энэ удаад ч амжхигүй бололтой. Уул нь өнөөдөр хагалгаандаа орох ёстой байсан ч анх холбоо барьсан байсан, хагалгааны тов авсан байсан эмнэлгийнхэн тэнэгтэхийн дээдээр тэнэгтэж, тийм өчүүхэн зүйл дээр тэнэгтэж байгаам чинь том зүйл дээр яах бол гээд гэнэт айгаад больсон. Харин өчигдрөөс хэд хэдэн өөр эмнэлэг, өөр мэс засалчидай холбогдов. Тайланд мэдээж хүйс шилжүүлэх мэс заслаараа дэлхийд тэргүүлдэг орнуудын нэг. Гэтэл шашныхаа дагуу катой хүмүүс буюу транс эмэгтэйчүүд (эрэгтэй төрсөн ч өөрсдийгөө эмэгтэй хэмээн мэдэрч, эмэгтэй хүнээр амьдарч, даавар, мэс заслын аргаар хүйс шилжсэн эмэгтэйчүүд), тоом буюу транс залуучуудыг муу үйлийн үртэй учир ингэж төрсөн гэж номлодог гэнэлээ. Хэчнээн муу үйлийн үртэй гэж номлодог ч транс хүмүүсийн хувьд Азидаа л хамгийн ээлтэй оронд тооцогддог нь гарцаагүй хинаяна буюу бага хөлгөний буддын шашны соёлын ач. Мэдээж хинаяна учир буддын сургаалуудыг механик, өнгөцөөр тайлбарласан үйлийн үрийн номлол давамгайлсан учир транс хүмүүсийг ийн үзнэ. Гэхдээ л хэзээ нэгэн цагт энд ирж бүр лам болж шавилан сууж ч магад. Нэг тийм бодол төрсөөр нэлээд хэдэн сар болов. Болдог бол... Гэтэл эгэл ертөнцөд хийх хүмүүний ажил маань дуусаагүй байдаг. Бага багаар дундарсаар л. Гэхдээ л арай л болоогүй.

Нээрээ өнгөрсөн жил "Үйлийн үр гэж байдаг юм шүү" гэж хэлснийхээ төлөө хоёр ч удаа бараг хүнд зодуулангаа алдсанаа нэмэхээ мартаж. Хүн яагаад тэгж их уурсах вэ гэхээр үнэхээр л тэрээр үйийн үр хурааснаа мэдээд, түүнийг нь хэлэхээр хорссон гэж ойлгож байгаа. За тэр яахав, тэр хүн яахав. Ёстой үйлийн үрээрээ яваг, хөөрхий. Их л аз жаргалтай харагдана билээ. Гэхдээ сэтгэлийнхээ гүнийн гүнд аз жаргалтай юу, үгүй юу л гэдэг байна  Тэр надад хамаагүй, би тэрэнд падлийгүй.

Tuesday, April 17, 2012

Peeved and pissed

I walked around for two hours before I found the hospital. They never picked me up from the airport, which they said they would, and they never picked me up this morning, although I had asked to be picked up, should I get lost, which I did, as it was. When I turned up at the PAI, exhausted, sweat pouring off me, and not in the greatest possible mood after two hours of wandering about the lively Sukhumvit and all the small in-roads off the main road, I was greeted at the reception with a bit of surprise, that I now attribute to their surprise that I even ever made it, given that I was never issued a visa support letter (for just in case, especially if for medical purposes), never picked up at the airport, or the hotel this morning. So I waited for my appointment with the surgeon, all excited and all happy that I finally made it. The surgeon was a lovely middle-aged Dr Sotin, I received my first examination, the doctor inquiring me about the cancelled second surgery - "Yes, I had to cancel the second one as at this point of time I'm unable financially to afford the second surgery due to some delays with the last month's salary, but I plan to be back within this year for the removal of the organs" - and then I was taken downstairs for the meeting around the administrative details. I was dealt with by some dude, who never introduced himself, and someone who also never introduced himself to me, but who turned out to be Jessie, from his email. He asked whether I was getting a mastectomy. I said "Top surgery, actually". He went on "So there was this patient, and she was getting a mastectomy, too. But she got the keyhole surgery first and then the skin removal". My eyebrows went up, my frown deeper. "And you're no longer getting the hysterectomy and the ovarectomy as you were planning?". "No, not at this time." Jessie: "That's fine. So the price is....." To my extreme surprise, Jessie quoted one thousand dollars over and above from what I had been quoted all the while by the PAI. At this point, I could no longer keep it in, and said "Well, actually, mastectomy is different from a top surgery. In mastectomy, you're only removing the mammary glands. In top surgery, you are not only removing the glands, but also doing the chest reconstruction, that is, necessary surgical intervention around areola and nipples, too, which is why it is called top surgery for FTMs. And by the way, being the PAI staff, you must never be so insensitive as to refer to your transmale patients as "she", that is so beyond tolerance and professionalism." He went off, promptly came back quoting yet another, lower, and as he said, "the very last figure" - as if I was haggling down the price of a kg of mango - which was still 600 dollars more than was originally quoted to me. I didn't have a choice, did I. I was then explained how I should be picked up tomorrow morning, etc, and how I was supposed to be done the medical tests, etc., and then I was ushered out of the clinic and into a car - ah, the mythical PAI free transportation vehicle so well advertised on their website! - taken to a hospital, called Piyavate. Not only was I now truly lost, I was also furiously thinking: "What the hell is going on?! I mean, I was never told that the surgery would be done at this hospital, neither was I ever informed about my surgeon's name much beforehand although I had been asking for it since the first contact with the PAI". Getting the wifi access code from the receptionist, I decided to look up the surgeon, making the registration staff at the Piyavate wait, and turns out the surgeon I was supposed have my top surgery with didn't even specialise in FTM top surgeries. Why did I even bother to come to Thailand, right, if not for the surgeon who did specialise in such surgeries. At this point I simply took my documents, announced that I was no longer sure of what was going on, and that therefore I was leaving. The PAI driver, instead of taking me back to my hotel, took me back to the PAI, where Jessie, bless his little heart and soul, exasperatedly opened the car door and asked "So Anaraa, are you, or are you not getting your surgery tomorrow?" My answer: "Absolutely not, not with the misleading and misinformation and disinformation you had liberally doled out on me, I am afraid I can't entrust my life into your clinic's hands". And here I am. Sort of totally lost. Signing off.

