Saturday, January 25, 2014

хайр, амьдрал, үхэл


Үхлээ хүлээх
Асуусан хойно хэлэхэд:  ихэнх өдрийг би санадаггүй.
Аялал надад падгүй, хувцсаа өмсөөд л алхдаг.
Ааааааа, гэтэл тачаал гэнэт хөдлөдөг.

Амьдралын эсрэг надад хэлэх зүйл үгүй.
Аманд чинь буй тэр өвсний өнгийг би сайн мэднэ.
Алтан нарны доор тавьсан тавилгыг чинь ч.

Амиа хорлох гэдэг гэхдээ тусгай хэлтэй.
Алтны дархан мэт ямар зэмсгээр билээ дээ гэнэ.
Яагаад билээг гэвч хэзээ ч асуухгүй.

Хоёр удаа өөрийгөө илчиллээ:
Хараалт дайсантай, дайснаа ялснаа, идсэнээ.
Ур ухаан, ид шид нь одоо минийхийг.

Ингэснээр амны хөндийгөөрөө шүлэнгэтэн
Илэх ус, тосноос дулаан
Их лагсаар, бодлогошронгуй би амарсан.

Зүүний үзүүр дээрх биеэ би бодсонгүй,
Эвэрлэг бүрхэвч, хаагдсан шээс ч үлдээгүй.
Амиа хорлох гэдэг биеэ золиослох.

Амьгүй төрөгсөд ч үргэлж үхдэггүй.
Ангайтлаа гайхах тэр хүүхдүүд ч хараад инээмсэглэм
Тийм л нялуун хар тамхи, үхэл.

Бүх амьдралаа хэлнийхээ доор шаах —
Тэр чинь л бүхэлдээ тачаал.
Үхэл гэж гунигт, хөхөрсөн яс гэж чи хэлэх ч

Тэр л намайг жил жилээр хүлээсээр
Шархыг эвтэйхэн сэдрээхийг нь яана.
Амьсгалыг минь шоронд хорь.

Тэнцэн ядсан амиа хорлолтууд хааяа учирдаг.
Хий үнсэлт байж хэмээн андуурсан талхаа орхин
Хийлсэн сарны үрийг тэд уураараа шатаадаг.

Хайхралгүй нээж орхисон номын хуудас,
Хэлээгүй зүйлс, хаасан утас,
Хайр, ямар ч байсан юм, зүгээр л халдвар.

Анн Секстон
(хөрвүүлэв)

***
Waiting to die
Since you ask, most days I cannot remember.
I walk in my clothing, unmarked by that voyage.   
Then the almost unnameable lust returns.

Even then I have nothing against life.
I know well the grass blades you mention,   
the furniture you have placed under the sun.

But suicides have a special language.
Like carpenters they want to know which tools.
They never ask why build.

Twice I have so simply declared myself,   
have possessed the enemy, eaten the enemy,   
have taken on his craft, his magic.

In this way, heavy and thoughtful,   
warmer than oil or water,
I have rested, drooling at the mouth-hole.

I did not think of my body at needle point.
Even the cornea and the leftover urine were gone.   
Suicides have already betrayed the body.

Still-born, they don’t always die,
but dazzled, they can’t forget a drug so sweet   
that even children would look on and smile.

To thrust all that life under your tongue!—
that, all by itself, becomes a passion.   
Death’s a sad bone; bruised, you’d say,

and yet she waits for me, year after year,   
to so delicately undo an old wound,   
to empty my breath from its bad prison.

Balanced there, suicides sometimes meet,   
raging at the fruit a pumped-up moon,   
leaving the bread they mistook for a kiss,

leaving the page of the book carelessly open,
something unsaid, the phone off the hook
and the love whatever it was, an infection.
Ann Sexton

No comments:

Post a Comment

Бусдын эрхэд халдсан утга агуулга бүхий комментуудыг хэвлэхгүй болно.

Crowdfunding!

As many of you know, we are doing an online crowdfunding for the first time in the history of the Centre, and it happens to be for the Equa...