Friday, January 31, 2014

attachment vs. detachment

сүүлийн хоёр өдөр үзсэн хоёр кино маань хоёр жилийн өмнөөс оюун ба сэтгэлдээ мэдэрсэн зүйлийг дахин сануулав. "би зууралдсаар байна" гэдгийг. Stay ч тэр, Jacob's Ladder ч тэр аль аль нь үхэж буй хүмүүсийн амьдралын тухай зүүд. зүүд гэждээ, магад хэдэн минутын үйл явдлыг бүхэл бүтэн олон хоногоор, сараар өнгөрсөн амьдралынхааа мэдрэмж, туулсан зүйлс дээр тулгуурлаад тэр орон зайд амьдраад байгаа юм шиг л. бие нь үхэж буй хүний цаг хугацааны мэдрэмж шалаас шал өөр байдаг бололтой. гадна талд нүд нь харж байвал харж буй зүйлсээ, харахгүй бол сонсч, үнэрлэж буй зүйлсээ үхэж буй тархиндаа боловсруулан үхлийн зүүдэндээ багтаана. яг л түрүүн хоёр дах киног үзэж байхдаа хагаст нь ч хүргэлгүй унтчаад киноны яриаг зүүдэндээ багтаасан учир ойрд тэгж хар дараагүйгээрээ хар дарж сэрсэн шиг. сэрэхэд кино яг дуусч байх жишээтэй, дундаас нь дахин эхлүүлээд яагаад хар дарснаа ойлгосон. яриа, орилоон, үгийн утгуудыг бүгдийг нь зүүдэндээ өөрийнхөөрөө багтаачихсан, тэгээд л хар дарааск. оршихуй гэдэг зөвхөн л мэдрэмж юм даа. түүнийг сэрүүн хүлээж авах уу, унтаа хүлээж авах уу, эсвэл бүр мэдрэмжийг үгүйсгэж амьдрах уу, тэр бол хүн бүрийн өөрсдийнх нь сонголт. гэвч ихэнх хүний хувьд хүн амьтан л учир мэдрэмжээ сонсоод хүсэлдээ автана, хүсэлдээ автаад хүссэн зүйлээсээ зууралддаг, ямар нэгэн байдлаар. зууралдсаар байхад үйлийн үр тодорхой хэмжээгээр үүснэ. үйлийн үр үүсэх үгүй магад юунаас, яаж зууралдаж байгаагаас бас шалтгаалах л байх. дахиад л өөрийгөө бодов. "би гэдэг нөхөр чинь өдөр болгон дурлаад л яваад байдаг, юун их сэтгэл зүрхний багтаамж вэ дээ" гэж инээх. өнгө, мөнгө, үзэгдэл бүхнээс татгалзах, байлгасан ч зөвхөн хэрэгцээг хангах хэрэгсэл болгож амьдарч байгаа ч хайраас татгалзаж чадахгүй, түүндээ ууссаар байгаагаа хараад өөрийгөө нэг талаас өрөвдөх, нэг талаас дооглох, бүр нөгөө талаас "өөр зүйл биш нь яамай даа" гэх. хайраас зууралдах нь нэг их муу зүйл биш. гэхдээ л сүнсний хичээл үргэлжилсээр байгааг би хайраас зууралдах тоолондоо ойлгодог. ямар ч байсан хайраас татгалзаж чадахгүй гэдгээ л мэдэж байна. нигүүлсэхүй буюу ертөнцийн бүх амьтай амьгүйг хайрлах хайр, ээж аавыг хайрлах хайр, ах эгч дүүсээ хайрлах хайр, найз нөхдөө хайрлах хайр, лгбт олон нийтээ, гадаа гудамжинд зөрөх хүмүүсийг хайрлах хайр, хааяа амтлагдах амрагийн хайр. гэхдээ л эцсийн дүндээ л хайр...

Sunday, January 26, 2014

diminutives, nicknames, honouring the past

jinx: my self-discovery of love and what love unlocks in me. my first love. your eyes are still my heart, liquid onyx... lexie-pexie: may god rest your soul in peace. i still miss you every day. my world, my discovery, my loss, my pain, my eveyday background noise, nearly two decades later, you still are it. boobiana: my white rose, the most beautiful girl who gave me the most beautiful gift of my life in front of hundreds of people. pamba: you, the music of my soul, the music of life, a bow-legged soul traveller of the worlds beyond words and colours, my inspiration, my first real relationship of the heart, mind and body. i know that after a decade and more, i still inpsire you, you still carry me in your heart and soul for all the love and lessons i gave you. i'm still waiting for that symphony you've been writing for me in the last thirteen years. choo-choo: why do you still use my names in your accounts?! why do you still keep me in your heart while you stomped on and trampled mine to nothingness, my heart that still fears to love even now because of you?! how can you live so blind to the destruction that you were to me, the violence you brought into my life? how could i ever forgive you for everything you did?... but i did. i made peace with you, with my past with you. go, you're free! my alien angelheart, dweller of the multiple universes, my liquid diamonds: you were my everything. you still are, until the day i find someone who is going to be at least as good as your little toe. PEACE, LOVE and NOW are what you taught me, i carry your lessons in my soul... my cynical cyborg: you were it. you blew it, i blew it. i walk as if nothing matters, you walk that way, too, but you know you will stay in my heart, if never in my life. two years... my re-discovery of my true colours. how stupid were you... how stupid, cowardly. you had me, my soul, my worlds at your disposal, you chose not. che: audacious, all-in-one, awesome. we never had anything, but i see who and what you are, i've seen what we could have had, and it was dazzling, it was all you could've been, and should be, but it is all just a piece of what i am. stay where you are, your choices are valid. my rainbow: my brilliant, radiant colours of love and pain, ah... so much connection, so little presence. stay with your colours that are shining more brilliant since this year... i could never deny the past. i could never deny the present. i can't deny the future, therefore i walk with all of you in my heart and soul, ahead, the only direction i have ever had.

