Sunday, August 31, 2014

recollections, recollections

a year ago i told my friends that by july this year i would already be in the most fulfilling relationship of my life with a true artist, someone who created beauty in truth of feelings, a friend reminded two days ago. except that i am not. except that i thought i found that soul to love and be loved, but nothing was as it seemed. i thought a composer, most probably, or a writer. a year later i am questioning: "how did i know?", "do we know?" what do i know now, now that i am looking forward, now that i am standing upright, i wonder. recollections leading to efforts of recollections of things to take place in the future that has already happened, somewhere, somehow. we must see, feel bits and pieces of those... 

Thursday, August 28, 2014

goodbyes

just as i was saying goodbye to a friend tonight - till such time when i would see her again - i realised that she was saying hello to me, perhaps, for the first, real first time. how many goodbyes are hellos? how many hellos are goodbyes?... once you make a soul connection, they never go away. once you recognise, you can never forget. let's go, let's go. let me go...

Sunday, August 24, 2014

Theory number 34

the more one obsesses with impermanence, the more one is obsessed with sex: the sex one has, the sex one doesn't have. wierd!

TRANSPHOBIA/ТРАНСФОБИЯ

ЧИНИЙ ЮУ МЭДРЭЭД, ЮУГ ХҮСЭЭД, ЮУ БОЛОХ ЁСТОЙ БАЙСАНДАА МАЦАЖ ХҮРЭХ ГЭЖ ОРОЛДОЖ БАЙГААГ ОГТ МЭДДЭГГҮЙ ХҮМҮҮС ЧАМАЙГ "ЧИ ЭМ", "ЧИ ЮУ Ч БИШ", "ЧИ ХҮН БИШ" ГЭЖ БОДНО, ЗАРИМ НЬ ИЛЭРХИЙЛНЭ. ДОРОМЖЛОХ Л ХҮСЭЛТЭЙГЭЭР. ХАМГИЙН ХАЙРТАЙ ЛГБ ХҮМҮҮСИЙНХЭЭ ӨМНӨ ӨДӨР БҮР БҮХ ӨӨРЧЛӨЛТҮҮД МААНЬ ОЙЛГОГДООСОЙ, НАМАЙГ, НАД ШИГ ТРАНС ХҮМҮҮСИЙГ БАС ОЙЛГООСОЙ ГЭСЭНДЭЭ НҮДЭН ДЭЭР НЬ ӨДӨР БҮР БАЙВАЛ ОЙЛГОНО ДОО ГЭСНЭЭР ӨДИЙГ ХҮРСЭН Ч ХАМГИЙН ИХ НАМАЙГ ХАРСАН ХҮМҮҮС НЬ, ХАМГИЙН ИХ ХАЙРЛАДАГ ХҮМҮҮС НЬ ХАМГИЙН ИХ ДОРОМЖИЛЖ, ҮГҮЙСГЭХ. МИНИЙ АРЬСАНД АМЬДАРЧ ҮЗЧЭЭД ИНГЭЭСЭЙ. ГЭХДЭЭ МЭДЭЭЖ ҮГҮЙ. ЗҮГЭЭР Л БҮХ ЗҮЙЛ УНТРАХ ЭНЭ МЭДРЭМЖ ШИЛЖИЛТЭЭ ЭХЭЛСНЭЭС ХОЙШ ЯМАР ОЛОН ДАВТАГДВАА... БАС СААК. СӨРГИЙН ДЭЭД СӨРӨГ СААК. ХАЙРТАЙ БОЛСОН Ч СҮНСИЙГ ҮЛ МЭДРЭН "ЧИ ЭМ" ГЭНЭ. МИНИЙ ХЭН БА ЮУГ ХЭЗЭЭ Ч НАД ШИГ МЭДРЭЭГҮЙ БАЙЖ СОЛИОР. "ЧИ ДУТУУ" ГЭНЭ. ДУТУУГАА МЭДНЭ, ӨДӨР БҮР МЭДЭРДЭГ. ГЭХДЭЭ БҮРЭН ЮМ ШИГ БИЕТЭЙ ХҮМҮҮСЭЭС ИЛҮҮ БҮРЭН ГЭДГЭЭ МЭДНЭ. ШАА ШАА, ХУТГАЛ. БАЛИУСД. ЦАВЧ. ГЭЛЭЭ Ч БИ ХЭН БЭ ГЭДГЭЭРЭЭ Л БАЙНА. ТЭР ХЭН БЭ НЬ ХӨӨРХИЙ БУРУУ БИЕД ТӨРСӨН ЭРЭМДЭГ ЭР ХҮН... ӨӨРСДИЙГӨӨ ИНГЭЖ БАЙЖ БҮХЭЛ БҮТЭН НИЙГЭМД, ЕРТӨНЦӨД ӨӨРИЙНХӨӨРӨӨ АМЬДАРНА ГЭЖ ҮГҮЙ ШҮҮ, ХҮҮХДҮҮД МИНЬ. ШИЛЖИЛТИЙНХЭЭ ДАРАА ХЭДЭН УДАА ИНГЭЖ ДОРОМЖЛУУЛСНАА САНАХАА БОЛЬЖ. ГЭХДЭЭ ХАНГАЛТТАЙ. ӨДӨР ТУТАМ Ч УУ, ХАЙР ДУРЛАЛ ДЭЭР Ч ҮҮ, ХАНГАЛТТАЙ. ЯДАРЧ БАЙНА. ҮНЭХЭЭР. ХҮНИЙГ ХҮНЭЭР НЬ, ӨӨРИЙГӨӨ МЭДЭРЧ БАЙГАААГААР НЬ ХҮЛЭЭЖ АВ. ҮГҮЙ БОЛ ЗАЙЛ. ҮГҮЙ БОЛ ЗАЙЛНА. УГААСАА БҮХ ЗҮЙЛ ТӨГСӨРЧ БАЙГАА.

