Wednesday, April 30, 2014

шивээс, амьдралын мод, хайр

бодож бодож бодож нэг шивээснийхээ санааг олсон. хайртай хүнээсээ зургийг нь гаргаад өг гэж гуйх гэснээ больсон. өөрөө өөрийгөө илэрхийлэх тэр зургаа би өөрөө олж харах ёстой гэж бодсон. дээр нь түүнийг дахиж зовоохыг хүсэхгүй байгаа. амьдраг. амьсгалаг. яваг. сэлэг. туулаг. нэрмээс болж байсан л байж таараа, би гэж хүн. хэдэн хоногийн өмнө хараад үхтлээ хөөрөөд бараг л уйлахаа шахсан. тэгээд л зам гарч гүйнгээ уйлсан. жаргалтай харагдана билээ. болж дээ. хайртай хүнээ жаргалтай харах шиг жаргал, бас цөхрөл байдаггүй. яваг. угаасаа ч минийх байгаагүй. болгох гэж оролдсон ч эцэстээ үнэнтэйгээ эвлэрсэн: хэн намайг тоов аж. тэгээд бодчихоор амар, амьсгалж болж байгаа.

шивээсний тухайд: амьдралын эх булаг гээд кино байдаг даа, даррэн аронофскигийн амьдрал, үхлийн чанадад очсон агуу хайрын түүх... тэрний модыг арьсан дээрээ сийлүүлнэ. би өөрөө мод учир. нэг хүний хэлснээр цэлийсэн тал дээр ганцаараа ургасан аварга том мод юм гэнэ билээ. бас эзэнгүй байшин юм гэнэ билээ. аль аль зүйрлэл нь надад үнэхээр таалагдсан. мэдрэмжлэг сүнс, тэрийг хэлсэн охин. харин арьсан дээрх мод маань киноны майягийн соёл иргэншлийн амьд мод биш, небуларуу хөөрч буй олон мянган жилийн дараа үхлээр, бутралаар эргэж мөнхийг олж байгаа, гэгээрэлд хүрэхээр хөөрч буй үхэлд идэгдсэн мод. "death is the road to awe", "together we will live forever" гэсэн бичиг. бичгийг тойроод миний өмнөх бүх насны, амьдралуудын тойргууд. шивээсний өнгө ихэнхдээ цагаан, жоохон шар, бор, ногоон, хартай.

амьдралын минь, сүнсний минь мод. үнэнийг надад харуулахын тулд хэдэн мянган жил энд төөрсөн бэ, би, намайг төөрүүлсэн бэ, энэ болгон. хэлж мэдэхгүй. мэдээд ч хэрэггүй, мунхагтаа ичимз. гэхдээ энэ нас, энэ цаг хугацаа, энэ орон зай, миний энэ л хэн ч ойлгодоггүй, ойлгохыг ч л хүсдэггүй ертөнцийн минь өнгө хөг, өнгөрсөн одоо ирээдүй бүгд яг энд байна. байсаар л байна. хаашаа ч явахгүй. сүнсний мэдрэмж үргэлжилсээр. эндэх бүх зүйлд ороогдсоор ч хүлээсүүд жил ирэх тусам суларсаар. хайраас зуураад байдаг байсан маань хэвээр ч хайрын хүлээс суларсаар нэг мэдэхэд тавигдана. тавигдахдаа дэлбэрнэ. хэзээ ч эргэж ирэхгүйгээр сүнс минь ертөнцөд шингэнэ. "би", "үйлийн үр", эцэсгүй тойргууд бүгд задарна. хүлээх. тайван хүлээх л үлдэв. бүх зүйл явах замаараа, жамаараа явж байгаад ингэтлээ гүн бат итгэх цаг ирсэнд ч итгэмээргүй хэрнээ яг энд, яг одоо, үүрд ирчиж.