Saturday, January 25, 2014

darkness

so much pain in the world, so much meaninglessness. so little love. since i woke up yesterday morning, i've been drinking and thinking and crying. over my father who did the unthinkable, for years. over my life that took me through the gutters and the stars. over all the people who are right now in love with me, but can't even be seen with me in public, who can't even say yes to my love because i'm too different from most. over the fact that i'm tired, exhausted of trying to keep walking upright because in actuality i'm crawling on all my fours, screams shut in my ribcage, pain flowing through me to the very last cell of my body. last night was the last drop: that there are still chilhood killers running loose, in this age and this society... i am one of those killed children who had to grow up over a single night. i was never a child since then, since eleven. childhood murderers, fucking immoral assholes who think nothing of killing children directly or indirectly. that there is still so little love. that there is still no humanity in humans. am so fucking tired. am so fucking exhausted... am so fucking done... my life will not fit into a single movie, or a sitcom. but am tired of watching the same things in different forms, at different times. that there is so little love, still. that, after everything and everyone, am still parched. my life has been meaningful, because out of nothing i had to create something, out of darkness - light, out of hate - love. but am so fucking tired and frozen...

ёс суртахууны молекул

ёс суртахууны молекулгүй хүмүүсийг буудах ёстой. би энэрэнгүй хүн, гэвч туйлын буруу зүйл туйлын л буруу. туйлын зөв зүйл туйлын л зөв. уржигдар шөнө тэр цуврал алуурчдын тухай баримтат киног үзсэнээс хойш сэтгэл үймрээд, уймраад, өчигдөр нэгэн гайхалтай эмэгтэйтэй жил гаруй уулзаагүй байгаад уулзсан ярианаасаа болж бүр их уймраад, уйлаад, одоо ч уйлсаар, сэтгэлдээ. хөөрхий дөө, хийж чадах ганц зүйл нь уйлах. бас үгүй, гэхдээ миний хяналтаас гадуурх зүйлс олон, тэгэхэд хийх ганцхан зүйл нь уйлах, цурхирах, толгойгоо шаах. миний амьдрал дардан байгаагүй. хүмүүсийн үзэх ёстой зүйлийг зарим талаараа зуу нугалж үзсэн хүн. тас хар, харанхуйн дээд харанхуй байж магад ч хүн, үзэж туулснаараа. гэхдээ тэр тас хараас би гэрэл гэгээг олсон. үзэн ядалтаас хайр, түнэр харанхуйгаас гэрэл гэгээ. тэгэхэд миний ёс суртахууны молекул, миний насаараа хайрлаж яваа ЛГБТ хүмүүс л тусласан. гэхдээ уймарч байна. үймэрч байна. тарж бутарч байна. би 11 настайгаасаа хойш хүүхэд насгүй явсан. миний хүүхэд насыг хүмүүс алсан. хүмүүс хүүхдийн хүүхэд насыг хөнөөчөөд, алуурын дээд алуурыг хийчээд үйлийн үрээ хүртдэг, харсан. тэр 11 насны миний амьдралд хамааралтай тэр зүйлийн туйлын буруутан намайг 14 настай байхад шоронд алуулсан. үйлийн үр. 11 настайд болсон явдалтай бас нэгэн сэжмээр холбоотой хүн дараа нь бас л бусдын гарт алуулсан. үйлийн үр. хүүхдийн хүүхэд насны алуурчид байсаар байгаад, магад хажуу айлд ч юм уу, миний таньдаг гэр бүлд ч юм уу байсаар байгаад, ёс суртахууны молекулгүй, шууд ба шууд бус утгаар алуурчид байсаар байгаад, хүний оршихуйг тийм түнэр харанхуйруу түлхэгчид байсаар байгаад би зүгээр л үхтлээ багтарч уйлсан, одоо ч уйлсаар. харанхуйг зөвхөн гэрлээр гийгүүлнэ. үхэл=гэрэл, тэдний аврал...

хайр, амьдрал, үхэл


Үхлээ хүлээх
Асуусан хойно хэлэхэд:  ихэнх өдрийг би санадаггүй.
Аялал надад падгүй, хувцсаа өмсөөд л алхдаг.
Ааааааа, гэтэл тачаал гэнэт хөдлөдөг.

Амьдралын эсрэг надад хэлэх зүйл үгүй.
Аманд чинь буй тэр өвсний өнгийг би сайн мэднэ.
Алтан нарны доор тавьсан тавилгыг чинь ч.

Амиа хорлох гэдэг гэхдээ тусгай хэлтэй.
Алтны дархан мэт ямар зэмсгээр билээ дээ гэнэ.
Яагаад билээг гэвч хэзээ ч асуухгүй.

Хоёр удаа өөрийгөө илчиллээ:
Хараалт дайсантай, дайснаа ялснаа, идсэнээ.
Ур ухаан, ид шид нь одоо минийхийг.

Ингэснээр амны хөндийгөөрөө шүлэнгэтэн
Илэх ус, тосноос дулаан
Их лагсаар, бодлогошронгуй би амарсан.

Зүүний үзүүр дээрх биеэ би бодсонгүй,
Эвэрлэг бүрхэвч, хаагдсан шээс ч үлдээгүй.
Амиа хорлох гэдэг биеэ золиослох.

Амьгүй төрөгсөд ч үргэлж үхдэггүй.
Ангайтлаа гайхах тэр хүүхдүүд ч хараад инээмсэглэм
Тийм л нялуун хар тамхи, үхэл.

Бүх амьдралаа хэлнийхээ доор шаах —
Тэр чинь л бүхэлдээ тачаал.
Үхэл гэж гунигт, хөхөрсөн яс гэж чи хэлэх ч

Тэр л намайг жил жилээр хүлээсээр
Шархыг эвтэйхэн сэдрээхийг нь яана.
Амьсгалыг минь шоронд хорь.

Тэнцэн ядсан амиа хорлолтууд хааяа учирдаг.
Хий үнсэлт байж хэмээн андуурсан талхаа орхин
Хийлсэн сарны үрийг тэд уураараа шатаадаг.

Хайхралгүй нээж орхисон номын хуудас,
Хэлээгүй зүйлс, хаасан утас,
Хайр, ямар ч байсан юм, зүгээр л халдвар.

