Monday, March 31, 2014

амьтны хүрээлэн

өнөөдөр нэг эмэгтэйг ажилд авах санаа өвөрлөн ярилцлаа. тэгээд нэлээд ярилцаж байгаад дотроо бугшаад байсан нэг зүйлийг ам хэлэрээ гаргачихсан чинь маш их тайвширсан шиг байна. "би, ЛГБТ хүмүүс бид, амьтны хүрээлээн биш". ЛГБТ хүмүүс гэхээр л бүр зүгээр л шоу цэнгээний гол үзмэр болсон, түүнийг нь ч бид өөрсдөө бас өөгшүүлсэн энэ байдлаас залхахын дээдээр залхаж. дээр нь ялангуяа би өөрөө, би гэж анархийг тунхаглан амьдрагч киборг (хүн машины эрлийз хүртэл хүний сүнстэй учир дурлаж хайрлана, шархална, цөхрөнө, мөлхөнө сүүлдээ болино) амьтны хүрээлэнгийн үзмэр биш. намайг хүн утгаар нь харж чадахгүй байгаа бүх хүнд "баяртай" гэж хэлж эхэлснээрээ үргэлжлүүлэх ёстойгоо хоёр хоног бясалгаж гашилгасан, өчигдөр шөнө эцэстээ тулсан. ханачихсан байлээ, анараа. хүн буюу хүний мэдрэмжийн бүх зүйл байдгийг, хэчнээн хааяа илэрхийлж гаргахгүй ч нүдэн дээрээ нүүрэн дээрээ ил гаргадгийг олж харвал хар, үгүй бол зайл. энгийнээс энгийн. одоо тэр аргадах маргадах, хүлцэх хүлээх, хамгийн гол нь амьтны хүрээлэн байхаас, инээд доог тохуу болохоосоо залхаж. дэндүү бодсон, дэндүү бат болгосон. намайг "огцомдож байна" гэж зарим найзууд хэлдэг, үнэндээ цаг минут үргэлж тархиа гашилгаж суудгийг хүмүүс мэдэггүй. огцом мэт харагддаг зүйлүүд үнэндээ миний хувьд бугшсаар яваад нэг тас хийсэн зүйлс л байдаг.  амьтны хүрээлэнгийн үзмэр мэт намайг санаж байгаа хүмүүст "баярлалаа, баяртай" :)))

a tale that's not mine

triple a
a poet in love with the radioactivity, the radioactivity in love with the poet... that night sometime in january you felt so deeply sorry for my love misfortunes with the boy with flowers in his hair (whom i only met because of you) that you cried your eyes out at your computer staring at the screen, rummaged for excuses to drop by, found none, still stomped over to see me. you popped in for a cup of hot tea and stayed on for twenty more hours, a lot more tea and a lot more beer. you arrived with red eyes, vodka breath, pothead and the allegorical gift of the radioactive poet's life tale... you said you would outlive everyone, and i trust you. i know you will for you and i, the mirror images in some ways, know that sometimes the words we speak are prophetic. so fulfill your prophecy, bury me when i'm dead in another eight-nine years. bury me, caress my soul on its last journey with tales of bygone times, kiss my soul with your tears, promise me...

Sunday, March 30, 2014

amok

runningincirclesinmyheadrunningamokican'tsitanymoreican'tconcentrateiamfuckingupthisjobthatmustbedonebytomorrowmorningafteraweekiamjustabouthalfwaythroughwhatthefuckandtomorrowihavetointerviewpeoplebutlookatmehemorragingiamfuckingeverythingupican'tsitstillifidoiwillgocrazyineedtomoveineedtotouchsomeoneapartfromsissiawarmbodysomethingoutsidethisspacesuffocatingmyhead'sgoingtoburstamgoingtoburstfromwithinwitheverythingican'tholdinsideanymorethismostlyslapinthefacedisbeliefminorlyrageatmyselfican'tdoitanymoreit'stoomuchcan'tcan'tcan'thavetokeeprunningrunningrunningrunningrunningwordsthatstainedmysoulwordsiwon'tforgiveamokamokamok