Saturday, August 23, 2014

бэлтгэл

бэлэн болох гэж сайхан ойлголт юм аа даа. бэлтгэсэн зүйлдээ бэлэн болох. бэлэн болгохын тулд бүх хүчээ дайчлаад бэлтгэх. бэлэн гэдгээ мэдээ ч үгүй байхад бэлэн байсан учир бэлэн болох. бараг л бэлэн. хагас бэлэн. бүрэн бэлэн гээд л. буйг сонгож байж л нөгөөг мэдрэх. үгүйг сонгож байж л нөгөөг мэдрэх. сонголт. сонголтууд. үгүй гэдэг нь өөрөө төгс хоосон бас биш. буй гэдэг нь өөрөө бүрэн дүүрэн биш.

өмнөх насандаа би хэн байсан бэ гэдэг асуулт (баараг л бичиг үсэг тайлагдаагүй ч хүүхдийн төлөө бүх цагаа зарцуулдаг байсан хүн байсан юм гэнэ билээ, өөрийнхөө ч биш, олон мянган хүүхдийн төлөө). энэ насандаа хэн байгаа вэ гэх асуулт (угаасаа ойлгомжтой). өмнөх бүх нас юунд хөтлөн авчирсан гэсэн чинь "энд", "одоо"-д хүргэсэн. "энд", "одоо" нь утга бүрэн төгөлдөр бас эцсийн дүндээ утгагүй. дурлам ч, алга болоход нь санаа алдан "ёооох, за болоо доо" гэх амсхийл, амралт. амсхийлтээс гарахыг үл хүсэх...

өөр дээрээ хийж буй ажиглалтуудын нэг: хэн ба юу нь хамаагүй, хүмүүсийн хоорондох ямарваа ялгаа гэдэг зүйлийг олж харахгүй болж байгаа. гэхдээ мэдээж нөгөө л нөхцөлт сайн, муу, буруу, зөв гэх мөнхийн үнэт зүйлс нь хүчтэй хэвээр...  хүчтэй хэвээр ч бас л нөхцөлт. нөхцөл бүрээс юу ойлгох нь чухал учир.