Tuesday, April 29, 2014

a baby

is the painting i bought today from Alimaa Choijil, the third of all paintings i kinda bought this year. bought a few paintings in my lifetime, but they never stayed with me: the eternal nomad, i left them all around the places i'd been to. never wanted to keep things. people - yes, but things, even the expressions of beauty - never. that's why it'd been so easy to part with my books - imagine, me, the lover par excellance of the written word, parting with books! it is a self-inflicted torture, always, if you ask me, but am exercising the art of detachment, remember - and paintings. this painting is different. it's not about delusion of self-grandeur that many artists indulge in wholeheartedly. it's not about love, oh no, not even a whiff of it. it's not even about the beauty (although it is a beautiful painting). it's not about ethics. it's not about one thing whatsoever.

when a human baby is born, the world is full of possibilities: the path they'll live. the experiences they'll have. the beauty and pain they'll internalise for however long they will live. at the heart of it all, they're pure. so pure that often just looking at them makes me cry (yes, the eternal teardropper). purity of their path, the instinctual knowledge that they have everything ahead of them, the life in all its ugly and beautiful aspects, as well as the grey, touches me viscerally. never parented but i know i'd be a great father. never a mother. but this, the painting... this painting is about karma, life paths we have open in front of us as pure beings. because despite the karma, we're all pure at the time we're born. we're a visceral beauty incarnate of possibilities and probabilities that will take shape through our environment coupled with our genes. millions of lives lived in one life, millions of paths taken in just a single life, all thanks to the quantum theory: the universe breaking down and multiplying at neckbreak speed every time we make a decision. this painting depicts the beginning and the continuum of it all, which was why i had to get it. thank god people are stupid to not see the the things that really and truly matter. thank god people are blinded by their self-importance. thank god people are way too materialistic to appreciate the meaningful beauty when they come across one. had it not been for all this, i'd've never had this painting sitting across from my bed right now, months and months after i'd laid my eyes on it the first time falling in love with the conceptual, simple beauty of it, and remninding me that all is not lost, that i'm yet to keep making choices, that i am yet to surrender, that every turn i take a new path of life opens. blue, red, pink, purple...

Saturday, April 26, 2014

love letters on a napkin

and i miss the hands that created poetry with colours for the lack of words. as i sit and write these words in a crowded club on a friday night, i again admit that words are just not enough, sometimes, that some of us express through different means, and that i am missing that medium in action, the witnessing of beauty coming to life in front of my eyes. all i know is i know nothing. all i have are words, and they were not enough to make you flow with absolute certainty. my words will never be enough. i am not enough, i will never be enough for you. but you, you were enough. more than enough. choices. choices that we make. choices that we don't make. and every time i'm at hanzo, i think of you because we had two dates there, the only one i've ever dated in hanzo. every time i'm in hanzo, i see in my mind's eye: you sitting comfortably next to me, not caring for what others would think of you and i, and creating poetry, while i watched you, your face, your hands mouth agape, in awe with your talent, in awe of you. when are you going to leave me alone in peace?!...

Thursday, April 24, 2014

dates, pasts, sordid parts

let me start with the sordid parts: i was unpleasantly surprised to know that the refugee agency staff are still failing to undertake necessary measures to stop deportation of asylum seekers in mongolia, failing to utilise already existing mechanisms. pleasantly startled because i was able to provide advice on good venues to pursue to the person who called me about that asylum seeker. another sordid part i am engaged in tonight is the reinstalling of the joomla on the centre's website. four years ago i worked on the website from scratch and built it, now am taking it apart. just like i do with sordid parts: i assemble them, ordering the disorder, and then, when i'm bored, i smash them to smithereens, disordering the order. never sick of that.

pasts: dear god/dess... my past's catching up with me. the one i left for the lack of courage after two years of being desperately in love with is back looming large in my life, and he's more beautiful than ever, inside and out. everytime we spend time together, i find myself falling in love with him just a little bit. what is WRONG with me?! he couldn't accept me for who i am, which was all that there was to our relationship, and knowing, fully knowing, i am still letting my emotions flow. he chose to shut me out when he couldn't handle the situation between us. then i shut him out because i couldn't handle it and i was bleeding like a maniac. then he shut me out because he couldn't handle my naked yearning. then i shut him out because i was bleeding and yearnng way too much for my own good. neverending process of mutual shutting and blocking. i guess i should rephrase the old axyom: a sure way to get over an old love is to fall in love, once more, with your even older love. at least, thank god i am no longer obsessing with the one who was the sole realm of my thoughts in the past four months. i paid my debt to him by paying what i could affort for the first gift (the second most beautiful gift in my life) that he gave me. he never asked for it, but i wanted to, because i don't want to owe him, because he owes me nothing.

dates: i'd rather not date again. if i could just find someone who would say "fuck everything. i love you, you love me, i don't care what others think, let's just give it a try to being together!". the fact that i had been in a singular one-way street of loving is killing me on a soul level, i find. if sissi didn't arrive in my life when he did, i might've already done something stupid. not really, but close enough... where are you?... you're definitely nowhere among the people i know because everyone i know is a total coward.

the first date since january

and all i ended up doing was talk about the one i am learning to let go... how pathetic am i.