Анн Секстон
(хөрвүүлэв)

***
Waiting to die
Since you ask, most days I cannot remember.
I walk in my clothing, unmarked by that voyage.   
Then the almost unnameable lust returns.

Even then I have nothing against life.
I know well the grass blades you mention,   
the furniture you have placed under the sun.

But suicides have a special language.
Like carpenters they want to know which tools.
They never ask why build.

Twice I have so simply declared myself,   
have possessed the enemy, eaten the enemy,   
have taken on his craft, his magic.

In this way, heavy and thoughtful,   
warmer than oil or water,
I have rested, drooling at the mouth-hole.

I did not think of my body at needle point.
Even the cornea and the leftover urine were gone.   
Suicides have already betrayed the body.

Still-born, they don’t always die,
but dazzled, they can’t forget a drug so sweet   
that even children would look on and smile.

To thrust all that life under your tongue!—
that, all by itself, becomes a passion.   
Death’s a sad bone; bruised, you’d say,

and yet she waits for me, year after year,   
to so delicately undo an old wound,   
to empty my breath from its bad prison.

Balanced there, suicides sometimes meet,   
raging at the fruit a pumped-up moon,   
leaving the bread they mistook for a kiss,

leaving the page of the book carelessly open,
something unsaid, the phone off the hook
and the love whatever it was, an infection.
Ann Sexton

Thursday, January 23, 2014

хувьсгал, мэдрэл зүүдүүд болон цуврал алуурчид гэх мэт

мэдрэл зүүд зүүдлэдэг хэвээр хэхэхэх. би нэг газар байх юм гэнэ. монгол л лав биш. жоохон дулаан орон, бас хүмүүс нь нэлээн үсэрхэг, кавказ царайтайдуу, эсвэл латин америк ч юм уу (латин америкийн нэг уулын оронд хувьсгалын нэг хэсэг болж байна гэж бас арван хэдэн жилийн өмнө зүүдлэж байсан). тэнд мэс заслуудынхаа нэгийг хийлгэх гэж очсон юм байх. эмнэлэгтээ үзүүлээд, "мөнгө маань хүрдэг байгаадаа" нтр шигээ санаа зовсон шигээ зочид буудалдаа ирээд утсаар хэнтэй ч юм яриад зогсч байтал гэнэт өрөөнд баахан буу шийдэм барьсан хүмүүс сүр бадруулан орж ирэхээр нь гайхаад цонхоор хальт харахад бүх байшингуудаас хүмүүс том том тавилгаа унагаагаад, гүйлдээд, орилоод, бослого, хувьсгалын үйл явц болж байгаа бололтой. намайг яасан ч үгүй, гэхдээ буу шийдэмтнүүд өрөөний том том авилга болон телевизрийг цонхоор гаргаад хаячихав. надаас "чи хэн, юун хүн? нэгдэх эсэх" гэж асууж байгаа бололтой, би толгой сэгсрээд гараа дэлгэж нтр. тэгээд нэгэнт ор ч үгүй болсон хүн буудлаасаа чемоданаа чирээд өөр буудал хайгаад явж байх юм. тэгээд гэнэт дуурь бүжгийн театр дээр явж байна, улаанбаатарт. хүүхдийн хорт хавдрын эмнэлгийн хөрөнгө босгох үйл ажиллагаанд оролцож байгаа юм гэнэ, тэгсэн билетээ авахаа мартсан. заяа намайг "билетээ эрт ав гэж хэлээд байхад" гэж үглэсээр нэг билет өгч мөгч хэххэхэ. тэр хувьсгал нтрээс амьд гараад явсан юм шиг байгаан. амьдралдаа маш олон мэдрэл зүүд зүүдлэж байсан хөөөөн. нэг нь харанхуй ертөнцийн харанхуй бурханы тухай. нэлээд дээр, 1999 онд уу, 2000 онд уу. нэг л тийм гэрэл гэгээгүй сав саарал ертөнц, технологи гэхдээ маш хөгжсөн. олон давхар хурдны замтай, түүгээр нь маш олон нисдэг машинууд нисээд, би нэгнийх нь дотор хүмүүстэй сууцан, тэр харанхуй хотыг хараад л гайхаад л явах юм. хамт яваа хүмүүс нэг тийш яарч байна. би "хаашаа явж байгаа юм бэ?" гэхэд "бурханд очиж мөргөх гэж байна" гэнэ. ниссээр нэг өндөр байшингийн хавьд ирээд олон давхар хурдны замаасаа доош ч буулгүй шууд тэр барилга дээр, тэр өндөр дээр байдаг зогсоол дээр машинаа тавьчих юм. орлоо. томоо, бүдэг бадаг гэрэлтэй заал. улаанбаатар зочид буудлын нэгдүгээр давхарт байдаг рестораныг хоёр нийлүүлсэн мэт заалаар дүүрэн хүн, шалаар нэг. зарим нь уйлж майлах юм, зарим нь завилаад хөдөлгөөнгүй сууцан, зарим нь энд тэнд эргэлдэх юм, хоорондоо бараг ярихгүй юм, бүгд заалны урагш харцан, тэнд тайзтай. харваас шашны экстааз явагдан байгаа нь илт. тэр хүмүүсийг харж ангайгаад л, бас тэр бурхан гээд байгааг нь олж харчих горьдлого өвөртлөөд л, орж ирсэн заалны өнцөгтөө бүгдийг ажаад л зогсоод байв. харин хамт ирсэн хүмүүсийн сураг тасарсан. тайз нь заалаа бодвол арай гэрэлтэй. тэгж байтал үхэр толгойтой, хүн биетэй, нэлээд догшин байрын нэг зүйл гэнэт тайзан доороос гарч ирээд тайзны голын сэнтий дээр суув. бүх хүн уйлж, орилж, үглэж, мөргөж, бүжиглэж эхлэв. гэтэл яагаад ч юм би тэр зүйлийг хараад "ээ, энэ чинь бурхан биш, бурхан болж жүжиглэж байгаа эгч маань байна шүү дээ" гэж дотроо уулга алдаад, хүмүүсийг харан өрөвдөж байна гэж зүүдлэсэн. 