Monday, April 16, 2012

In Bangkok

Landed last night, the travel itself uneventful, except for three-four girls who got on the plane from Seoul to Bangkok. The girls were obviously suffering from the strong side-effects of being male-to-female trans as one could see the 5 o'clock shadows on three of them, and so much Adam's apple, and a bit awkward make-up. People stared, sniggered among themselves. I wanted to go up to them, say hi or something, but then, why should I assume they would welcome my recognition, a recognition of a fellow trans dude of his fellow trans dudettes. People can have different reactions to such things, some even violent ones. 

Before I left, I met my mother, to say bye. As the plans fell through with the sale of the family heirloom she was giving me which would've helped me to come up with the money I was short on for the second surgery, I had explained to her that it was no longer two surgeries, but one surgery that I was going to get. And that I was not upset or anything, as things happen for a reason, always. She told me how a younger brother of hers asked her if she was ok with me doing what I am doing to modify my body to become "weird". Mom answered that it was my life, and my decision, and that the least she could do is not interfere. Apparently he then went on to say that he did now realise that I was a boy all the while because his wife used to look after me when I was about a year old, and told him stuff that I would do. Another small validation from relatives.

The travel, since this is the first travel abroad since I transitioned hormonally, I expected questions, "is this you?" etc, perhaps even worse at the immigrations. The only "Is this you?" I got was from a Korean Air desk when I was getting my miles recorded to my Skypass. Couldn't be happier. Immigration officers appear to be much better trained in face recognition than bank staff at a certain bank in Mongolia, good for the immigration! Have an early morning pre-surgery check-up with the hospital tomorrow. Until then, relaxing, reading, eating fruits, I guess. Signing off.

Sunday, April 15, 2012

Бараг бэлэн

За эхлээд жоохон стрессээ тайлъя даа энчдоо. Тэнэг мулгуу тархины эсийн дутагдалтай сданууд тэр хэвээрээ байхаар байтугай бүр дордох юм, тонил цаашаа. Тэнэг дебил имбецил сдануудаас гадна бас стрессдэв, өнгөрөгч 2-3 хоног. Арай дэндүү намайг хулхидлаа даа, зарим нэг хүн. Тэрнээс нь болж төлөвлөгөөний зарим хэсэг нурж нтр. Хоёрхон удаа наркозонд орж, хоёр л удаа хагалгаа хийлгэх зүйл дээр одоо гурван удаагаас наашгүй болчив. За за за болох зүйл болохоороо л болж байгаа биз. Угаасаа л яаж яваад, хэдэн нас наслахаа мэдсэн хойно. Гэхдээ ядаж хоёр гурван жил илүү насалчих гээл үзээд үү хахах. Байрнаасаа өчигдөртөө багтаж гарах ёстой байсан учир Мөөгийг туслагчаар татаж, эд хогшлоо 100%-д авчрав. Гүрийсэн дээ. Хөлс баас шээс зэрэг хүрч нтр. 34, биш ээ 35 жил хагас цуглуулсан, ийш тийш нүүх болгондоо ихэнх хогоо хаясан ч гэсэн нэлээд новшийг 5 давхараас буулгах гэж майлсандөө бид хоёр. За тэгээд өр мөрөө цаг тухайдаа ирээд төлсөн хүмүүст их баярласан. Бусад мессеж бичсэн найзууддаа маш их баярласан. Хоёр найз надад бас хөөрхөн хандив сэтгэлээрээ өгсөнд маш их баярласан, үнэхээр хэрэгтэй байсан учир. За ингээд дөрвөн цагийн дараа ниснэ. Дараагийн бичлэг Бангкокоос.