Tuesday, April 22, 2014

Цэнхэр шувуу

Цээжинд минь чөлөөлөгдөхийг хүсдэг
Цэнхэр шувуу байдаг.
Хатуурхаж би түүнд
“Цаанаа бай,
Чамайг хэнд ч харуулахгүй” гэдэг.
Цээжинд минь чөлөөлөгдөхийг хүсдэг
Цэнхэр шувуу байдаг.
Цэн цэнгээр дээр нь виский асгаж,
Саарал утаагаар түүнийг утдаг.
Тэгээд
Төмсгөөрөө толгой хийгсэд, барменууд,
Дэлгүүрийн худалдагчид, хэн ч бай,
Түүнийг
Дотор минь гэдгийг хэзээ ч
Гадарладаггүй.

Цээжинд минь чөлөөлөгдөхийг хүсдэг
Цэнхэр шувуу байдаг.
Хатуурхаж би түүнд
“Дуугүй бай,
Баллах гээ юу намайг?
Бантанг нь хутгах гээ юу?
Борлуулалтыг маань, Европт шүү,
Бусниулах гээ юу?” гэдэг.
Цээжинд минь чөлөөлөгдөхийг хүсдэг
Цэнхэр шувуу байдаг.
Хэрсүүдээ би
Харанхуй шөнөөр
Хүн бүр унтсан хойно л
Хааяадаа түүнийг гаргадаг.
“Байгааг чинь би мэднэ.
Бүү гунь” гээд
Буцааж торонд нь хийхэд
Багахан ч гэсэн тэндээ жиргэх нь
Багтраад үхээгүйнх нь,
Боож алаагүйнх минь.
Тэгээд бид хоёр
Нууц хэлцэлдээ үнэнч
Уйлам сайхан унтдаг.
Гэхдээ би уйлдаггүй.
Харин чи
Уйлдаг уу?
Чарльз Буковски
орчуулсан ухаантай

Monday, April 21, 2014

Багтарч үхлээ буюу транс охид, бие эрхтэний автономи, биеэ үнэлэлт г.м.

Өглөө төвийнхөө фэйсбүүкээр үзсэн бичлэг намайг батралын байдалд оруулав. Тэр нь гайгүй болох биш бүр минут бүр ихсэх шинжтэй. Энд амныхаа сулиаг гаргахгүй бол хажуудаа байгаа хүмүүсрүү уураа гаргаж эхэлж магад.

Транс охидыг биеэ үнэлж байна хэмээн ТВ8 телевиз 2014 оны 4-р сарын 16-нд нууц бичлэг хийснээ цацсан байх юм. Тэрийг нь өглөө олж харсан минь энэ. Энэ асуудал үүх түүхтэй. Чингэлтэй дүүргийн эргүүлийн цагдаа 2014 оны 3-р сарын 26-наас 27-нд шилжих шөнө хоёр транс охиныг гадаа явж байхад нь "биеэ үнэлсэн" гэж баривчлаад, өглөө нь тэднийг байцаалт өгч байхад нь Нийслэлийн цагдаагийн дэд хурандаа Женисгуль хэмээх эмэгтэй ТВ8 телевизийг дуудан тэр хоёрын бичлэгийг бүрэн хийлгэсэн байв. Үнэндээ үнэхээр биеэ үнэлсэн үү, үгүй юу гэдгийг нь яаж тогтоосон юм? Яасан, ийш тийш нь гар хуруугаа хийж, үрийн шингэн байгаа эсэхийг шалгачих эмч Чингэлтэйд ажилладаг болчихсон уу? Хэзээнээс вэ? Тэгсэн бол овоо доо, зарим эрүүл мэндээ хамгаалуулж чадахгүй байгаа транс охид энэ аргыг хэрэглэж ядаж эрүүл мэндийнхээ үзлэгт орчихвол зүгээр шүү. За тэр тоглоом яахав. Цагдаагийн ч бай, сэтгүүлчийн ч бай ёс зүйд үл нийцэх энэхүү үйлдлээрээ хүний амь насанд шууд хүрэх үүд хаалгыг нээсэн асуудал үүссэн байсныг ЛГБТ Төв мэдээд яаралтай арга хэмжээ авч ТВ8 телевизийн мэдээний албанд транс эмэгтэйчүүдийн эмзэг байдлыг тайлбарлаад, ийн тэднийг гаргаснаар тэдний амь насанд аюул учирч болох талаар, ядаж нүүрийг нь гаргахгүй байх ёстой талаар албан бичиг явуулав. Мөн энэ талаар Хүний эрхийн үндэсний коммисст мэдэгдэв. Гэтэл ТВ8 телевизийнхэн энэ асуудлаар эргээд "нууц" сурвалжлага хийж, үнэхээр биеэ үнэлсэн ч юм уу, үгүй ч юм уу тэр охидын талаар ийм мэдээлэл цацсан байх нь бүх талаасаа огт байж боломгүй асуудал.