Saturday, March 29, 2014

running towards minotaur

lost, so lost in the labyrinth of emotional and mental hues. for once, these hues are unbearable, oppressing, and all around me. the tiniest move of my eyeballs magnifies everything, i see everything as monstrously big and terrifyingly distorted. me, i'm just a speck of nothing, i know it, i see it, i am it. terrified and frozen, i adjust, i still my heart that's beating like a caged for the first time bird, i bait my breath - not a sound must escape - i must not be noticed, i must become the observer, the ultimate observer, and to observe fully, i must stay this tiny insignificant speck of nothingness. i merge into the air with terror and pain now in my every cell. i want to breathe, i want to breathe, my ribcage's been hurting for so long, but if i do, not a breath would emerge, but a blood-curdling inhuman shrill. so i run. i run amok from a corner to another, rounding one after another, but the monstrous and mocking hues all around are closing in, closer and closer, mocking, mocking, mocking, so i run faster and faster. it doesn't matter that now my rugged breath is a non-stop screaming that can be heard for miles around, and it doesn't matter that i am falling, breaking skin on my hands and knees, my forehead, no, it doesn't matter, for everytime i fall, i know i am seen, and i must not be seen, i have to keep running with screams for breaths, with pain for blood, with terror for feelings. till i come to a stop where me and my emotional and mental hues can no longer kill me, where something else will kill me. if i let it. he sits there, in the middle of the labyrinth, a half-beast, a half-man, a powerful torso, powerful arms and powerful thighs, he's beautiful in his merciless, cruel perfection. he will tear me apart from limb to limb, limb by limb... minotaur, i am coming to you soon.

ps: after this madness dies down, i will laugh triumphantly to mark the victory over my obsessions.
pps: after all this madness dies down, i will "surgically" remove my bleeding heart to not go through this again.
ppps: after this madness is overcome, i will never get involved with people who habitually blame others for their own mistakes.
pppps: let it be. pain, incredulity (bloody hell, where did this one spring from?! i had to check the spelling to see if i was getting the word right! what all hides in my jumbled brains...), pain once more, a must-face reality of nothingness. let it be. after i empty (which takes longer than to fill), i will reemerge, the eternal phoenix... love played as if it was a game by people who don't understand that the love is all there is in this world to hold onto... when that's not understood, one has to let it all be. shut everything down and hibernate.

bleeding days and months

the howl of the wind through the cracks of time singing a symphony of lost, invisible things that haunt, 
engravings of pain all too weathered, nonetheless real...

bleeding december. bleeding, blundering, confusing and confused january that resolved into a bleeding happy february, the true beginning. sometime in the last week of january i felt something that was about to happen: advent of a new era in my life that was going to be heralded by someone extraordinarily special walking in and taking their place and space in my life for good. which happened. who would have guessed that those bleeding happy days of the first days of the new year would die just as quickly as inexplicable bubbles of existential delight popping out of the mar of ordinary to fill my world with hitherto unknown emotional landscapes when i was plunged into a deep abyss of uncertainty and horror at the prospect of possibly having to battle something that i never thought i would have to battle in the first place. and on and on and on and on it went: the uncertainty of the circumstances, the uncertainty of reciprocity, the uncertainty of next steps, mutual inability, mutual disability, mutual muteness and deafness... bleeding, bleeding, dying march... the dying march when those days of february i held onto as the happiest but also most painful memories, the days that committed suicide just like those invisible letters of ashes on the staircase, the steam-writing on the windowpane, meanings lost in time, meanings denied, meanings meaning nothing at the end of the day. bleeding, bleeding, bleeding march, be gone. come april, come may, come june, come july, come august!... where will i be travelling then in terms of the realm of senses and thoughts? hopefully not in this bleeding, bleeding, bleeding bath of nothingness and pain of absence.