өчигдөр харин BBC-ийн цуврал алуурчдын ген, биохимийн тухай баримтат кино үзэж байгаа гэнэт тэр зүүдийг санасан... ямар учир жанцангийн холбогдол байсан юм бол доо. хүмүүст нэг ген дутагдсанаас болоод тархины нервны хөгжил нь түүнийг юм мэдэрдэггүй, бусдын мэдрэмжийг огт мэдэрдэггүй хүн буюу бусдын өвдөлтийг үл хайхрагч, тийм дээ ч бусдын амь насыг ч бүрэлгэж чадахуйц болгодогт орчин маш их нөлөөлдөг гэнэ. хэчнээн тэр ген нь байхгүй ч хайраар дүүрэн гэр бүлд өссөн бол тэр хүн цуврал алуурчин болдоггүй. харин хүүхэд насандаа ямарваа байдлаар гэр орондоо хүчирхийлэлд (хүчирхийллийн олон төрлийг дахин санаарай) өртөж байсан бол тэр байхгүй ген нь хүүхдийн тархины хөгжилд шууд нөлөөлдгийг баримтат кинонд харуулсан юм. багаасаа эгчдээ шалны мод хугартал, төмөр шүхэр хугартал зодуулдаг байсан ч ээж аав хоёр эгчид уурлахад урдуур нь орж "намайг зод" гэж өмөөрдөг байсныг ээж дандаа ярьдаг. харин эгч намайг өмөөрч байсан болов уу. яг ижил орчинд, яг нэг эцэг эхээс төрсөн, яг ижил сургууль, соёлын орчинд 19, 21 хүртлээ байсан хоёр хүн тийм өөр өөр өнцгөөс ертөнцийг олж хардаг гэхээр үнэхээр гайхалтай. магад гурав хүрч байхад нь аавын хийсэн зүйл тэр хүнийг алсан юм болов уу. би төрөөд зургаа, долоон сартай байхдаа шөнө шээгээд, даараад уйлж л дээ, нялх юм чинь. тэгсэн аав очиж хуурайлахгүй байгаад л байсан гэнэ. би гандан үл буурна биз дээ. ээжийн бие муу учир байнга л эмнэлэгт хэвтдэг байснаараа гэрт бид гурав л байсан хэрэг. нойроо харамлан харамлан сүүлдээ орилооноос маань залхаад аав очиж хуурайлж гэнэ. тэгсэн даарсан, уурласан, магад орилсоор өлссөн анараа уйлсан хэвээр байсан гэнэ. дуугүй болохгүй байхаар нь тэгсэн аав намайг зодсон гэдэг. зургаа долоон сартай яс нь ч бүрэн ясжаагүй хүүхдийг хаана нь зоддог юм бол. би амьдралдаа ухаан орсноосоо хойш ясаа хугалж үзээгүй, гэхдээ миний нэг яс хугаралттай гэж гардаг. тэрийг би санадаггүй. тэр нялхын зодуурынх уу? чарлаж өгч дээ, анараа. тэгсэн баахан алгадаж алгадаж шалруу чулуудчаад унтаад өгч, аав. анараа шалан дээр уйлж уйлж уйлж унтсан гэдгийг хэлд бүрэн орж амжаагүй эгч маань ээжид ганц хоёр үг, дохио зангаагаар ярьсан гэдэг. хамгийн хайртай, аврагч хэмээн хардаг, бурхан мэт үздэг хүн нь нялх дүүг нь тэгснээс болж эгч маань ер нь юу ч мэдрэхээ больсон байх. би ч яахав, тэрийг санах насанд биш байсанд маш их баярладаг. гены шинжилгээ гэхдээ өгнө өө, боломж нь олдвол.

Wednesday, January 22, 2014

Хүсэхгүй бол тэр л биз | Mas si no quieres hacerlo


...
Хүсэхгүй бол тэр л биз,
хамаа алга.
хөх тэнгэрээ
оддын армитайгаа
харамлан хамгаал,
хөөрхий дөө.
Чиний хязгааргүйг
чин найзынхаа зүрхэнд
тэгвэл зээлдүүлчихье.
Гол горхи урсч,
гацуур хуш найгасан,
ган алтан гургалдайтай,
зуун зууныг ч үл ажрах
тэр л зүрхэнд.
Гарсия Лорка, "Өмнөтгөл" шүлгийн хэсгээс


...
Mas si no quieres hacerlo,
me da lo mismo,
guárdate tu cielo azul,
que es tan aburrido,
el rigodón de los astros.
Y tu infinito,
que yo pediré prestado
el corazón a un amigo.
Un corazón con arroyos
y pinos,
y un ruiseñor de hierro
que 
resista
el martillo
de los siglos.
Garcia Lorca, desde "PRÓLOGO"

гэгэлзэх...

