Wednesday, January 30, 2013

Hola, Quito!

Hello, Quito, Ecuador, my home for the next year! I got so excited to be landing in Bogota to catch the final leg that I had completely forgotten to take the rolled posters and a painting inside the rolled posters. I may or may not get those back, but at least I had some sense to buy some liqueur for friends here. The moment the plane started its descent, I saw the outskirts of the two-million populous city located among the high Andes ridges, with beautiful ravines and valleys, winding roads and vistas of breathtaking beauty. The lower the plane came down, the better I could the city, and it was the city from my dream of last summer. It was the city. It's overwhelming to think how non-linear reality is, how even before events take place, they have already taken place, albeit in the future. As I went through the immigration -- with the concept of the universal citizenship, you don't need a visa for Ecuador, nor are you going to be questioned extensively like pretty much anywhere else in the world, including Mongolia -- got outside to grab my first cigarette in ten hours since Miami, I felt like I was home, it felt totally like home, the smell, the air, the beautiful mestizo people. As I stood outside relishing my cigarette (and yes, I am quitting smoking this year, all in its good time), I was facing the Pichincha mountains that reminded me of the Bogd Khaan mountains on the south of Ulaanbaatar, except of course, the Pichincha are a lot higher. The whole city is a lot higher than Ulaanbaatar at 2800 metres above the sea level, that beats Ulaanbaatar twice and some -- well of course, Quito (San Francisco de Quito formerly) is the highest capital in the world. No wonder I'm getting a little lightheaded from time to time, it's not an instant love affair, as I thought, just altitude. No, seriously, it is a love affair from the first instance. This dynamo of passion that is Eli, Eli's partner Ana, a talented photographer, a new friend Gustavo then took me to my very first meal in Quito at a restaurant called El Pobre Diablo with  -- wait for it, wait for it...... -- the pictures of all the presidents of Ecuador in the toilet, referred to by locals lovingly as the yellow lounge! Formerly a small factory, the El Pobre Diablo was a feast to the eyes and the senses, food included. Afterwards, we couldn't resist but commit a delinquency by drinking to my arrival in a religious residence -- what is life if not the little risks, adventures and harmless forbidden fun! This morning got my Nebido (which is 3 and a half  times cheaper here than in Mongolia so for that alone I should move here as the HRT is life-long and ultimately quite expensive in the long run!), did my shot, and I'm now happily working on the report. Signing off with an extremely stupid goofy grin that is my face since yesterday :D

Tuesday, January 29, 2013

Cyborg files - 2

You stare. You look away. You look around. You stare again. You start whirring about the success of this year long after a collective of cyborgs had gone over that individually, collectively. Holding back, what for. Out of the blue, why now. You continue in an excited, data-overloaded manner: the high-speed churning of the chips in your synthethic skull and the rest of your mechanised body going into an overdrive comes out in erratic, jerky body movements, jerkily repeated words. Had you been human, I would've processed an involvement of alcohol intoxication . But you're not one, you're only a cyborg. These rainbow wavelengths out of your chipsets -- where, how did you learn this -- wrapping around my torso and meshing with my waves is the first. You indicate that this year you had processed much data you never thought you would process in one's cyfe. How although built for something else, your chips had to process a brand new data, to make sense of new information, to integrate that information into the system. I stare. I look away. I go into an overdrive manifesting in silence. Most of us, cyborgs, overloaded with foreign plus unprocessable data, respond by silence. Just as it used to be when the two of us sat facing each other, comfortable in utter silence. The reasons for uploading this data from your chips to mine after I had processed everything to zip, archive and store for all eternity are unknown, motives uninteresting. At the very end, simply unimportant. Hours, days later I find myself replaying our last connection data, the lights repeatedly going out, lighting up, chirping of the chipsets, rainbow wavelengths shooting in all directions. Everytime I replay this data, I go into an overdrive. Silence. That very last piece of data makes the story complete. Processing complete. Safeguard chipset signals: "Are you sure you want to zip and store the data?" I override the safeguard: "Yes".