Wednesday, March 26, 2014

rest in peace

drifting in and out of nameless sadness. engulfed by it. feeling unable and unwilling to verbalise. at times like these, i choose sleeping. the two days i spent in bed mourning the loss of an uncle who, upon meeting my exes, never looked at me or them sideways, who grilled my ex-wife just like a father should upon my introduction of her. the uncle who gave us the khadak as a blessing to a newly married couple. the only surviving uncle i had from my father's siblings. drifting in and out of painful sadness. the last time i saw him was the day i got back from istanbul. i heard from my cousin that he went downhill quite suddenly the week i was in istanbul, the week that i pined away after someone who didn't care enough to even be by my side when with all said and done i was dying of terror and pain of my own... the last few nights in istanbul when he chose silence as a means of communicating with me, when all i felt was being shut off unduly and painfully, i made my decision to move ahead, to still my screaming heart... still struggling to keep up with that as everything that amazes me i still want to show him, share with him, as with everything that hurts me, i still want to share all that with him... those two days in bed, i was drifting between two realms of memories, one of a family member, one of a family-could-have-been. on the afternoon i got back, my uncle was already hooked up to the oxygen machine at home: shortness of breath, heart palpitations caused by the lung cancer that has spread throughout his body and was eating him away and pain, pain, pain. he had such a beautiful wife who loved him through thick and thin. she stood by him, loved him, cared for him, loved him, never gave up on him despite the foolishness that all men and women indulge in through the fault of youth and well, just life. they brought up a beautifully smart daughter, my cousin, who ran rampant as a teen, but who grew up into a beautiful, kind and wickedly funny woman. her eyes bespoke of the loss i shared: i sat thinking of my childhood summers that our two families spent together, how my uncle, her father, would tease us wicked that we were foul farters. as if he wasn't one himself. he was often farting in his sleep. i guess a family trait, as so did my father. the summer house property that our two families shared for 2-3 years just before the transition hold some of the best childhood memories, right before the puberty hit, too. we were careless kids, and we had been wicked in so many ways, both tomboys, but the adults, our parents always looked on with love. he often told us the things from those summers that even my cousin and i didn't remember, which is a wow. to be honest, when i was a kid, he was often drunk, something that he learnt through his lifetime of work with the intelligence, but he was kind. he had a goodness and gentleness of heart that many men in my family have. the last twenty something years since the transition, he had been working on rehabilitating the victims of political repression, being involved on the draft law on rehabilitating such victims, and involved hands-on in the implementation of the system. and well he should have as both my father's and mother's families had such victims of political repression. my uncle, beloved uncle... rest in peace. oum ma ne pad me hum. may you have exhausted your karma, may you find buddhahood.

Monday, March 24, 2014

үл үзэгдэх захидлууд

цонхон дээр нэг үл үзэгдэх захидал байхыг би сая л олж харлаа. "би энд хүлээж л байна." юуг хүлээсэн хүн хэзээ үүнийг бичсэн юм бол. илүү ч үгүй, дутуу ч үгүй: "би энд хүлээж байна." заримдаа үл үзэгдэх захидлууд шатаасан үнс, цантсан цонхон дээрх утгатай утгагүй хурууны мөр, хүний үнэрээр ирдэг. яах гэж, хэнд, юу бичдэг юм бол, бид... үл үзэгдэх захидлууд амиа хорлосон хүний сүүлийн үгтэй адил мэт. тэр үгийг нь хэн ч сонсоогүй. хэн ч хараагүй. гэсэн ч байсан. түүх гэдэг бичигдсэн учир л түүх болдог юм уу? мэдэрсэн учир, байсан учир түүх болдог юм уу? түүхчид "бичигдээгүй бол байгаагүй" гэж хэлэнгээ өөрсөддөө эргэлздэг болов уу. хүн амьсгал хураах тэр мөчид эсвэл тархи нь уусан эмэндээ хордоод солиорлын дээд цэгт хүрч, хий хоосон зүйлсийг хардаг (миний бие дээгүүр дүүрэн цагаан хулганууд гүйлдэж байсан тэр зураг, мэдрэмж одоо хүртэл, хорин зургаан жилийн дараа ч амьд байдаг), судсаа ханасан бол харин гүн гүнзгий цэвдэгт автдаг. сүүлийн үгс, сүүлийн үгс гэдэг үл үзэгдэх, харагдах захидлууд. хэн нэгний эцсийн амьсгалын цөхрөлийн шивнээ, гэхдээ үндсэндээ орь дуу надад өд сөд мэт мэдрэгдэж байсан... ухамсрын түвшин биш, бүр зөвхөн зөв совингийн өд сөд. өнөөдөр нэгэн амиа хорлолтын тухай сонсоод сэтгэл минь цочирдсонд. "би яаж чадах байсан бол?" гэж өөрөөсөө асуусан. гэтэл даанч би тэр хүнийг таньдаг байгаагүй. миний сайн таньдаг, таньдаг учир гоо сайхныг нь дэндүү мэдэрсэн, амьдыг нь хайрладаг нэг ч хүн амиа хорлох гэж оролдож байгаагүй, тэрийг нь би хэзээ ч зөвшөөрч байгаагүй. надад тийм зүйл мэдэгдвэл тэрийг нь таслан зогсоож зөвхөн хайр өгдөг учир... гэхдээ үхэл үхэл үхэл үхэл үхэл үхэл үхэл... амьдарч буй бидний хажууд алхсаар. үл үзэгдэх захидлууд, өд сөдний сэвэлзээ... ум маа ни пад ме хум.