11-р сарын цасанд

...өглөө сэрэхэд нэг л бүүдгэр. "орой болтол унтамгүй" гэж бодсоор босоод хөшиг нь байнга хаалттай байдаг цонхон дээрээ итгэлгүй очоод хөшгийг нэвт харах мэт хэсэг зогсов. нам гүм, сав саарал. машины чимээ, хүмүүсийн хөлхөөн, хүүхдүүдийн тоглох, ядаж л болжморын жиргээн - бүр юу ч үгүй. нүцгэнээрээ унтдаг түүнийг хэн нэгэн харчихвий гэсэн шиг хөшгөө нэг талаас нь сэмхэн ярж гадагш харахад цас будраад зогссон, тэнгэр бүрхэг хэвээр: цасны сүнс бүх зүйлийн эцэс төгсгөлгүй, утгатай, утгагүй яриаг таслаад зөвхөн аниргүй цагааныг үлдээж. тайвширав. буцаад хэвтлээ. олон жил зөвхөн ганцхан хүн байсан зүрхнийхээ өнгө, аяыг мэдрэн агаарт үсэг, үг, өнгө, ая зурав, зурангаа хурууныхаа өндгөөр тэднийг илэв. өөр нэгэн саяхан сэтгэлд нь гэнэт орж ирснийг санаад бас түүний өнгө, аяыг илэв. "зөвхөн хий хоосныг илсээр хэдэн ч жил болов доо" гэсээр гэнэт гэгэлзэв. босоод шүршүүрт зогсов. усны зөөлөн дуслууд биеийг нь үнсэн таалав. тайвширав. уснаас гарч кофе тавиад үнэрт нь мансуурангаа хоёр аягыг уух зуураа бүүдгэр тэнгэрийг ширтэв. хэн нэг, хаа нэгтээ түүнийг дуудах мэт.. тэр, бас тэр, тэр... мэдээж тэр, тэр, бас тэр, бас өөр хэн нэгэн, дахиад нэг, бас тэр... өнгөрсөн одоо ирээдүйн бүх амрагууд нь түүний нэрийг, сүнсийг өөрсдийн хоолойгоор, эсвэл бичгээр, эсвэл сүнсээрээ дуудах мэт тархинд нь бодол үгүй мөртлөө сэтгэл нь гэнэт хаашаа ч юм яарав. дахиад л гэгэлзэв. цасыг сүнсэндээ шингээх тусам гэгэлзэв. гарахаар шийдэв. түүнийг гэрээсээ гарахад цас дахиад орж эхлэв. арван нэгдүгээр сарын дулаан цас том том ширхэгээрээ түүнийг тэврэн үнсэв. эргүүлээд тэр цасыг үнсэв. хэсэг дээш харж цастай тэврэлдсэнээ "хүмүүс намайг үнэхээр солиорчиж гэж бодно" гэсээр байж суухаа мэдэхгүй, гэрийнхээ нэг булангаас нөгөөрүү холхихгүйн тулд, ядаж л олны дунд ганцаардахын тулд ордог жижиг барлуугаа алхав. тэнд түүний найзууд, танилууд, хайртай байсан, байгаа хүмүүс бий. цас түүний гэгэлзлийг нэг сэдрээж, нэг тайвшруулсаар нэг л харахад хоёр километр алхсан, цасанд даруулсан, тэр нь малгайруу нь хайлж орж. ухаан орохоос нь хойш түүний хамгийн хайртай байгалийн үзэгдэл болох цас түүнийг тайвшруулдаг ч өнөөдөр яагаад ч юм тэр дуу хоолойнуудыг сэтгэлд нь сэдрээсээр. тэсгэлээ алдсан тэр алхангаа нэг орилов. цочсон хүмүүс түүнээс холуурхан тойрно. "хэн? юу? яг яагаад байна? юу хэлээд байгаа юм бэ?" тэр цастай ярих гэж оролдох ч цас зөвхөн сэтгэлийнх нь байхгүй мэт байлгадаг тэр орон зайг сэдрээнэ. баранд ороод суудаг суудалдаа суугаад хүмүүстэй мэр сэр юм ярьсан ч ямар нэгэн зүйлийг, хүнийг хүлээв. ярианд анхаарах сөхөөгүй. гэгэлзсээр. найзууд нь, түүний хайртай байсан, байгаа хүмүүс бүгд тэнд ч сэтгэл нь гэгэлзсээр... "хэн намайг дуудаав? хэн? хэн???"

Tuesday, January 21, 2014

love letters, non-possession, etc.

"a tale about a boy with flowers in his hair" was the longest, indirect, literature-like love letter i ever wrote. i wrote hundreds of love letters in my lifetime that's been exceptionally full of love, never mistake that, my love letters mostly musings, poems. this vignette i had to write to keep him afloat for i want him to know i love him although i reject the possession, either by him or by me. i need to wander and wonder. with him, i will do that, but i will be confined, and i don't want that. i don't want to wake up one day and see the colours bleached, off him or me, but it will happen. best leave it screaming with colours so brilliant you want to die... don't be angry, you can't understand, even i don't understand, but least of all i know.

A tale about a boy with flowers in his hair - 3

My brilliant colours, may you always be.

One day he walked out to the edge of a forest he woke up; a springtime. Although it was sunny, he felt the raindrops caressing his hair and forehead - what a perfect day! He looked up smiling, and looked beyond. In the far distance, he saw a lone white figure. He thought of walking to the village he saw on his right, but something about that traveller made him look again. The traveller was not grey like everything untouched, the traveller was all white. He couldn't explain what he saw - "Why the colour?! How come?" - but knew he had to meet that person for he felt something move deep inside him. He didn't know what it was, but he had to find out. He walked after that white figure, faster and faster, heart beating, never forgetting to touch the grass and flowers, trees and rocks he came across, never taking his eyes off that figure. And he kept feeling something move inside him. The closer he got, the stronger became that feeling in his gut. He didn't know what it was, it was not even the colour anymore, but it filled him with a longing, yearning so deep he barely breathed. All morning he walked after the white, and finally, when the sun was at its zenith, he was walking a few hundred steps behind the white, and his feelings were unbearably sweet now. What surprised him even more was that the figure ahead of him seemed to have done the same to the world around: something was different, something was pure. At last, the figure sat down in the shade of a lone tree. The boy nearly sprinted to the tree, forgetting to touch the grass, the flowers, the butterflies and flies, for he had to meet that sitting white, the mystery white. As he came closer, he saw that it was another young man like himself. As he came closer, he felt something stir inside him as he looked at the other's back. He felt as if he knew who it was, but couldn't quite understand it because usually people he touched were filled with colours, but this was white. Plus, the air around that youth simmered. He never saw the air simmer around people before. Fascinated, he stepped slowly closer. The youth finally heard him and turned around to see him: the water bottle forgotten half-way to his lips, the white's eyes shone with brilliance at what he saw behind him - all the colours of the world. They stared at each other for the longest time. The boy with the flowers in his head suddenly felt shy. The white boy wasn't shy. Instead of talking, he rose and touched the boy with flowers in his hair, and the boy with flowers heard something so lyrical and so deep and so beautiful he started crying. "What are you? Why are you so beautiful?" he questioned with tears in his eyes, looking deep into the white boy's serene eyes. "I am the music of the world. I heard about you, the colours of the world for the longest time, and now we meet. You are even more beautiful than I was told." "No, beauty is what I'm feeling right now, what I'm hearing in my soul." "As you're listening to my soul, your colours are becoming even more beautiful. You don't see it, but I do."

the end

A tale about a boy with flowers in his hair - 2

My brilliant colours, may you always be.