Thursday, January 24, 2013

Would I like me if I met me

I would. I would have fallen fucking head over heels in love with me. I see me as I am, perfect in all my imperfections. I would find me a fascinating dreamer, a passionate doer, an impatient explorer, a cheerful and resourceful comrade, an impassioned leader, a reliable friend. If chemistry is there, I would find me hot. I think there is chemistry between me and I. We find each other irresistable. One sigh and that's enough to send the other over the edge. I find me a sexy, slinky, but viciously strong animal where needed. I also somehow find me a gentle guy. A guy who can understand, empathise, whose soul is gentle. I know me comes across sometimes as a way too critical, uncompromising, or harsh, but give him reasons, he understands. In all the idiosyncracies that make me me, I know me is kind. Gentle. Understanding. Patient. Passionate. Single-minded. Faithful. Deep in his beliefs and values. Brainy. Well-read. Sexy. But as easy as it is to love me now (and it hasn't been easy at all to like myself and love myself before my transition, for the forever obvious reasons of hating my body), it's not me I'm head over heels in love with. I can't begin to imagine what I will really feel when I step on that plane knowing I wouldn't see your face for a year from that moment, the face I'd see just before going into the immigration area. I will go through the gates, stand aside to let people go by, and wave at you through my tears. I would see you crying, all distorted from tears, that will make me start again on another bout of tears. Last year's farewell scene, only in reverse. How my heart broke to see you that morning... And this time it is not for a few months, but a year. A much needed year away, to get over. To let go. How weird. But true. Just to see you, just to feel your presence. Just to feel you around. To know I can see you if I just turn my head. Or shift my eyes. Or call you to come over, or drop by. To know I'll be able to see you pretty much anytime I want to see you. Your immediate presence in my life has meant a lot to me. You've opened whole new doors in life for me just by making me feel what I felt, and still do feel, for you. So thank you. You've been my happy-pill. But you're not a pill. I don't own you, never have, never will. We never dated, but somehow I managed to fall head over heels in love with you, over a year ago. But again, this time I'm learning to let go of my feelings. I'm trying. Really. Plus, honestly, people are not slaves to be owned. I own no one. Never would I want that. Someone who is owned is a slave. A slave has no opinions of their own, no thoughts, no sorrows, no highs, no lows, no soul searing love, no regrets. A slave, more than anything else, in their mind where the mind does everything except analyse, deduce, come up with conclusions, a slave without the freedom of thought beyond what one's told. A slave who takes others' opinions for one's own without prior examinations of one's own philosophy in life, without testing them against one's own beliefs and values. That's a true slave. A slave of dogma, a slave of prejudice, a slave of the convention. I'm ready to go and find the one who truly loves (and lives by) her/his freedom of honesty and truth. And who thus wants the same from their love. I'd like to meet me.