Wednesday, March 19, 2014

ХДХВ ба хайр

сар хагасын өмнө би ХДХВ-ын халдвартай байж магад гэсэн зүйл сонсов оо, хөөрхий. гүн гүнзгий шоконд шаасан даа, харин ч нэг. гурван сар хориод хоногийн өмнө хийсэн сүүлийн сексийг би өөрөө нэг их хүсээгүй ч хоёр жил "алсаас" хайртай явсан хүнээсээ сэтгэлээ бүрмөсөн салгахаар шийдсэн байсан тул "түй, яадын цус" гээд оролдож үзсэн байх нь. шилжилтийн дараах миний хоёр дахь гей секс. бүх, бүр бүх шүү, зүйлээ золиослон барин тэгэхгүй л бол үхэх байсан хүйсийн шилжилтээ эхэлсний дараа юуг яаж хэрхэн мэдэрсэн тухай хог новш болтол нь энэ орон зайд ярьсан ч дахиад давтахад шилжилтээсээ өмнө зөвхөн эмэгтэйчүүд, за бас ганц нэг тохиолдолд алсаас эмэгтэйлгийн эмэгтэйлэг банди нарт дурлаж байсан би анх эр хүн шиг эр хүнд, тэр нь бас гей ээ, ядаж байхад, дурлаад өөрөө шокроод бараг л жил явсан. за тэр яахав, тэгээд өнгөрсөн жилийн сүүлрүү ороход хамгийн сүүлд өөртөө ганц нэг шөнийн зугаа, хичээл болгосон тэр залуу ХДХВ-тэй гэсэн мэдээг сонсоод ёроолгүй, тас харанхуй газрын гавруу унасан байх нь. он гарахаас өмнө шинээр эхэлсэн хайр дурлалын түүхийн баатар хажууд минь байсан л, тэр үед. бие биедээ хүрч чадахгүй, угаасаа ч намайг транс утгаар хэчнээн татагдаад, дурлаад байгаа нь нүдэн дээр илт ч тэр яах ч учраа олохгүй, би ч бас түүний орон зайг хүндэтгээд, сонголт хийхийг нь хүлээгээд, жоохон гайхаад л байсан бид хоёрын нөхцөл байдал ямартаа ч сексрүү хандаж байгаа гэж баяссан би тэр мэдээг сонсонгуутаа түүнд хэллээ: "сүүлд унтсан залуу маань ХДХВ-тэй болж таарчээ" гэж. "өнөөдөр шинжилгээ өгсөн, гэхдээ цонх үе учир сарын дараа дахин шинжилгээ өгнө" гэж. тэгсэн тэр маргаашнаас нь шууд өөр хүнтэй болзож эхлэв ээ, хөөрхийс. харин би үхтлээ түүнд дурласан ч үг дуугүй "амжилт" гэсэн шигээ л үлдсэн.