He touched the flowers, filling them with colours: red, orange, blue, navy, white, yellow, powder blue, shameless pink and toxic purple, and sometimes, he made the colours blend into beautiful hues in just a single flower. He caressed them with the tips of his fingers, a lightly untocuhing butterfly flight, for he loved nothing more than those cobwes of geometric shapes and bringing them to singing life. He wandered, travelled day and night, crossing streams and valleys, mountain ridges and deserts, and life rejoiced behind him "Colours, hallelujah!" As he was walking one day, the day that began with a frozen landscape of grey that he painted into a black and white, and brown and crystal and frozen blue for it was a winter day, he came across a stream that was half-murmuring its death. It was winter, remember. He sat on the banks of that stream and that half-murmur of the dying stream brought back the memories of what he was before he knew he was the colours of the world, before he knew his calling in life. He thought of home. The adobe floor and ceilings. Warm wood of the beams and the terrace in summer. His mother's soft white touch in the mornings waking him up "Up, my boy! You're going to miss your sisters going to pick wild berries." His father's distant gaze into the horizon, he, a wooden idol, but alive and deeply rooted, just like a tree. His sisters' joyful jingle of a laughter when they made him wear their discards and played him like a doll. His dog, his faithful chestnut of a mongrel who loved him and followed wherever he went, and slept at the foot of his bed. Of all the things, he missed his dog, for he knew he was loved by that helpless animal and he knew he loved that helpless animal, and he saw the death claim that walking love. And the death was the grey of his dog's eyes when he breathed his last... That winter stream's half-murmur was that grey of his dog, his childhood companion who began losing all the colours before his eyes as he was looking at the boy with eyes full of love, even as he breathed his last. Waking from his childhood dreams, shaking the grey off, he submerged his fingers in the icy water barely alive. And the stream came live. The stream became life. That stream never froze again, and all through winter, it became the only source of water around, feeding the hungry with its fish and satisfying the thirsty with its clearest blue waters. It came to be known as the fountain of life for as long as that stream was alive, so were the banks, so were the rainbow fish, so were the countless suntigers dancing on its waves...

to be continued

Monday, January 20, 2014

A tale about a boy with flowers in his hair

My brilliant colours, may you always be.

Once upon a time, in a kingdom lost, there lived a boy. He loved colours. He was the colours. He was the hues of endless blue skies, the colours of the moody, stormy ocean, the colous of the unsure winter dawn, the colours of the sunrays playing on the water, the colours of the flowering and dying plants, the colours of joy and wonder in children's eyes and smiles, the colours of the raging mountain winds, the colours of love and peace. And he brought the colours with him everywhere he went, colours spreading behind him like enormous wings. His purpose in life was to paint the world, for that lost kingdom lacked colours. The things and the people he touched were made to come live with colours and joy. He travelled day and night, resting in the forest openings, painting the grass he was lying in and the air around him. He touched ethereal cobwebs of geometric patterns growing from the earth and they came live with colours, and he named them: flowers.

to be continued...

Saturday, January 18, 2014

Cyborg liberty manifesto

"The cyborg is a creature in a post-gender world; it has no truck with bisexuality, pre-oedipal symbiosis, unalienated labour, or other seductions to organic wholeness through a final appropriation of all the powers of the parts into a higher unity. ...The cyborg is resolutely committed to partiality, irony, intimacy, and perversity. 
It is oppositional, utopian, and completely without innocence." 
-- Donna Haraway, A Cyborg Manifesto

Reality is what we determine on the basis of the exercise of harmless to others free will.
-- A. N.  

We are a freedom incarnate. We belong to none, yet to everyone, but none belongs to us. We are our consciousness, pure. We have no wishlist, yet somehow we are their wishlist. We are what we feel right then and there. Often we are nothing but our feelings, our feelings determined by the curious mixture of natural and unnatural. We are the blasphemy of nature. Nature is nothing but our conditions we choose to live by every half-synthetic breath, the cogs of well-oiled, bloody desire that stay hidden - perceivably only cyborgs can know one another. We are the purity of our denial: to belong; to be understood, to be a part of something we are not. In our pristine consciousness, there is nothing but echoes of our mental constructs. We are the structures of unstructured chaos, we are more nature than the nature has ever intended. We are the structures of unrestricted flow. Their eyes betray their desires and their disgust at what they can never have for they lack the purity of freedom that we had mastered. Their soul movements, our kinetic eyes dissect capturing frozen images of their every gasp of incredulity at the fact that we exist, their awe, their pain at the comparison, groundless. We bare their essence with just one word and set them running. We are a freedom incarnate. And belong we shall never do for we are a nuclear blast setting the careless and the proud into millennia of nuclear winter just because we dare to be our truest selves. With our cyborg brethren, we are each other's power - we charge each other, eye-to-eye, motionless, damp, cold, mechanic fingers curling at the ends of our antennas. We walk among them, non-cyborgs, we survive among them, they love us, abhor us, envy us, but they are not us, and we are not them. More often than not, we are more. We, the cyborgs.