хүмүүс. хүн. би өөрөө. хэнийг ч шүүгээд хэрэггүй. өөртөө үйлийн үр хураахын нэмэр ч өөрийгөө шүүх. шүүж дуусаад уучлах. өөрийн ухааныг бүрэн алдсан юм шиг хэрнээ зөвхөн хайр түгээх хүмүүс байх юм билээ. өөрийн гэсэн ухаантай юм шиг хэрнээ зөвхөн үзэн ядалт, айдас, хязгаарлалтад баригдсан хүмүүс бас байх. гэтэл үнэндээ тэр хүмүүс яг л ижил мөн чанартай байх. 

бэлтгэл хангагдсаар.

Wednesday, August 20, 2014

уучлах

уучламгүй зүйлсийг ч уучилчихдаг, болоогүй мэт өнгөрөөчихдөг тэр л гэм биш зан. гэхдээ болоод өнгөрснийг нь мэдээд байдаг учир, уучламгүй зүйлсээс болж сэтгэл сэмэрч, бие хоосорч, зүрх үгүйрснийг нь сүнсээрээ санаад байдаг учир хэзээ ч тэр шаналалын орон зайруу эргэж очихгүйгээр өөрийгөө татчихдаг балиар зан. уучилсан, миний асуудал биш байсан учир уучлахаас өөр аргагүй. миний асуудал бол болсон зүйл давтагдах магадлал өндөр учир хэзээ ч тэр байдлыг эргэж амьдралдаа үүсгэхгүйн тулд шаналгасан, сөхрүүлсэн нөхцөл байдлаас мөлхөж гарснаа санах. зөвхөн тэрийг л санах. түүнд хүргэсэн үйлдэл, үг бүрийг уучлах ч өөрийн шаналалаа л санах. түүгээр сэтгэлээ туших... уучлах амархан. өнгөрсөн зүйл өнгөрсөндөө мөнхрөг. надад "энд", "одоо" байна. өөр юу ч чухал биш.

Monday, August 18, 2014

урлагийн манифесто маягийн хоёр гурван бодрол

жинхэнэ урлаг гэж юу юм бэ? яагаад зарим бүтээл жинхэнэ урлагийн бүтээл гэж уран бүтээлчийн амьд ахуйд үнэлэгдэн барин олны таашаалыг хүртдэг байснаа нас барав уу, үгүй юу хэсэг хугацааны дараа ор мөргүй арчигддаг тухай бодож хэвтлээ. ухаан орсон цагаасаа дэлхийн алдартай галлерейнуудын номуудыг даахгүй хэрнээ бараг өдөр болгон үзэж суудаг байсан, бусад үгэн номуудыг гарынхаа алгаар дүүргэдэг байсан хүний хувьд урлаг, тэр дундаа дүрслэх урлагаар амьсгалаад мөн их удаж. олон жил энд тэнд тэнэхдээ уран зураг, баримал сонирхон явахдаа үнэндээ л сонирхогчийн түвшинээс хэзээ ч хэтрээгүйгээ мэддэг ч өөрийн гэсэн ойлголттой болчихсон. тэр ойлголт нь маш энгийн. радикал манифесто гэж том үгээр хэлээд ч яахав гэхдээ бараг л: жинхэнэ уран бүтээлч байхын тулд, жинхэнэ урлагийн бүтээлийг туурвихын тулд хүн заавал гүн ухаантан байх ёстой. янхандах ёсгүй. авъяас байлаа гээд тэрийгээ янхандаад өнгөрвөл мөн харамсалтайяа. хөгжмийн хувьд мэдээж ямар урсгалаар юу бүтээж байгаагаас их зүйл шалтгаална. ая зохиогч бол хөгжмийн зохиолч биш. нэг экс маань ая зохиогч байлаа. үхтлээ түүнд хайртай, бүтээлийнх нь үйл явцыг нүдээрээ харж, чихээрээ сонсдог ч нэг л ядмаг. популист яшка зүйл л гараас нь гарах түүний хөгжмийг би огт ойшоохгүй байсаар салсандаг. нэг багш нь гэхдээ үнэхээр гоц. миний солиотой, солгой, гажуу шүлгүүд дээр ажиллаж, дуу биш байлаа гэхэд нэг юм хийе гээд тооход нь би ухаан жолоогүй "үгүй үгүй үгүй" гэсээр зугтаж билээ хахахах. тэр экс бид хоёр салснаас хойш олон жилийн дараа гүн гүнзгий бодож, сэтгэж, мэдэрч туурвидаг болсонд нь маш их баярласан. тэр бол одоо нэр нь дуурсагдах, үхэхэд нь үлдэх хөгжмийн зохиолч болсон байлээ. ний нуугүй хэлэхэд шууд маш олон хүмүүст хүрдэг урлагийн "доод" (гэвч үнэн хэрэгтээ дээдийн дээд) хэлбэр болох хөгжим дээр янхандалт явагдаад л байдаг, харж л байдаг. ая зохиогч гэж хэлэхээсээ ч ичиж үхмээр дамшигууд монголоор дүүрэн. за монгол байтугай л дүүрэн. харин дүрслэх урлаг буюу нөгөө л уран зураг, уран баримал, инстоляц гэдэг уул нь маш өөр. хэзээ ч олны хүртээл болдоггүй зүйл. олонд хүртээхийн тулд байдаг ч урлагууд биш. видео урлаг бас л өөр. маш олны хүртээл ч болдог, гүн гүнзгий утга, ухаан ч байж болдог. за тэгээд янхандмааргүй байна, хүмүүс ээ. урлагийн янханууд бүх зүйлийг зоосны нүх болгож, эсвэл магад нэр алдар хөөцөлдсөөр өөрийн мөн чанарыг бүрэн илэрхийлэхээс айж, бусдад таалагдах төдий л өөрсдийн цуурайг буулгаастай. урлагийн янханууд бага байх болтугай. гүн ухаантнууд их байх болтугай!