Wednesday, January 23, 2013


Бэлгийн чиг баримжаа хэнд дурлаж, хэнийг хүсч, хэнтэй секс хийж байна гэдэг асуудал буюу өөрөөс гадагш чиглэсэн мэдрэмж. Харин хүйсийн баримжаа гэдэг нь ямар хүйсийн хүн гэж өөрийгөө мэдэрч байгаа, ямар хүйсээр өөрийгөө илэрхийлдэг, амьдардаг байдал, өөрийгөө мэдрэх мэдрэхүй. Ихэнх ЛГБ хүмүүс болон стрэйт хүмүүс сизжендэр буюу өөрийгөө мэдэрч, илэрхийлдэг хүйс нь төрөлхийн хүйстэй нь ижил байдаг. Трансжендэр гэдэг нь өөрийнхөө хүйсийг төрөлх хүйсээсээ эсрэгээр эсвэл өөрөөр мэдэрч, тодорхойлох, өөрөө мэдэрч буйгаараа амьдрах, биеэ тэр мэдрэмжтэйгээ нийцүүлэн өөрчлөх (биеэ мэдрэмждээ нийцүүлэн өөрчилсөн хүмүүсийг транссексуал буюу хүйсийн шилжилтэнд орсон хүн гэдэг) асуудал. Сизжендэр хүмүүс стрэйт, ЛГБ байдаг шиг трансжендэр хүмүүс ч стрэйт, ЛГБ байдаг. Транс с бай, сиз ч бай, бэлгийн чиг баримжаа ч, транс байдал ч сонголт биш.
Хөөрхөн юмөө. Өнгөрсөн Баасангаас хойш ийш тийш улсын бүртгэлийн дүүргээс нь авахуулаад төв дээр нь очиж үйлчлүүллээ. Надтай уулзаж мэдээлэл авч, боловсруулсан бүх хүн миний харагдаж буй байдал, бичиг баримтын тэмдэглэгдсэн буй хүйсийн зөрүүг олж хараад, сонсоод, өөртөө үл итгэн надаас тодрууулга авсан нь өнөөдөр, Улсын бүртгэл дээр. Хэллээ, "тийм ээ, би хүйсийн шилжилтэнд орсон хүн. төрөхдөө эмэгтэй биетэй төрсөн, гэхдээ хүйсийн шилжилтэнд ороод бараг хоёр жил болж байна. өөрийгөө мэдэрдэг, бас харагддаг байдлаараа амьдардаг." Ямартаа ч яаралтайгаар мөнгөө тушаагаад, хэлтсийн дарга дээр нь учраа хэлэн гурав хоногт гарах ёстойг нь нөгөөдрийн дотор буюу 2 хоногт гаргуулахаар болж зөвшөөрүүлэв. Учраа хэлээд аятайхан гуйхад бас боломжтой хурдан чирэгдэлгүй үйлчилсэн нь бас үнээр авууштай, баярлууштай. Яагаад хууль тогтоомж нь байгаад, бичиг баримтынхаа хүйсийн тэидэглэгээг солиулах боломж байсаар байтал солиулаагүй гэхээр 10 жилийн АНУ-ын визаа ашигламаар байсан юм. Дахиад найман жил байна. Ядаж 2-3 жилд нь энэ визыг хэрэгтэй үед нь буюу транзитаар заавал орох гарах үед ашиглах нь зүгээр санагдсан учир ийм шийдвэрт хүрсэн. Бичиг баримтынхаа хүйсийг амьдарч буй хүйстэйгээ нийцсэн байдлаар тэмдэглэлүүлээд шинэчлэгдсэн паспортоо бариад очиход АНУ-ын виз дахиад 10 жилээр өгөх үгүй нь тодорхойгүй учир. Гэхдээ бараг л Монголд буцаж ирчээд 2014 ондоо багтаан шинэчлүүлэх гэж үзнэ байх. Ямартаа ч та бүхэнд УБЕГ-ын харъяа ИБУТ-д маш их баярлалаа. Бас найзууддаа, хоёр сар тасралтгүй ном компоо барьсан намайг хооллож, ундаллаж, хүн гэдгийг маань сануулж байсан рүүммэйт Лэди Гага Нямка, Төгсөө нартаа, орчуулгынхаа ажлын хөлсийг цагт нь авахад тусласан Саруулдаа, сургалтанд идэвхтэй сайн оролцож, ажлуудаа сайн  хуваарилж улам сайн хийх ЛГБТ Төвийнхөө хамт олондоо, гэрийнхэндээ, үеэлдээ гээд л... Зөндөө олон хүмүүст баярлалаа гэмээр байна. Найзуудаа их санана даа, би гэж хүн. Орхиод л явна. Өөр яах ч билээ. Шинэ найзуудтай болсон ч мэдээж мартахгүй, хайрласаар, санасаар, санаа тавьсаар байх болно, холбоотой байхыг хичээнэ. Цагийн зөрүү ихтэй учир шөнө/үүрээр сэрүүн байдгуудтай, эсвэл аймаар эртэчүүдтэй нь л дайралдах юм шиг байгаан. Их санана даа гэж. Маш дотно баярлах ёстой Мөөгий, Тулгаа, Баяа, Гийём, Баам, Эрхэм. За тэгээд өөр бас юу ярих нь вэ, маргааш ирээд сонсоорой хэхэхэх. Энүбад маргааш орой уулзацгаая, баяртай гэх хүмүүс минь!