Биеэ үнэлэх гэдэг эцэстээ нийгмийн эрх мэдлийн гадна үлдсэн хүмүүсийн эсрэг эрх мэдэлтнүүдийн (шууд утгаар эрх мэдэл гэдийг зөвхөн засгийн газар гэж үзэхгүй, үүнд нийгмийн хэм хэмжээнд "энгийн" хэмээн тодорхойлогдсон бүх хэм хэмжээ, тогтолцоонууд багтдаг) гаргаж буй хүнлэг бус байдлын гэмт хэрэг гэдгийг хүмүүс минь ойлгооч ээ. Хэн ч хүссэндээ, үнэхээр секст дуртайдаа биеэ үнэлдэггүй. Секст дуртайдаа явж байгаа хүмүүс сексдээд л явдаг юм, түүнийхээ төлөө мөнгө авдаггүй юм. Үнэхээр ямар ч сонголтгүйдээ, өөрийгөө хэн гэдгээ мэдэрч байгаагаа гаднаа илэрхийлээд эхлэхэд чи хүн биш болдгийг би өөрийн мах цусаар мэдэрсэн. Шилжилтэнд орох хүслээсээ болж экс эхнэртээ ч хаягдаж байсан. Өнгөрсөн гурван жил хэлтэй устай, бас миний байдлыг мэддэг ганц хоёр төрийн бус байгууллагынхан байгаагүй бол, надаар орчуулга хийлгэдэггүй байсан бол би өлбөрөөд үхцэн, эсвэл өлбөрч үхэхгүйн тулд биеэ үнэлсэн байх байсан биз. Үнэндээ транс хүмүүсийн байдал ЛГБ хүмүүсийнхээс ганц зүйлээрээ ялгаатай нь ЛГБ гэдгээ нуугаад явж болдог бол транс хүмүүс нууя гээд ч нуух боломжгүй. Яаж ч байсан өөр л харагдаад, яаж ч байсан нүдэнд тороод байдаг. Үүнээсээ болж ч маш их хүчирхийлэлд өртдөг. Анхдагч гэвч хүчирхийлэл нь өөрийнхөө мэдлэг чадварыг бүрэн ашиглах боломжтой байтал зөвхөн төрсөн хүйсээсээ өөрөөр өөрийгөө мэдэрч, биеэ эрхтэнээ, үгүй ядаж хувцаслалтаа тохируулж өөрчилснөөс болж хүн биш болж, маш их эдийн засгийн, сэтгэлзүйн хүчирхийлэлд өртдөг. Хэрэвзээ ЛГБТ байх нь хэнд ч хамаагүй, зөвхөн мэдлэг чадвараараа амьдарчихаж болдог байсан нийгэм бол хэн ч хэзээ ч биеэ үнэлэхгүй. Учир нь биеэрээ мөнгө олох шаардлага хэнд ч тулгарарахгүй. 