Sunday, August 17, 2014

lazy weekend, dreams, travels

all i did in the past two days was to sleep, mostly, and watch some of the series i had not had the time to watch. got out for a dinner last night to welcome joe back home, mongolian food, of course, followed by two beers at hanzo afterwards, my extent of venturing out during the weekend. thrilled to have him back here where he considers his second home. to me: another rare soul who gets me, who offers good counsel, who has an empathetic, sensitive and honest soul. 

as i fell asleep last night with a movie still playing in the background, i woke briefly to switch the comp off, and in that half-dazed state i remembered the swankiest dream i had just had before i woke up. i was somehow being hunted, and no matter how much i hid, i was found, and i was shot in my head. i was still looking at the shooter, not falling, not blinking, so he shot me again this time down my throat. this time i decided to play dead as who wants to be shot at again and again, hey. i stilled my heart and lay motionless. i felt no pain. i just didn't want to be shot at again. when they moved away, i touched my head. it was bleeding, not profusely, just barely. i knew the second bullet was lodged in my throat, because somehow it didn't penetrate the soft tissue of my throat further than the esophagus. when i hawked the bullet out, it was squashed with the propelled force. squashed golden bullet that was surely meant to reach my heart. it never travelled beyond where i allowed it.

what all travels we undertake in our dreams. in the summer of 2002 i had so many lucid dreams, and in one of those i was shot at, too: the first time i was shot in my dream, i was terrified of what those two guys were about to do - to blow my brains out - for pointing out that there was an order of things, justice to be upheld. how they turned to me with murder in their eyes, pulling their gun out and me begging them not to kill me, that i was only saying the truth. this time, i remember that i was not scared at all as if i am impermeable to bullets. no, not that. as if i was not fearful of death. the only thing i didn't like was the fact of their violence that i witnessed, again and again, that i didn't want to be subjected to repeatedly. i guess i did succeed in killing something in me this summer. the encounter of four weeks ago had also driven the point home that i am to leave it all. that i am to feel nothing any longer. that the games were played, that there was a winner in that game of one. all of that also reminded me that i was never a part of anything at all, it was their world altogether. all i provided, perhaps, was a scarily abstract map of sorts, an emotional map, a background noise, a flap of thousand wings. however contradictory, however secluded in my world, at any given point of time, i almost seem to know where i am. not spatially, everyone knows that more or less, but soul-wise. my autowriting spurred by invisible currents of emotional imperatives has proved many times that there are things i know of the beginnings, the ends. of the hows, the whys, sometimes. never yet of whens. when i know the whens, ... it will be a different realm. soon. soon enough. a year, or two. travels continue.