Saturday, January 12, 2013

Тийм ээ тийм, би царай муутын туйл, муухай ааштай залуу

Өчигдөр 100%-д орж ирж уух тоолондоо тасарч, надруу агсарч, элдэв бусаар намайг хараасан, бүр сүүлдээ зодох гэж дайрсан эмэгтэйг би жоохон явуулаад "Архичин ***-р юу байна" гэчлээ л дээ фб-ээр, мэнд усыг нь мэдэж байгаа царай маань. Тэгсэн чинь бүр аймаар эмзэг сэдвээр хөндөөд доромжилдог юм даа. Ойрд тийм муухай хар мэдрэмж мэдрээгүй, ямар бузрын санагдав. Үнээн, намайг хүн тоодоггүй, би тэр царайлгуудын нэг биш, гэхдээ өөртөө болоод л байдын. Царайны сайхнаар цай сүлэхгүй. Хэнээс ч дутахгүй сэтгэл, оюун байгаа цагт царайлгийн дээд байх гээд ч яалаа. Үнээн, намайг яг одоо хайрладаг хүн байхгүй. Ер нь ч би л өөрөө ихэнхдээ хайрлаж байсан уу гэхээс хайрлуулж байсан минь бас цөөн. Гэхдээ намайг яг хэн гэдгийг минь олж хараад хайрласан хүмүүсийг би хэнээс ч илүү хайрлаж явснаа мэднэ. Цаашид ч хайрлах болно. Хамгийн сонирхолтой нь эксүүд одоо хүртэл надад хайртай хэвээр байдаг. Эргэж нийлэх утгаараа биш, хүн, ямар хүн гэдэг утгаар нь. Үнээн, миний бие шилжилтэнд орсон, транс бие бол өөр бие. Шилжилтэндээ орсноос хойш бүхэлд минь нүцгэн харсан хүн байхгүй ч ойлгомжтой, хүмүүс айдаг л байж таараа. "Ээ бүү үзэгд, хувцасных нь доор юу байгаа бол" гэж боддог байх. Ойлгомжтой. Хүн мэддэггүй зүйлээсээ айдаг учир. Үнээн, шилжилтэнд орсноосоо хойш жилдээ нэг л удаа секс хийж байгаа. Тэр нь ч дээдийн заяа. Ганц бие явсаар байгаа маань олон шалтгаантай л, гол шалтгааны нэг нь миний транс бие гэж би ойлгосон. Өнгөрсөн жилийн эхээр хэсэг болзсон охин маань ч надтай унтахыг хүсээгүйд нь би цочирдсон л доо "Миний биеийг үгүйсгэх л юм бол яах гэж надтай болзож байгаа юм бол, яах гэж би түүнд цаг заваа зарцуулах юм" гэж бодоод болзохоо больж байсан. Дараа нь эргэж сэргээх гэсэн ч нэгэнт үгүйсгэж байсныг нь бодоод чадахгүй л юм билээ. Хоёр дах шалтгаан нь би туйлын романтик. Дурлаагүй бол тэр бүр унтаж хэвтээд яваад байж чаддаггүй. Чаддаг юм шиг ярьдаг ч үнэндээ чаддаггүй. 2011 оны эхээр экс эхнэрээсээ салснаас хойш хүн харах сөхөөтэй болчоод ар араас нь дөрвөн хүнд дурлав. Одоо хамгийн сүүлийнхээ дурлалтай ноцолдоод, тавьж явуулах гэж үзээд л байна. Дөрвөн дурлал дөрвүүлээ хөөрхөн бүтэлгүй дурлалын түүх. Угаасаа би л дурласан бол надад ч бас дурлах ёстой гэж үздэг, тулгадаг хүн биш учир ингэс тэгэсхийгээд л өнгөрсөн, өнгөрч байна. Гурав дахь шалтгаан нь би өөрөө тайвширах хэрэгтэй байсан. Нэг хүнтэй олон жил амьдарна гэдэг, салсан хойноо мартана гэдэг бас л хугацаа ордог. Дөрөв дэх шалтгаан нь шилжилтээсээ хойш ч би ЛГБТ хүмүүсийнхээ хүрээнд л байсаар ирсэн. Тэгэхээр хэнтэйгээ, хаана, яаж ч танилцах юм. Орчин нь байсангүй ээ. Ийм байхад хүмүүс намайг "өлөнтөөд" гэдэг байх нь. Ганц бие болохоор, бас транс болохоор хүнийг тэгэж бие эрхтэнийх нь онцлогоор доромжилж болохгүй, гэвч. Магад тэр надаас хэдэн удаа "Яагаад чи бид хоёр болохгүй гэж" гэсэн асуултанд нь би хариулалгүй, инээдэм ханиадам болгоод өнгөрөөчихсөнөөс болсон уу. Уул нь тэр бүсгүй эхэндээ надад таалагдсан ч нэг удаа хажууд нь суухад муухай үнэр үнэртээд юусан ийсэн секс. Тийм ээ, тийм. Би царай муутын туйл, муухай ааштай залуу. Мэдэж байна. Дээрээс нь бас "өлөн" юм байна. Мэдлээ. Баярлалаа.