Monday, April 9, 2012

For the record - 4

Got a call today from my investigator, letting me know that my case was being transferred to the prosecutor's office and that I could read the case file before it is transferred. Baya, the Legal Programme Manager at the LGBT Centre, came along with me as per usual to do the monitoring of the case as this is the first time that any one of our community members had lodged a very cut-and-dry sexual orientation/gender identity based hate crime complaint. After waiting in the State General Prosecutor's office for over an hour, I was finally told that I should go to the District Prosecutor's Office. I read my case and nearly hit the roof with the anger and exasperation for many reasons. First and foremost, instead of injunction that they were supposed to impose on the perpetrator, the investigator had told him it was ok to try to sort things out with me since it was only a "light crime", consequently I apparently got many calls from the criminal's number. And since my phone went frazzled about a month ago, I never picked up his number, thank god. But instead of understanding the nature of a hate crime, the investigator herself tells the dude to contact me. Is it me, or is the pciture totally fucked? Second, all of the doctors'/hospitals' conclusions about my injuries specified my sex as male, because that's who I am, and that's what I look and sound. In the case file, they had CORRECTED even their own sheets from male, which was how it was indicated from the first instance report onwards, to female. After I had explained everything to the police, on two separate occasions, that I was a transman. Third, the court hospital's illiterate copying off the Orbita hospital's conclusion, that is, putting a comma where it should not have been, led to an extremely lightened version of the injuries sustained by me, the conclusion without the future projection of what that injury could lead to in the future, blindness, for instance, and/or other serious neurological disorder. Fourth, a flagrant breach of the Criminal Procedure Code - an email from my own sister to her ex detailing how she was concerned that I did not beat up her ex, that is Ganzorig Erdenedalai, and that yes, it was indeed me that he met, that I sure did know that he didn't recognise me (a random attack?!), and that yes, I was very, very ill, and that the family was no longer able to help me. That was a kick in the teeth, the Nth kick from her. As I had sworn last year that I no longer had a sister, I still no longer have a sister. Indeed I seem to be on my own completely, except for my mother. Fifth, neither the police, nor the court hospital ever took my pictures, nor did they even request my hospital records and conclusions, which is a must at the investigation stage. So the case is now with the Chingeltei District Prosecutor's Office. Of course, the National Human Rights Commission is appraised of the case, and they will also be updated on today's discoveries. And I leave on 15 April morning.

Monday, April 2, 2012

Хагалгаанууд ойртсоор...

Арван хэд хоногийн дараа явлаа. Эхний хоёр хагалгаа буюу гурван эрхтэнээ авахуулах хагалгаагаа хийлгэнэ. Олон жил боломжгүй гэж бодсон, дараа нь боломжтой гэж мэдээд, мэдсэнээсээ хойш олон жил, сар, сүүлдээ өдөр хоног, эцэстээ минут тоолон хүлээсэн, хүлээж буй хагалгаанууд. Ямартаа ч бүх зүйл болох ёстой жамаараа л явж байна. Сэтгэл санаа хөдлөхийн дээдээр хөдлөж байгаа ч үнэндээ энэ их баяр хөөрийг хуваалцах хүн байна уу гэхээр бараг л үгүй. Найзууд баярлаж л байгаа байх, нэг хоёр нь тэнэг зүйлд санаа зовоод л. Яг над шиг л хүмүүс яг юу мэдэрч байгааг минь ойлгох байх. Хагалгаанууд ба замын зардал гэх мэтэд санхүү 20% дутуу байгаа ч ээжийн хандивтай нийлээд бараг л болчих болов уу. Ирээд ажил хайж эхэлнэ. Ажилд ороод зүтгэсээр хамгийн сүүлийнхээ хагалгааг хийлгэх мөнгөө олно. За тэр ч яахав, хэдэн жилийн дараа ч хийлгэж болох зүйл л. Хамгийн гол нь дааврын эмчилгээний улмаас хоргүй, эсвэл хортой хавдраар өвдөх эрсдэл бүхий эрхтэнүүдээ эн тэргүүнд авахуулъя даа. Тэгээд мөн цээж нүцгэн гүйе дээ. Бангкок жил илүүтэйн дараа явах нь. Сайхан хот. Хэдэн ч удаа ажлаар очсон юм, бүр тоогоо алдсан. Нэг ийм сонинтой.

Crowdfunding!

As many of you know, we are doing an online crowdfunding for the first time in the history of the Centre, and it happens to be for the Equa...