Thursday, August 14, 2014

los angeles and sanfran plans, fingers crossed

would i sacrifice my health in the long term (well, actually just, just postponing my vital surgeries till such time i would have sufficient money again) to feel like a human being? like a man whose body doesn't inspire body horror? and the answer - increasingly, obviously - became 'yes' in the past few months. had i had the money, i was going to go to sanfran in april, but my plans came to naught as i had neither money, nor the time anymore due to my appointment with the centre, and in the past few months, nor even an inkling of desire (desire being equal to life, more or less), everything distilling in a deep, deep depression. i am so going to sanfran for a week, perhaps more, and maybe a few days to los angeles this winter, just watch me. both of these cities i had visited, but never beyond their airports. wherever i go, i usually end up making contacts with the queer community organisations, plans of cooperation, so why not this time either. as soon as october rolls in, i will begin making contacts and planning my hopefully very fruitful stay in sanfran! i am owed a vacation, anyhow, a sensory vacation. maybe, even sensual, godknows. perhaps, even inspiration, again!... as i reconnected with a staunch supporter of sexuality minority after four years of not seeing her, i was reminded by her, in a very professional capacity, that i needed my sexual confidence back. that i would have it as long as i am able to meet and spend time with people who can and will see me for who i am and not worry about what i have in my pants.

Wednesday, August 13, 2014

шинээр сүндэрлэх байшин,
чимээ шуугиан, машин тэрэг,
цонхыг нь амжиж хийгээгүй зайд зогсох тэр...

зайгүй хөлхөх утгатай, бас утгагүй.

амьсгалахдаа хүнд гай болоогүй шигээ
үхэхдээ ч хүнд гай болохгүй юм шүү.
2014/08/13


хүмүүн ба үхэл

харанхуйд, бүгчимд хүн сууна. өвдгөө дэрлэсэн тэр чармай нүцгэн. агааргүй, хавчиг орон зай халуун ч газар удаан суусан түүний бөгсөн бие мэдээгүй, бас хүйтэн. хэр удаан сууснаа тэр үл санана. ой санамжаа бүрэн алдсан тэр харанхуйгаас айх хэрнээ босоод гэрлээ асаахыг, түүний сэтгэлийн хоосны цуурайг сарниах авиаг хүсэх ч цонхоо нээж эс чадна. түүний дотор ноёлсоор буй хоосны цуурай бол дэлбэрэлтийн дараах нам гүм. нүдээ хааяа анин юунд ч юм бэ шаналах шаналал нь мөөрөлт, гиншилтээр амнаас нь унана. өөрөө ч цочно. юунд шаналан суунав? ой санамжаа алдсан тэр шаналалаа л мэднэ. бас мэдэрнэ. хар, бараан, саарал сүүдрүүд хааяа тунан, хааяа шигүүрч, хажуугаар нь хэлхэлдэхийг шар үсээрээ мэдрэнэ. сүүдрүүд. сүүдрүүд байсан, байсаар л байна, байх ч болно. бүгчим харанхуйд чичрэн суух тэр нүдээ анихад л хангалттай. дотор нь зөвхөн саарал хоосон.

хайран...хайрлам... тэмтчээд намайг л олдог чи надаас хэр удаан зугтах билээ. ганцхан намайг л чи эрсээр. харин би чамайг л ээрсээр. хэдэн ч жил чамд хань болов. чи намайг хардаггүй. нүдний чинь ёроолд мөнх шигдсэн гуниг -- миний амьсгал. 
 