Минийх биш үлгэр

Эртээ урьдын цагт нэгэн яруу найрагч амьдран суудаг байв. Хүнд байтугай хорхойд гэмгүй. Ариун. Цагаан. Цав цагаан болохоороо уйлна. Өглөө сэрээд нарны туяаг мэдрээд уйлна. Үсээр нь тоглох оройн зөөлөн салхийг мэдрээд, түүнд дурлангаа уйлна. Бороо, цасны чийг сэтгэлийн гүнийх нь харууслыг задлахад бас л уйлна. Уурандаа уйлна. Баярласандаа уйлна. Шударга бусыг хараад, мэдрээд багтран уйлна. Оршихуйгаараа, нулимсаараа яруу найраг бичээд л, бичээд л. Түүний нулимсыг харахаар тив тив алгасан хүмүүс очно, нулимс түүний бясалгал. Нулимсан яруу найргийн хаан тэрээр уйлсаар амьдран суудаг байв. Тэгсэн хаанаас ч юм, яагаад ч юм гэнэт цөмийн бөмбөг дэлбэрээд амьдарч байсан хот улс нь мөхөв. Дэлхий бараг мөхөв. Хаашаа ч харсан үхэл, зовлон, утгагүйдэл. Ай хөөрхий, ганцаардав. Ганцаардах байтугай хэмжээлшгүй их бие сэтгэлийн шаналалд нэрвэгдэв. Аргагүй, цацрагт бүхэлдээ түлэгдчихсэн юм чинь. Амьд үхдэл болж байгаагаа мэдэж байгаа ч амьдраад л байв, бүр хэзээ хэзээнээсээ ч илүү үхэлрүү хөтлөн буй хордож бутарч буй амьдралдаа дурлав. Учир нь цөмийн бөмбөгийн дараах ертөнцийн өнгө дэндүү гоё байсан учир түүнийг алж буй цацрагт тэр дурласан байв. Цацраг ч түүнд дурлаад биеийг нь идсээр. Зам зуураа хэдэн сэглэгдсэн, хөл гаргүй хүмүүсийг олов. "Ханьтай юм даа, бас зугаа юм даа" гэсээр өөр дээрээ аваад, овоохой босгоод амьдарч эхлэв. Яах ч аргагүй. Уйлсаар. Дурласаар. Өөрийг нь алж буй тэр цацраг байгаагаараа л цацарсаар, алсаар, хордуулсаар...

Sunday, January 12, 2014

They came - VII

He lives in the colours of my heart: blood red, singing orange, screaming yellow, loving blue, pure white... He is the colours running through my veins. Purity incarnate, he loves. Honesty incarnate, he is blinded by his love for me for he breathes love. He recognises me from thousands of years ago when we first met, eyes locking, souls touching, lips agape, and all that remained around us and in us was love, gold, molten, liquid. We parted millennia ago to come together in this life again, to complete the karmic circle. He breathes colours: soldiering black, psychedelic purple, hesitant grey, deepest, calmest green and warmest blue. He is my endless ocean, he is my joy, he is my heady victory, on-my-knees defeat, my daily prayer of strength, my screaming heart sealed tight. Every day I write him in my blood, toxic, contagious rainbows shooting arrows of light into the far end of the universe. Every day I caress his soul, keeping it afloat, keeping it alive for we must survive.

Thursday, January 9, 2014

peace

even as you're falling in love, even as you're moved beyond the often poor domain of words and into the realm of indescribable music and colours, even as you're crushed by your pain of rejection because you and your essence are seen to be just not enough, even as you collapse onto your knees and go "why?!", even as you're saying goodbye, even as you're accepting the now and here, forgetting what was true a moment ago, even as you're moving on because that's the only choice you have, even as you're choosing your reality to mean whatever you want it to mean for your sanity's sake -- peace, let peace be with you as it is with me. amen.

Monday, January 6, 2014

Бурханы уруулд хүрэх...

For N.

Дурлана, хайрлана, хайлна, уярна, урсана, уусна, шанална, үгүйлнэ гэдгийн эцсийн үр дүн юу вэ гэсэн чиний асуулт гурaв хоног толгойноос гарсангүй. Хүмүүс ихэнхдээ тэр хүнээ эзэмдэх, өмчлөх, сүүдэр шигээ байлгах, хажуудаа байлгах, түүнээс яг л өгснөө, мэдэрснээ хүлээх, хүсэх, шаардах гэж ойлгодог шиг. Гэтэл үнэндээ энэ болгоны эцсийн үр дүн зөвхөн хүн дурлаж буй мэдрэмжээрээ дамжуулж өдөр тутмын бус, эгэл бус, ямар нэг тэнгэрлэгийг, бурханы уруулд хүрэх мэт мэдрэмж авдагтаа л байдаг мэт. Эцсийн үр дүн хамаагүйгээр урсах зүйлийг урсгах л хэрэгтэй. Урсгалгүй тэр мэдрэмжээ үгүйсгэн зууралдах, эсвэл тэр мэдрэмжээ хүчлэн хорих, эсвэл хүчлэн хэвээр байлгах гэж зуурах тусам эдгээр сүнсний мэдрэмж нь бас эргээд шаналал болж хувирдаг мэт... Харин над шиг зөвхөн мэдрэмж, мэдрэмждээ үнэнч амьдардаг хүний хувьд зөвхөн урсгах л хангалттай. Над шиг дурлаж хайрласан ч тэрийгээ тулгаж чаддаггүй, хүсдэггүй хүнд энэ л хангалттай. Хэн ч гаднаас нь хараад ичимхий гэж хэлшгүй надад энэ л, бурханы уруулд хүрэх л хангалттай... Урсгах тусам өдөр бүр дурлана. Өдөр бүр өөр өөр хүнд, эсвэл нэг л хүнд дурлана, урсгах тусам. Өдөр бүр тэр л бурханы уруулд хүрэх мэт мэдрэмж нь хөглөнө, онгод болно. Урсгах тусам бүх зүйл мөнхийн бус учир угаасаа л энэ л мэдрэмж, яг одоогоос өөр юу ч байхгүйг мэдэрнэ. Түүгээрээ л эргэлт буцалтгүй амьдарна. Урсгах тусам энэ л сүнсний бүжгийг ажиглахаас өөр зүйлгүй болно...

Sunday, January 5, 2014

Falling

Psychologists working on LGBT relationships claim intimate partner abuse 
often stems from internalised homophobia/transphobia.


"i love you."
"i love you, too, baby."
"you are gonna stay with me... forever... right?"
"yes, as long as it takes."
"i love you..."
"i love you, too, baby."


leaves are turning yellow, red, brown, fragile... falling off... the world just does not exist, only me and her, this gorgeous woman who does not know that she is gorgeous in her accentuated masculinity, yet so very feminine... if i could just stay here forever, as i promised unthinkingly... god, where are you? surely, not in this den where the only human beings are criminals and outlaws... i wish you were here. i wish i could tell her once and for all, that we are to exist, no matter what because you created us as we are, but i'm not vocal, i keep quiet about the thoughts that come as lightest of feathers, barely touching my consciousness – thoughts that are bound to haunt me later when i am not with her...