Thursday, January 10, 2013

music, feelings, sharing - poulenc the giant

Trust me to fall in love with another gay guy. The spectacular vivacity of the emotions I felt in Poulenc's music could only have been informed by same-sex longings. Biased, I know, but true. Wikipedia writes:
Some writers consider Poulenc one of the first openly gay composers.[13] His first serious relationship was with painter Richard Chanlaire, to whom he wrote on his Concert champêtre score: "You have changed my life, you are the sunshine of my thirty years, a reason for living and working".[14] He also once said, "You know that I am as sincere in my faith, without any messianic screamings, as I am in my Parisian sexuality."[15]
I hope whatever one of my exes is coming up with is on par with the best of the best. She promised me a symphony. 8 years later, I'm still to hear it.

Wednesday, January 9, 2013

Онол номер 25: Оршихуй

"... Тэгсэн ч аз жаргалынхаа нууцаас би чамтай хуваалцмаар байна. Би бол тэнэг, бүхнийг хайрлах хайраар би хайрладаг. Аз жаргалгүй байдал чинь чи бүрэн дүүрэн хайрладаггүйгээс болдог. Чи сул дорой. Сул дорой байдалд ч хайр хэрэгтэй. Дээр нь чи хайрлахдаа яагаад хайрлаж байгаа тухайгаа өөрөөсөө асуудаг байх гэж би сэрдэж байна. ... Газар, тэнгэр. Мөрөөдөл, үйлдэл, Бурхан гээд бүх зүйл хайрын объект. Амьдралыг тоо томшгүй олон хэлбэрээр нь хайрла. Дотор чинь юу нээж байгаагийнх нь төлөө биш, хайрлахын төлөө л хайрла."
-- Альбэр Камю, Зөн совин (1932)

Оршихуйн мөн чанар бол ажиглалт. Дотоод хүн, бодол, мэдрэмжээ ажиглах ажиглалт. Тэр хүн тухайн үед юу мэдэрч байгаа нь тухайн хүний оршихуйн мөн чанар. Ихэнх хүн "Үгүй, энэ бол зөвхөн миний одоо бодож буй бодол, мэдрэмж" гэдэг ч үнэндээ байнга ажиглавал хүмүүс дандаа ижил төстэй зүйлийг цаг үргэлж, зурагдсан пянз шиг бодож байдаг. Тэр нь ядаж байхад дандаа сөрөг бодол, сөрөг мэдрэмж. Явсаар эдгээр сөрөг зүйлс нь тэдний оршихуйн хэлбэр болчихсон байдаг. Хэрэв тэднийгээ тавиад явуулчвуул, хэцүү л дээ, гэхдээ тэгэж чадвал оршиухйн үндсэн хэлбэр нь зөвхөн хайр болж үлддэг юм гэдгийг энэ хэдэн хоногт ойлгов, мэдрэв. Миний оршихуйн хэлбэр бол хайр.


As many of you know, we are doing an online crowdfunding for the first time in the history of the Centre, and it happens to be for the Equa...