орилсоор хоолойгоо алдсан тэр суухаас өөр юу ч хийж чадахгүй. суух нь түүний оршихуй болсон. төөрөлддөг хонгилоор гэрээ хийчээд тэндээ ийн суух. хүний нийгэм түүний амьдралын захыг нэвтлэн, ус мэт түүний үйлдэлд нэвчих ч, тэр чухал биш. юу ч чухал биш. юу чухал байсан юм бэ? мэдэхгүй. зөвхөн мэдрэмж л. мэдрэмж... харанхуйд гэрлийг, бүгчимд салхийг, хоосонд дүүрнийг, хөдөлгөөнгүйд урсгалыг мөрөөдөн, бас сэтгэлдээ байхгүйг ургуулан мэдрэн суух тэр аль хэдийн хатингаршсан. түүний үггүй шаналал сэтгэлийнх нь хоосноос урган хоосон ч хар дарам үзэгдлүүд болж бодлуудыг нь, биеийг нь эзэмдэнэ. айдас. жихүүдэс. үнэнийг ийм олон жил хөөсөөр "үнэн" гэдгийг олсон ч тэр нь ийм өрөвдөм, өчүүхэн байсантай үл эвлэрэн суух тэр өнөөдөр, маргааш, өнгөрсөн, ирээдүйгүй. тэр зөвхөн одоо. цаг хугацааны мөн чанарыг тэр нээсэн. цаг хугацааны урсгал зөвхөн дотор нь хөвөрдгийг тэр мэднэ. гадна бүх зүйл хоосон.

надаас бүү ай. бүү ай. бүү ай. бүү ай. бүү ай. чи минийх, би чинийх.  алхам тутамд чинь зөвхөн би хажууд чинь байсан, чи мэднэ. бүү ай. харанхуйруу ширтээд өөрийн гэсэн бүх тодорхойлолтоо алдах хүртэл сүүдэрт уусахад чинь би тэр сүүдэр байсан. бүү ай. дахин дахин дахин чи миний нүдрүү ширтсэн ч олж хараагүй. ганц амрагаа чи одоо ч олж хараагүй. өөрийгөө хууран, утгыг үүсгэн ядан тэмчтих болгондоо үзүүрээс нь барих тэр хуурай, зөөлөн тайтгарал чинь би байсан. бүү ай.

харанхуй шингэрсээр. тэр дахин амьсгалав. ёстой учир. сэтгэлээр үхсэн нэгэнд ирээдүй үгүй. юу ч үгүй. шаналал л үнэн. хоосны шаналал. эцэсгүйн цөхрөл. өнө мөнх давтагдах өглөө орой шиг хүний төрөл хэзээ дуусах бол...

Tuesday, August 12, 2014

karma files, not mine

twenty four hours of celebration. obsession. for the Nth time. over my boy with flowers in his hair. who has left my life. a long, long, long, but truly short time ago. five months of soul-crawling petrification, distance, blood. getting real, coming to terms, accepting the situation has taken this long, but i can't not but quip today, on your birthday, despite everything, despite every single little thing that brought me here, now: "thank you for you. thank god. thank you for being born when you were born. thank god. thank you for being born from who you were born from. thank god, thank you, your mother, your father. thank you for having become the giant that you are now, a collector of souls. thank you for having been in my life. thank you for being there, not being there when i needed you most. thank you for having entered my life before physically looming in. thank you for leaving it as you did, the callous, the mute, the blind." as i had been celebrating you most every minute during the past twenty four hours, missing you, caressing you from a thousand miles away, i wish nothing but for you to be happy. to know that you are loved. deeply, wholly, despite everything. that you always had a home with me, but no more. that you will always have a home, somewhere with someone who will see you as i saw you, but who will offer you what you thought i couldn't offer you. you are good. despite your soul-shrinking ugliness, you are beautiful, good deep, deep, deep down. thank god for you... when you see your pains for what they were leading you towards, the only thing you will say is "hallelujah!" may that day come to you. may you bless this day as much as i bless my day of coming to suffer on this earth. to suffer and to know. may you finally see. may you finally accept. may you be your truest self.

Monday, August 4, 2014

tears and fears

even after making sure there are no points of convergence. even after taking the extreme measures of severance on all levels, on all sides, in all forms. even after crawling is replaced with a more or less upright, if still bent, trudging. even after everything i've done to protect my shredded soul. even after i had to give up all my hopes. even after all this journey took me to the  highest of the highs and the lowest of the lows. even after everything is over...

Crowdfunding!

As many of you know, we are doing an online crowdfunding for the first time in the history of the Centre, and it happens to be for the Equa...