За тэгээд эцсийн дүндээ биеэ үнэлэхийг мэргэжлээ болгоод авчихсан хүмүүс байнаа гэж бодьё. Хэрэв хэрэгцээ байгаагүй бол нийлүүлэлт үүсэхгүй дээ, тийм үү, үгүй юу. Тиймээс угаасаа нийлүүлэлтийг үүсгээд байгаа хүмүүсийнхээ асуудлыг янзлаач ээ. Ер нь нөхцөл байдал хэрэв ийм цэгт тулсан бол хамгийн бага хохирлын аргыг сонгох ёстой байдаг. Нийгмийн асуудлыг цэгцэлтэл биеэ үнэлж буй хүмүүсийн аюулгүй байдал, эрүүл мэндийн асуудлыг хангах ёстой байна. Тэр биеэ үнэлж буй, үнэлэхээс өөр аргагүй байдалд байгаа хүмүүс биеэ үнэлэг ээ, дээр нь үйлдвэрчиний эвлэлээ байгуулаг, өөрсдийнхөө хөдөлмөрийн нөхцөлийг тодорхойлог, эрүүл мэндийн бүрэн үйчилгээгээ аваг, хамгийн гол нь энэ их хар эдийн засгийн мөнгө татвартай болоод төрийн төсөвт орж байг. Юмыг заавал ёс суртахуундах биш, байгаа зүйлийг хэрхэн хамгийн боломжийн байдлаар хэнийг ч илүү үл хохироон зохицуулах ёстой дээр бодох ёстой болохоос биш муу муухайгаар нь дуудах, улам гадуурхах, улам эмзэг байдалд оруулах ёсгүй. Тэгээд л тэр. Ааа тийм бас сая гей ч гэнэ үү нэг Гонгор Энх гэх нэргүй, зураггүй хүнд "архичин", "трэнни" гэх мэтээрээ доромжлуулав, фб-ээр тэглээ гээд миний итгэл үнэмшлийг хэн ч зогсоож, намайг айлгаж, дуугүй болгож чадахгүй л дээ хэхэхэхэ

Sunday, April 20, 2014

post-hibernation peace

out of the hibernation, the necessary hibernation that i had to travel in solo. the space of dreams, thoughts interwoven with flashes of insights leading to feathery revelations of peace and serenity, now fully reclaimed. bubbles of joyful existence running through my soul again. not for any reason, no reason, i am reason enough, once more, for myself. pieces of my heart reclaimed, taken back, no longer a senseless gift to someone, just my own. revelations of journeys and what they held for me. travels in the spheres of spirits that showed me the possibilities of the impossible, for others, that i had always thought possible. the past left behind, made peace with. feathery revelations of spaces to come, to be, full of greenest souls. thank goodness for all that i go through: if not for the madness, i may never experience the peace. peace, serenity, stillness of the mind. finally.

Friday, April 18, 2014

ногоон сүнс

нил ягаан өнгийн сүнс нь ногоон. улааных харин шар. ногооных цэнхэр. гээд л эцэс төгсгөлгүй харагдах үзэгдэх ба жинхэнэ мөн чанарын тухай ярьмаар ч яриа... дутуу. дульмаг. чи юу ч хэлсэн нөгөө хүн юу гэж ойлгохоос бүх зүйл шалтгаалах балиар тэнэг хоосон зүйл. ээээ бурхан минь, хэл оруулж хайрла. гар хөлийг минь хөдөлгөж хайрла. дуусга, эхлүүл.

Wednesday, April 16, 2014

rituals, peace, love

last night something happened. something ended. too much agony i've been going through broke the spell that's been tormenting me for the last four months. when i realised that, i calmly collected all my love back through a small energy ritual. i took my love back. i took it back into myself. when i did, i felt warm, happy and serene. i felt whole. my love, all those invisible threads of energy of mine that i had wrapped around someone for the last however many months, those threads that were dripping blood because of the cowardice and stupidity on their part, those diamond hard invisible tentacles were collected and taken back. they made me whole again. from last night, all they would've felt will be void where once something was alive, bubbling. i've been riding my serenity since last night, riding my peace that has long been absent since december. all i knew last night is that i could no longer suffer, that i had reached my breaking, tipping point of being happy in my frozen unhappiness, that i had reached the point of not caring, that with all said and done, they never really deserved my love from the beginning, that although i've been screaming with my mouth stitched tight by their cowardice and pettiness, they chose to walk away without even the decency of giving me a closure. that lack of decency killed me. that and the lies. the lies... all i know is i haven't run out of time yet, but i am, running out of time. three years ago i made a promise to myself that each and every moment i will live honouring the truth, the truth of my feelings. but i've been wasting my love, i know. no more. time to bask myself in the endless expanse of glorious warmth that my love is. when the time comes, someone truly deserving, truly courageous, truly honest and truly beautiful is to claim it. right now, i am serene to the point of euphoria. this euphoria will last. that i know. farewell.

the end of the book

to finally reach the closing chapter of the book i was reading and obsessing with. just like that. to know for sure that it is the end. just like that. to suddenly realise fully i don't care anymore. that what i said a few days ago was prophetic. just like that. now i will be the one to avoid all and everything to do with that book. grateful. the end of my four-month long obsession.