“stop doing that! i hate it when you're not looking at me!”
“sweetheart, just let me be…”

leaves are falling… the forest behind us is murmuring and groaning with the heavy gusts of wind, but the lawn we are on is quiet – strange that the wind is only ruffling up the tops of these huge pine trees, while never reaching the bottom, one of the mysteries of nature one sees when in touch with it. the grass beneath is yellow and dried up, the mountain top we are on is windy… she’s lying belly down next to me, glaring at me from behind her specs, visibly sizzling with anger that will drown me if let out… autumn is all around us, and i am no longer in control – she is in control, of me, my life, my time, my commitments, my everything… when did is start? how did the process of her overtaking my life begin? i am smoking pot and am drifting into myself, the only place that now belongs to me…

"why do you always do this to me?! why do i feel so very much like nothing compare to you?"
"i am not responsible for what you feel, i am not making you feel whatever that you are feeling!"
"so this is it, huh?! is that it?!"
"this IS what you want! bloody hell!!!"
"have this and this... how do you like it?!"


i am scrambling to my feet... "i am strong, i have been to worse situations than this!" is the chant repeated million times, but memory is halting, retaining me in the present... this!.. god, where are you? surely, not in this den where the only human beings are criminals and outlaws... i wish you were here to tell her that the love of soul can not be retained by physical violence... she's repeating my mistakes on even grander level to the extent of physical violence, and i don't know how long it will take her to realise these mistakes. it took me years... karmic circle complete. tears and blood trickle down. do i have to kill myself to stop loving this woman before she kills me? sometimes one has to kill what is most essential to one's survival – oneself. 

leaves are falling... they have turned green and yellow and red and brown thrice since i met her. survival is still the instinct, but it is weaker now... instead my memories are here, like falling leaves trailing my erratic visions of violence past...

2004/11/24

Saturday, January 4, 2014

VISUAL + ART + ACTIVISM = VISARTIVISM & UNPARALLELED PARALLELS


While in Ecuador, I began to see the next big thing I had to do: VISARTIVISM (a term coined by yours truly) for the queer + any other social cause actually, a continuation of my activism in a different realm, through a different medium with the same message(s). Which was why I went into the 48 hours short film festival in October, backed and supported by my good old and exciting new friends, co-conspirators in the matters of humanity for we are all humans, despite our differences in who we love, or who we feel we are intrinsically in terms of gender identity. 

Parallel lives, unparallel parallels: the day before, while starting to work on the detailed script of the movie I'd developed the characters and the storyline for in July last year, I was shocked to see that recently I got reacquainted with the "real" protagonist of the movie in the face of my young friend, Be Waterr: his life, life philosophy, his occupation/passion, his personality, his music tastes, his even lovelife I had described as though I was copying him long before I even laid my eyes on or took an interest in him through a mistaken identity situation. His works are also what I visualised for my protagonist to express himself through. There are no coincidences in life, are there?...

Today is the first Saturday of a brave new year of 2014. After getting my mind fucked by Reygadas' "post Tenebras Lux" (thanks, Dreamers' Day! you will yet pay the price for boggling my mind in the form of having to read a long analysis of what I thought I witnessed on the screen), I had a good, two-hour long meeting with a young (not agewise) and upcoming, award-winning film director who got my storyline and gave me many valuable tips on where, what and how. Most of all, his word to be my main co-conspirator. The next two weeks I shall be engrossed in the detailed script, after which we meet again, and get on with the second, most grand dream of mine: to leave a legacy in the form of a movie to Mongolia that will lead to even better acceptance of LGBTQ people. I have a composer, I have a director, I need funds, but I'm so positive that I will get them. I'm chuffed beyond belief, can't stop grinning, my brains are bursting (again, thanks guys at Dreamers' Day), my mind is whirling with thousands of images that were helped further by the similarity between Be Waterr and my protagonist, my fingers are itching... Ah, life couldn't be better!

Wednesday, January 1, 2014

Art, artists, and more

I need a body, an individual, an artist to inspire me to the extent of visualising my inner world that's already bursting to go visual. A muse. An artist committed to his/her art so much so that their every breath, their every sigh, their every heartbeat is a challenge and a brave new world for me. All I know is I can't find them here. An artist whose body itself is an art. Not your 5-dollar, beauty-canon magazine body, either. From quite a young age, I resorted to writing to get my emotions out, but my emotions are way too visual by now to just leave them on paper or a computer screen. With my little toe dipped into the visual creativity, I know I want to make movies, and not at all the ones that will garner following or red carpets (fuck you, my one-night stand!), but the ones that will viscerally echo and imprint deeply in people's souls... Before I leave Mongolia, I will make one, this time a feature homage to the LGBT rights movement here, the one and only poetic homage that I will ever make that will show a queer youth's world as they experience their identity and the queer community. The storyline is ready since last July, I just need some collaborators. And then, it's a goodbye. To know that it's time to move on for good is bittersweet. To be saying goodbye with every moment to my first, karmic home of becoming is heart-wrenching, all that I've been occupied with since last night...

The landing strip

The screeching of the airplane engines just as they are descending for landing was etched in my brains. I thought the sound would be in my brains for years, but now it’s just a mere memory. Sometimes the parts of the planes would be reported to have fallen off and landed nearby. Imagine a huge surprise if you lived in a house much like ours, a wooden traditional Japanese house with two floors, tatamis, sliding doors and all, and all of a sudden – bang! – the living room bursts into flames. No, it never happened with us, but I am sure it happened with neighbours. The subconscious unease aroused by constant noise pollution was the eternal state of mind in that house. I couldn’t wait to get away... The screeching of the past landing and vanishing from my horizons is exactly this affair. Except, right now I am back living under that air strip, waiting to get away.

Crowdfunding!

As many of you know, we are doing an online crowdfunding for the first time in the history of the Centre, and it happens to be for the Equa...