яг тэр үеэр монголд ирсэн байсан нэг найздаа түүний тухай ярьж байгаад "өө нээрээ намайг халдвартай байж магад гэдгийг сонсоод тэр шууд өөр хүнтэй маргаашаас нь болзож эхэлсэн" гэв. харин тэр найз маань "тиймхэн зүйлээс болж, бүр баталгаажаагүй оношийн төлөө чамайг орхиж явах хүн чамд хэрэгтэй юу, анараа? бодоорой" гэснийг нь зөндөө бодсон. бодоод бодоод эцсийн дүндээ өөр дээрээ бодлоо л. "нээрээ би нэг хүнд дурлаад, бас тэр хүн маань ямар нэгэн байдлаар бие эрхтэний хувьд өөр, дээр нь ХДХВ-тэй байсан бол би яах вэ?" гэж. үнэхээр миний дурласан, дурлал нь хайр болсон, миний хамгаас эрхэм хүн бүх хүмүүсээс өөр бие эрхтэнтэй бас ХДХВ-тэй байвал би тэр хүнийг сонгож чадах уу гэж. тэр үед ч, одоо ч миний хариулт яг ижил: хэрэв би үнэхээр л дурласан бол, тэр хүнээс өөр хүн надад хэрэггүй л бол миний түүнийг хайрлах нь хэнд хамаатай юм, тэрний ХДХВ-тэй нь ч хэнд хамаатай юм. нэг нь ХДХВ-тэй, нөгөө нь ХДХВ-гүй олон л хосууд олон жил хамт амьдраад л болоод л байдаг хойно, тийм хосуудыг ч зөндөө л харж л байсан. тэгээд л бодлоо: ХДХВ-тэй хүмүүс нээрээ өрөвдмөөр юм даа гэж. хайр дурлалын хувьд над шиг шилжилтэнд орсон бие эрхтэнтэй хүнд сонголт маш бага болдог, дээр нь ХДХВ-тэй болчихвол тэгээд л "конец фильма", амиа хорлохоос өөр аргагүй юм уу даа гэж.

аан тийм, нээрээ би шинжилгээгээ баталгаажуулсан, гурван сар хориод хоногийн хугацаа бол хангалттай, ХДХВ-гүй гэдгээ сонссон өчигдөр миний хувьд амьдралын минь цоо шинэ хуудсыг эхлүүлснийг хэлэхээ мартаж. хэнтэй ч, хэзээ ч дахиж ямар нэгэн байдлаар эрсдэлтэйгээр унтаж хэвтэхгүй (жишээ нь, бээлийгүй шаахгүй, кондомгүй хөхөхгүй гэх мэт). цэв цэвэрхэн цааснаас эхлүүлж байгаа хаххахх. гэхдээ энэ сүнс гэдэг урхаг, мунхаг, нэг дурлахаараа үхтлээ дурладаг, мартталаа үхэх гэж байгаа юм шиг шаналдаг эрхтэнг алж хаямаар байна. хэчнээн ч жил хэчнээн ч хүнд сийчүүлэв дээ хөөрхий. одоо боллоо штээ.

Sunday, March 9, 2014

Б-д
сөнөж буй надад ямар ч сонголтгүй мэт
сэтгэл оюуныг минь басах тэр захидал
чичирхийлсэн гар мэт намайг эрсээр
холоос багалзуурдах, цөхрөл урсгах.
намайг бүрэлгэчээд хайртай гэв үү?
нандин эхлэлүүдийг минь алчаад хариу хүлээнэ үү?
солиорол, шаналалаас өөр юу ч алга, энд.

өнчирсөн, би, үгүй болсон.
өнгөнүүдээс минь өөр юу ч хэрэггүй.
өнөөдрийг л давчихвал
маргаашдаа үүрд шингэнэ.
өнөөдрийг л давчихвал...
2014/3/9

Crowdfunding!

As many of you know, we are doing an online crowdfunding for the first time in the history of the Centre, and it happens to be for the Equa...