Sunday, April 13, 2014

Бүгдийн дунд ганцаар | Alone with everybody

Бүгдийн дунд ганцаар
мах ясыг хучна
дотор нь оюун,
хааяа сүнс
хийсэн байдаг.
тэгээд эмэгтэйчүүд
ханаруу ваар савна
тэгээд эрчүүд
тасартлаа ууна
тэгсэн ч
хайсаар 
хэн ч түүнийгээ ололгүй
хөнжлөөс хөнжил
дамжин мөлхөнө
мах ясыг хучна
мах махнаас
өөр зүйлийг хайна.

яах ч аргагүй
огт нэмэргүй:
бид бүгд
ганц л тавиланд
хоригдсон.

хэн ч хэзээ ч
нөгөөгөө олдоггүй.

хотын хогны цэгүүд дүүрнэ
хаягдал машины цэгүүд дүүрнэ
галзуугийн эмнэлгүүд дүүрнэ
эмнэлэг, түргэнүүд дүүрнэ
оршуулгын газрууд дүүрнэ.

өөр юу ч
дүүрдэггүй.

Чарльз Буковски

***

Alone with everybody
the flesh covers the bone
and they put a mind
in there and
sometimes a soul,
and the women break
vases against the walls
and the men drink too
much
and nobody finds the
one
but keep
looking
crawling in and out
of beds.
flesh covers
the bone and the
flesh searches
for more than
flesh.

there's no chance
at all:
we are all trapped
by a singular
fate.

nobody ever finds
the one.

the city dumps fill
the junkyards fill
the madhouses fill
the hospitals fill
the graveyards fill

nothing else
fills.

Charles Bukowski

.....

travel yonder, tongue-tied, heartbroken, soultrodden. realise there was never any choice. all that there was, ever was simply loud echoes of my delusions, endless obsessions. travel yonder. leave behind the truth of feelings. leave the pain. find a way to go forward beyond. two nights ago, i was sitting in the smoking room of hanzo, and for the nth time this year, i was dismayed by my own inability to travel yonder. i was stuck. looking at a couple talking and kissing in the corner, with the people i love all around, all i felt, and still feel, was soul void and exhaustion stemming from my own loneliness, from the continued invisibility and dehumanisation that's been shoved down my throat. that we crave validation as human beings, that we crave to connect, that we hang onto those fleeting connections if not physically, then at least emotionally, that all this is is often as base as a simple intimacy of body, or spirit, or, if incredibly lucky, both: it's a sad, sad, sad world.

Wednesday, April 2, 2014

нэг л тийм, нэг л гоё, нэг л урамтай

санагдаад явчих чинь хө. гэнэт өөрийгөө л зовоон байсан, өөрийгөө хэмлэж байсан тэр мэдрэл муутай орон зайнаас гараад ирчихсэн мэт. угаасаа ч гарахаас өөр ямар ч сонголтгүй байсан. сонголт. сонголтгүйн сонголт. энэ эерэг мэдрэмжийн гол шалтгаан нь бүрэлдэж буй шинэ баг маань. шал өөр өөр ертөнцүүдтэй хүмүүс. шал өөр өөр хүсэл эрмэлзэлтэй, амьдралын, ажлын туршлагатай. гэхдээ нэг зүйл дээрээ ижил: лгбт хүмүүс монголд бүрэн дүүрэн хүнээрээ амьдарч чадахгүй байна, үүнийг өөрчилье гэсэн хүмүүс. саак!!! ирэх долоо хоногоос бүрэн бүрэлдэхүүнээрээ ажиллаж эхлэх нь дээ.

Crowdfunding!

As many of you know, we are doing an online crowdfunding for the first time in the history of the Centre, and it happens to be for the Equa...