Friday, June 22, 2012

roaches, assassins, lovers and rain

Feels like a monsoon season here - global warming! - most days it's drizzling, pouring, or at least spitting, all after a spell of few weeks of driest heat, afterwards humid heat adding to the sense of being in a tropical zone, at least in the spaces I inhabit. Nothing to report. Life continues as is, with all the roaches, assassins and lovers. Every day I'm aware I've come to a point in life where I know for a fact that I'm happy. Walk down the street - happy. See a child's pure smile - happy. See lovers' tenderness toward each other - happy. Wit sparring with friends - damn happy. Don't need anyone or anything special to feel happy. Don't need things to feel happy, although that helps ease the practical side of living. Serenity, happiness, lightness of being. Awareness of the fact that I'm ready to close a chapter, to finally dot the "i"s. And live to tell about it. There are few people I truly miss on almost everyday basis, but again, I'm now content knowing I had touched their souls, that they had equally touched mine, stayed in my life to move on when the time came. Dot the "i". Seriously. And live to write about all the roaches, assassins and lovers.

Tuesday, June 12, 2012

stardust

we came from stardust, and will return to stardust. some people leave the brightest trail of it though that shines long after they've returned to stardust. miss you so much in my life, my dearest friend, but you're right where you need to be, watching over your beloved people. you've been gone for three years. every few months i miss you so bad my stomach churns in despair. but twice since you'd been gone, i've felt your presence and so much love, and saw you, finally, again, in my dream. miss you, babe, and i'm so happy you're still around me, watching over me. love you. still do. always have.

Thursday, June 7, 2012

Ппппффффффффффтттт

Энэ бол унгасны тухай бичлэг биш. Унгас шиг хүмүүсийн тухай бүр ч биш. Зүгээр л хааяа ядраад ппппфффффффффтттт гэмээр байдаг даа, тэрний тухай. Бүр нарийндаа ярьвал тэрний ч тухай биш. Ер нь юуны ч тухай биш ч гэх юм уу. Ппппфффффффффттттт. Өнөө өглөө босоод нэг талынхаа хагалгааныхаа шархыг хараад толгой бүр сонин болсон ч тухай биш. Тэр бол зүгээр л хөөрхий хэдэн хоног антибиотик уугаад, сайн цэвэрлээд л, боогоод л байхад өөрөө эдгэчих зүйл. Жоохон нэг хэсэг газраа идээлцэн байлээ. Нэг их сонин биш. Нээрээ гээл ярих гэхээр нэг их сонин сайхан зүйл ер алга. Ааан тийм. Нээрээ мартсанаас өнөө орой нэг цэнхэр цамцтай дөч нэлээд өнгөрсөн гар орж ирээд намайг гей болгоод харчихсан шүү дээ. Хэд дэх удаа ч юм. Нэг найзтайгаа маш нарийн зүйл ярьчихсан зогсч байтал "Та хоёр явдгийм уу? Ийм юмнуудыг битгий тоож бай", бараг л "Оронд нь намайг тоочих" гэх гээд байгаа юм уу, хаашаа юм, хөх инээд хүрсэн гэж. Олон л хүн намайг гей болгоод харчих юм байлээ. Тэгсэн нөгөө хөөрхий Анараа хүсээд хүсээд болж чадахгүй ганц зүйл нь гей штээ. Хүсээд байгаа ч юм байхгүй л. Хөөрхөн ч юм шиг. Үнэн тайван болчихсон байгаагаа хараад мэдрээд, бас дотны хүмүүс маань тэрийг хараад мэдрэхээр сайхан л байна. Нээрээ нэг сонин байгаа юм байна шүү. Пппффффффффтттт ердөө биш: миний их сайн найзуудын зарим нь зургаан сарын дундуур, зарим нь долоон сард, зарим нь найман сард ирэх сураг сонсогдоод дотроо бөөн баяр. Юусан яасных нь пппфффффффффтттт тээ. Заз, үг олдож үхэр холдлоо байз. Номоо уншаад унтах минь. Пппппфффффтттт.

Tuesday, June 5, 2012

A year on

June 5. Here I am, marking my first year on hormone replacement therapy, a year of absolute assurance that yes, this is exactly what it was that I had wanted and needed to do since the age of ten, that this is precisely what was amiss prior to my transition. The physical changes were almost immediate: my voice began cracking and changing already after two weeks, at first painful, but ultimately exhilarating growth down there, steady expansion of hair growth, and the last few months, of facial as well as belly fur. The emotional changes were instantaneous: a few minutes after my first injection I physically felt incredible peace and calm instead of my habitual high-strung nervousness that was often ready to overflow in anger and rage, if situation demanded it. Of course, I am still what I am, but that strung out, haunted and hounded female-bodied person who felt so wrong being in that mode (body, etc.) is no longer there. Instead, a man, centred, often calm even in the most strenuous of circumstances emerged. A happy man. I hate most of my pictures from before the transition. In most of them, no matter where, who with, how, I am straining too much, smiling too much, pretending, trying to pass, but ultimately failing to convince myself because as I look back at those pictures, I only see someone trying so hard to be something that he never was. The last one year of externalising of what I had felt throughout my life helped me to claim my human identity and to calm down in the process. No one would be mad enough to call me serene, but even I know that I no longer give off that high vibration frustration and staccato outbursts of energy. And what a year in terms of new friendships and connections! When someone is finally one with himself, it is so easy being in one's skin that all connections with others acquire a deeper, more genuine, truer shade of soul connection. Beautiful friends I made are thus reflections of my soul. Beautiful people that are in my life now are reflections of my being in this world. The beautiful community that fully embraced my transition to the extent that I catch gay guys being fascinated with me has been a blessing. Without them, my friends and my community, my transition and my living as a fully-fledged male, albeit transmale, would've been unthinkable. A year of scouring that left only those in my life who mean a lot to me, and I, to them. How could I not be happy. Spaces freed and spaces filled. Pieces finally falling into their rightful spots.

Sunday, June 3, 2012

Бодоод бодоод бодын шийр дөрөв биш буюу ЛГБТ хүмүүс зар сурталчилгаанд

Тайландаас гарч байхдаа нэг блог бичлэг хийнэ гэчээд Сөүлд оччоод юу гэх гэж байснаа мартаад баахан толгойгоо гашилгасан ч олоогүй нэг юм болсон доо. Тэгсэн сая нэг сурталчилгааны зураг харангуутаа саналаа. 2010 оны сүүлээр Бангкок явахдаа нэг томоо зурагт самбар Суварнабхуми онгоцны буудлын хурдны зам дээр байсныг сая явж байхдаа санасан юм билээ л. Тэр нь нас бие ойролцоо харваас лесбиян хос Sony Bravia үзээд гэртээ тарайгаад, аз жаргал дүүрэн мишээл цалгиулсан байсан зураг. Харин сая олж харсан маань JC Penny-гийн аавуудын өдөрт зориулсан хоёр хүүхдээ тэврээд, бөөн инээд хөөр болон тоглож буй хоёр гей, ойлгомжтой хос. Ижил хүйсийн гэр бүлүүд байсаар байгаа, харин тэдний сэтгэл зүрхэнд хүрэх зар сурталчилгаандаа томоохон компани, корпорацууд сэтгэл оюунаа зарцуулдаг болсон нь овоошт гэж хэлэх гээд сар илүү мартсан байж. Харин өнгөрсөн 12 сар байна уу, 11 сарын Гялбаа сэтгүүл дээр бас л ижил хүйсийн хосын дүрслэл бүхий, эрүүл амьдрах тухай нийтлэл гарсан байсан нь Монголд маань ч энэ төрлийн ЛГБТ хүмүүсийг багтаасан зар сурталчилгаа маш удахгүй хийгдэж эхэлнэ гэдэг итгэл үнэмшлийг төрүүлсэн дээ. Байгаа зүйлийг байгаагаар нь харуулах тусам тэр нь энгийн зүйл гэдэг нь тодорхой болдог тул боллоо доо, боллоо.

Зүүдээ зүүд зүүд зүүд

Ер зүүдээ санадаггүй болчихоод байгаа юм. Хичээгээд хичээгээд. Гэхдээ уржигдар өглөө буюу 6-р сарын нэгний өглөө зүүдлэсэн зүүдээ үүр түүрхэн сая санав. Хэдэн хоногийн өмнө нэг аура төв орж өөрийнхөө аураг оношлуулав. Ер нь жоохон ядраад, бас яагаад ч юм байнга ойр дотно байгаа хүмүүсийн энерги ердөө л намайг доош татна гэхээс өөд нь татахгүй байгаад би өөрөө гайхаад, хэзээ л хүний энергид автдаг хүн болчлоо доо гээд нэг үзүүлье гээд очсон хэрэг. Зөндөө л юм хэлж байхын. Сүүлийн үед их ганцаадрсандаа ч тэр үү, хань ижил гэж би асуув. Тэгсэн чинь гадаад хүн байх магадлал маш өндөр гээд. Тэгэхээр нь гадаад эхнэртэй байсан л гэв. Тэгсэн чинь, үгүй, ирээдүйд чинь гэхийн. Ер нь л тэр бага зэрэг ойлгомжтой гэж боддог юм. Угаасаа ч Монголд одоо хагас дутуу эр намайг тоочих стрэйт ч, лесбиян ч байхгүй нь тун ойлгомжтой болоод удаж байна. Бас өчнөөн л сайхан монгол охид байх нь байдаг ч арай л биш санагддаг нь тэдний ухамсар, сэтгэхүйтэй холбоотой байх. Ядаж л миний сонирхол, оюун ухааныг дээд цэгт нь өдөөж чадахгүй байвал хэсэг зуурын биеийн харилцаа л үүснэ. Гэтэл хань ижил гэвэл сэтгэл, бие, оюун бүгдээрээ намайг татах ёстой биз дээ гэх зэргийн юм бодоод л унтсан. Гэтэл шөнө нь яг экс шиг цэнхэр нүдтэй бүсгүйг өргөөд гал тогооны ширээн дээр суулгаж байгаад үнсч өгч байх юм. Надруу бөөн хайр дүүрэн, урсгал цэнхэр харцаар хараастай... За тэгээд болох юм болохоороо л болох байлгүй. Тэр болтол бараг ганцаараа ч явж байсан нь онох биз. Нэг иймэрхүү зүүд зүүдлэсэндээ бас баярлаж байна, ямар ч байсан хайр дахиад ирэх л юм байна.

Crowdfunding!

As many of you know, we are doing an online crowdfunding for the first time in the history of the Centre, and it happens to be for the Equa...